ตอนที่ 21 — เปลวเพลิงแรกในป่าไร้นาม

ความมืดมิดในป่าลึกไร้นามคืบคลานเข้าปกคลุมราวกับผืนผ้าดำทมิฬที่ถักทอด้วยเงาพิศวง เสียงแมลงร้องระงมฟังดูผิดเพี้ยนไปจากที่คุ้นเคย แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนจากเห็ดราประหลาดและพืชพรรณบางชนิดที่ขึ้นตามลำต้นของต้นไม้สูงเสียดฟ้าดูคล้ายกับดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนที่จ้องมองซู่หมิงอยู่ตลอดเวลา

ซู่หมิงในสภาพเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เนื้อตัวเปรอะเปื้อนดินและคราบเลือดแห้งกรังจากรอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ ทั่วแขนขา พิงแผ่นหลังเข้ากับต้นไม้ที่มีเปลือกเป็นสีม่วงเข้มเรืองแสงอย่างแผ่วเบา ร่างกายอ่อนล้าจากการเดินทางไร้จุดหมายมาเกือบสองวันเต็ม ‌นับตั้งแต่ถูกดูดกลืนเข้ามายังโลกแห่งนี้อย่างกะทันหัน ภาพของห้องเรียนที่วุ่นวาย แสงไฟนีออน และเสียงออดเลิกเรียนยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ใหญ่ ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดไร้สิ้นสุด และตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงประกาศิตของ ‘ระบบเทพเจ้า’ ​ที่ดังขึ้นในหัว

“โลกใหม่... ระบบเทพเจ้า... หรือว่าเรากำลังฝันอยู่?” ซู่หมิงพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปรอบตัว พยายามจับทุกรายละเอียดของสภาพแวดล้อม แต่กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ‍ไม่มีความคุ้นเคยใดๆ นอกจากความรู้สึกโดดเดี่ยวที่กัดกินจิตใจ

แม้จะหวาดกลัวและสับสน แต่สติปัญญาอันเฉลียวฉลาดที่เคยใช้กับการเรียนก็ยังคงทำงาน เขาพยายามจัดระเบียบข้อมูลทุกอย่างที่ระบบเทพเจ้าได้ป้อนเข้ามา รวมถึงการเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดตัวเล็กๆ ที่คล้ายกระรอกแต่มีกรงเล็บคมกริบและเขี้ยวพิษเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มันทำให้เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ก็ทำให้เขาได้ ‌‘ประสบการณ์’ และ ‘ไอเทม’ เป็นครั้งแรก

“สถานะ” ซู่หมิงเรียกคำสั่งในใจ หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาอีกครั้ง คล้ายกับจอโปรเจคเตอร์ส่วนตัวที่ไม่มีใครมองเห็นนอกจากตัวเขา

ชื่อ: ซู่หมิง เผ่าพันธุ์: ‍มนุษย์ (โลกอื่น) ระดับ: 1 ประสบการณ์: 5/100 (ต้องการ 100 หน่วยเพื่อเลื่อนระดับ) พลังชีวิต: 80/100 พลังเวท: ​50/50 ความแข็งแกร่ง: 10 ความว่องไว: 12 พละกำลัง: 9 สติปัญญา: 15

ทักษะ: [สอดแนมพื้นฐาน] (ใช้งาน: มองเห็นข้อมูลพื้นฐานของสิ่งมีชีวิต/วัตถุเป้าหมาย, ระยะ ​5 เมตร, ใช้พลังเวท 2 หน่วย/ครั้ง) [กำปั้นเหล็ก] (ใช้งาน: เพิ่มพลังโจมตีด้วยหมัด 5 ​หน่วย เป็นเวลา 10 วินาที, ใช้พลังเวท 5 หน่วย/ครั้ง, คูลดาวน์ 30 วินาที) [วิ่งเร็ว] (ใช้งาน: เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ 20% เป็นเวลา 5 วินาที, ใช้พลังเวท 3 หน่วย/ครั้ง, คูลดาวน์ 20 วินาที)

อุปกรณ์: [เสื้อผ้าขาดๆ] (ไร้ประโยชน์) [มีดพกสนิมเกรอะ] (ค่าโจมตี: 2-3 หน่วย)

กระเป๋าสัมภาระ: [ผลไม้ป่าไม่ทราบชนิด x 3] (สามารถกินได้, ฟื้นฟูพลังชีวิต 5 หน่วย/ผล) [น้ำจากเถาวัลย์ x 1 ขวด] (ฟื้นฟูพลังชีวิต 10 หน่วย) [หินคม x 2] [หนังหนูยักษ์เขี้ยวพิษ x 1] [เนื้อหนูยักษ์เขี้ยวพิษ x 1]

เควสต์: [เอาชีวิตรอดในป่าแห่งแรก] (สถานะ: ยังไม่สำเร็จ) ภารกิจ: มีชีวิตรอดเป็นเวลา 7 วันในป่าแห่งนี้ รางวัล: ประสบการณ์ 200 หน่วย, กล่องสุ่มอุปกรณ์ระดับเริ่มต้น x 1

[ค้นหาแหล่งอารยธรรม] (สถานะ: ยังไม่เริ่ม) ภารกิจ: ค้นหาสัญญาณของสิ่งมีชีวิตที่มีอารยธรรม รางวัล: ประสบการณ์ 300 หน่วย, แผนที่ป่าแห่งแรก

ร้านค้าเทพเจ้า: (ล็อค – ต้องการระดับ 5)

ซู่หมิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลังชีวิตที่ลดลงเหลือ 80 หน่วยทำให้เขาต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น มีดพกสนิมเกรอะที่ได้มาจากไหนก็ไม่รู้เป็นอาวุธเดียวที่มีติดตัว ส่วนเสื้อผ้าก็แทบจะกลายเป็นเศษผ้าแล้ว การเอาชีวิตรอดดูจะเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญ แม้จะมีระบบเทพเจ้าที่เหมือนเป็นเกม แต่ชีวิตจริงมันไม่มีปุ่มโหลดใหม่

“หิว... หิวน้ำ...” กระเพาะของเขาบีบรัดตัวอย่างรุนแรง เขานึกถึงเนื้อหนูยักษ์เขี้ยวพิษที่อยู่ในช่องเก็บของ หากกินดิบๆ ไปคงต้องเสี่ยงกับโรคหรือพิษที่มองไม่เห็นแน่ๆ

เขาตัดสินใจลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่อ่อนล้าส่งเสียงประท้วง เขาพยายามใช้ทักษะสอดแนมพื้นฐานกับต้นไม้ใกล้เคียง ต้นไม้สีม่วงเรืองแสง: “ต้นไพรเรืองแสง (ระดับอันตราย: ต่ำ) ไม่มีพิษ แต่กินไม่ได้ มีเส้นใยแข็งกระด้าง”

จากนั้นเขาก็เดินสำรวจไปรอบๆ ด้วยความระมัดระวัง ป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงประหลาด เสียงกรีดร้องของสัตว์ที่ไม่รู้จัก เสียงหญ้าที่เสียดสีกันเอง ราวกับมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา แสงจันทร์สีเขียวหม่นส่องลอดกิ่งไม้ลงมาเป็นหย่อมๆ ทำให้เงาของสิ่งต่างๆ ดูบิดเบี้ยวและน่ากลัว เขาใช้ทักษะสอดแนมกับพืชพรรณต่างๆ เพื่อมองหาอะไรที่กินได้ หรืออาจจะใช้เป็นที่พักพิงชั่วคราว

ไม่นานนัก ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ เคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้ขนาดใหญ่ เขาหยุดชะงักทันที หัวใจเต้นรัว สัญชาตญาณเตือนว่านี่อาจจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่น่ารักเหมือนกระรอก เขาเรียกใช้ทักษะสอดแนมพื้นฐานไปที่เงาปริศนานั้น

“หนูยักษ์เขี้ยวพิษ (ระดับอันตราย: ต่ำ) สัตว์ฟันแทะขนาดใหญ่ มีเขี้ยวพิษ นิสัยดุร้าย”

มันเป็นสัตว์ชนิดเดียวกับที่เขาเจอเมื่อตอนกลางวัน เพียงแต่ตัวนี้ดูมีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อยและมีท่าทางดุร้ายกว่า เขี้ยวสีขาวแหลมคมยื่นออกมาจากปาก ดวงตาเล็กๆ สีแดงก่ำจ้องมองมายังเขาอย่างหิวโหย เจ้าหนูยักษ์ส่งเสียงขู่ฟ่อพร้อมกับตะกุยพื้นดินด้วยกรงเล็บ ซู่หมิงรู้ว่านี่คือการโจมตี

เขาเตรียมพร้อม มือกำมีดพกสนิมเกรอะแน่น แม้จะดูไร้ค่าแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไร เขากระโจนเข้าใส่หนูยักษ์เขี้ยวพิษอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันก็เปิดใช้ทักษะกำปั้นเหล็ก หมัดของเขาส่องแสงสีแดงจางๆ หนูยักษ์ตัวใหญ่กว่าที่คิด มันพุ่งเข้ามาหมายจะกัด เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด เขี้ยวของมันเฉียดผิวหนังไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

“โธ่เว้ย!” เขาสบถ พร้อมกับตวัดมีดพกใส่ลำตัวของมัน แต่มีดที่สนิมเกรอะกลับทำได้เพียงขูดไปบนผิวหนังหนาๆ ของมันเท่านั้น หนูยักษ์ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธ แล้วพุ่งตัวเข้าใส่อีกครั้ง ซู่หมิงเปิดใช้ทักษะวิ่งเร็วเพื่อหลบเลี่ยง แต่พื้นที่รกทึบทำให้เขาเสียหลักเล็กน้อย หนูยักษ์ฉวยโอกาสพุ่งเข้าใส่ เขี้ยวของมันฝังลงบนต้นขาของเขา เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาอย่างรวดเร็ว

“อ๊าก!” ซู่หมิงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามใช้กำปั้นเหล็กชกซ้ำๆ ไปที่หัวของมัน หนูยักษ์มีทีท่ามึนงงเล็กน้อย เขาใช้จังหวะนี้ดึงมีดออกแล้วแทงซ้ำเข้าไปที่ตาของมันอย่างรุนแรง

กรี๊ดดดด! หนูยักษ์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ดวงตาข้างหนึ่งของมันแตกกระจาย เลือดสีเขียวเข้มพุ่งออกมา ซู่หมิงรู้ว่าเขามีโอกาสเดียว เขาออกแรงทั้งหมดที่มี เปิดใช้ทักษะกำปั้นเหล็กอีกครั้ง ชกเข้าที่หัวของมันซ้ำๆ จนกระทั่งมันแน่นิ่งไปในที่สุด

ระบบ: “ได้รับประสบการณ์ 10 หน่วย!” ระบบ: “ได้รับไอเทม: หนังหนูยักษ์เขี้ยวพิษ x 1, เนื้อหนูยักษ์เขี้ยวพิษ x 1, เขี้ยวพิษหนูยักษ์ x 2”

ซู่หมิงหอบหายใจอย่างแรง เหงื่อแตกพลั่กไปทั่วตัว ต้นขาของเขายังคงปวดแสบปวดร้อน พลังชีวิตลดลงเหลือ 65 หน่วย เขามองไปที่ซากหนูยักษ์อย่างเหนื่อยอ่อน นี่เป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากสำหรับเขาที่ยังไม่มีประสบการณ์มากนัก เขาเริ่มตระหนักว่าเขาไม่สามารถประมาทสิ่งมีชีวิตใดๆ ในโลกนี้ได้เลย

ตอนนี้เขามีเนื้อหนูยักษ์สองชิ้นอยู่ในช่องเก็บของแล้ว แต่การจะกินมันได้ เขาก็ยังต้องการไฟ เขาพยายามใช้หินคมสองก้อนที่เจอมาถูเข้าด้วยกัน หวังจะเกิดประกายไฟ แต่ทำเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ มือของเขาชาและเจ็บปวด เขามองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกจางๆ ไร้ซึ่งดวงดาว และความหนาวเย็นก็เริ่มกัดกินเข้ามาในกระดูก เขาเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง

“จะทำยังไงดี...” เขาพึมพำกับตัวเอง รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง น้ำตาคลอเบ้า เขาคิดถึงบ้าน คิดถึงความปลอดภัยที่เคยมี ความหิวโหย ความเหนื่อยล้า และความเจ็บปวดจากการถูกกัดเริ่มทำให้เขามีสติสัมปชัญญะเลือนลาง

ระบบ: “คำแนะนำ: พลังงานเวทมนตร์สามารถใช้ในการสร้างประกายไฟได้ หรือค้นหาแหล่งพลังงานธาตุที่อยู่รอบตัว”

เสียงของระบบเทพเจ้าดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา ราวกับเป็นแสงสว่างเล็กๆ ในความมืดมิด พลังงานเวทมนตร์... เขาเหลือบมองไปที่แถบพลังเวทของตัวเอง 42/50 หน่วย มันลดลงจากการใช้ทักษะต่อสู้เมื่อครู่

เขาพยายามนึกย้อนถึงความรู้สึกเมื่อตอนที่เปิดใช้ทักษะ พลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเจอมาก่อน เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ และลองจินตนาการถึงเปลวไฟเล็กๆ ที่ปลายปลายนิ้ว ความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นที่ฝ่ามือ เขาเปิดตาขึ้นช้าๆ มองไปที่ปลายนิ้ว มือของเขาสั่นระริก

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขาลองใหม่ พยายามรวบรวมจิตใจให้มั่นคงยิ่งขึ้น หายใจเข้าลึกๆ ผ่อนออกช้าๆ นึกถึงเปลวไฟที่โชติช่วง พลังเวทในร่างกายเริ่มไหลเวียนมายังปลายนิ้วอีกครั้ง และในครั้งนี้...

แป๊ะ!

ประกายไฟเล็กๆ พรึบขึ้นมาที่ปลายนิ้วของเขา มันเป็นเพียงประกายไฟที่ริบหรี่ แต่ก็เป็นประกายไฟที่แท้จริง! ระบบเทพเจ้าลดพลังเวทของเขาไป 10 หน่วย

ซู่หมิงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและดีใจ เขาไม่เสียเวลา รอให้ประกายไฟดับลง เขาเริ่มรวบรวมเศษไม้แห้งเล็กๆ และใบไม้แห้งที่เขาเก็บไว้ตั้งแต่แรก นำมาวางรวมกันอย่างระมัดระวัง แล้วพยายามจุดไฟอีกครั้ง

ครั้งนี้ใช้พลังเวทไปอีก 10 หน่วย ประกายไฟก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และด้วยความพยายามอย่างหนัก เขาก็ค่อยๆ ใช้ประกายไฟนั้นจุดเศษไม้แห้งจนกระทั่งมันลุกเป็นเปลวเพลิงเล็กๆ ได้สำเร็จ

แสงสว่างและไออุ่นจากกองไฟทำให้ซู่หมิงรู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย เขาจัดการเสียบเนื้อหนูยักษ์เขี้ยวพิษเข้ากับกิ่งไม้แห้งแล้วปิ้งมันเหนือเปลวไฟ กลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อที่ปิ้งไม่สุกดีคละคลุ้งไปในอากาศ เขาไม่สน รสชาติของมันอาจจะแย่ แต่ความหิวโหยทำให้เขากลืนมันลงไปได้ง่ายๆ

ระบบ: “พลังชีวิตฟื้นฟู 10 หน่วย, พลังเวทฟื้นฟู 5 หน่วย”

เขาได้พักผ่อนและฟื้นฟูพลังชีวิตและพลังเวทไปได้เล็กน้อย กองไฟให้ความอบอุ่นและช่วยขับไล่ความมืดมิดและความหวาดกลัวไปชั่วขณะ เขานั่งมองเปลวไฟที่เต้นระริกอย่างเงียบๆ ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตรอด เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้น เขาจะต้องเข้าใจระบบเทพเจ้าให้มากกว่านี้ เขาจะต้องหาทางกลับบ้าน...

แต่แล้ว ขณะที่ซู่หมิงกำลังจมอยู่กับความคิด เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากส่วนลึกของป่า เสียงนั้นแตกต่างจากเสียงร้องของสัตว์ประหลาดตัวเล็กๆ ที่เขาเคยได้ยิน มันเป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและหนักหน่วง ราวกับมีอะไรบางอย่างขนาดมหึมากำลังเคลื่อนที่ เสียงกิ่งไม้หักดังครืนๆ และพื้นดินที่เขานั่งอยู่ก็เริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย

หัวใจของซู่หมิงกระตุกวูบ ระบบเทพเจ้าที่เงียบสงบมาพักใหญ่กลับปรากฏหน้าต่างแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน

ระบบ: “สิ่งมีชีวิตระดับสูงตรวจพบ! แนะนำให้หลบหนี!”

ซู่หมิงรีบใช้ทักษะสอดแนมพื้นฐานไปในทิศทางของเสียงที่ดังขึ้น แต่คราวนี้หน้าต่างข้อมูลที่ปรากฏขึ้นกลับมีเพียงแค่...

“?????? (ระดับอันตรายสูงมาก)”

เขารู้สึกได้ถึงพลังงานกดดันบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากสิ่งที่กำลังเข้ามาใกล้ ความหนาวเย็นที่แตกต่างจากความหนาวเย็นปกติของป่าเริ่มแผ่ซ่านเข้ามา ปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของเขากรีดร้องบอกให้หนี แต่ขาทั้งสองข้างกลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงเอาไว้

เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงยิ่งใกล้เข้ามา และจากช่องว่างระหว่างต้นไม้ที่สูงเสียดฟ้า ซู่หมิงมองเห็นเงาตะคุ่มขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนที่ช้าๆ เงานั้นใหญ่โตเกินกว่าจะคาดเดาได้ว่าเป็นสัตว์ประเภทใด ดวงตาคู่หนึ่งที่ส่องแสงสีแดงฉานเหมือนถ่านไฟกำลังจ้องมองมายังทิศทางที่เขานั่งอยู่ ผ่านพุ่มไม้และกิ่งก้านที่บดบังเล็กน้อย

“มัน... กำลังมาทางนี้...” ซู่หมิงพึมพำ เสียงแหบพร่าแทบไม่ได้ยิน เขากำมีดพกสนิมเกรอะแน่น เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมออกมาจากทุกรูขุมขน ป่าทั้งป่ากลับเงียบสงัดลงอย่างฉับพลัน ไม่มีเสียงแมลง ไม่แม้แต่เสียงลมพัดใบไม้ มีเพียงเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และดวงตาคู่โตสีแดงฉานที่จ้องมองมายังเขาอย่างไม่คลาดสายตา