คำถามของผู้อาวุโสอู่กรีดแทงเข้ามาในโสตประสาทของหยุนเฟิงราวกับคมมีดนับพันเล่ม หัวใจของเขาที่เพิ่งจะคลายความตึงเครียดจากการประลองกลับถูกบีบรัดอีกครั้งจนแทบหยุดเต้น เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นบนแผ่นหลังแม้ว่าอากาศยามเช้าจะยังคงเย็นเยียบ ทุกสายตาบนลานประลองต่างจับจ้องมายังเขาด้วยความคาดหวัง ผสมกับความสงสัยระคนดูถูกเหยียดหยามเช่นเดิม ผู้อาวุโสทั้งหกบนแท่นมองลงมาด้วยแววตาหลากหลาย บ้างเย็นชาไร้อารมณ์ บ้างเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ผู้อาวุโสอู่ยังคงยืนหยัดด้วยท่าทีเคร่งขรึมและอำนาจแผ่ซ่าน บีบคั้นให้หยุนเฟิงต้องตอบคำถามที่ไม่มีทางตอบได้ตรงๆ
“มังกรอหังการเมฆาม่วง? เจ้าพูดถึงสิ่งใดขอรับผู้อาวุโส” หยุนเฟิงพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจกลับกำลังพลิกแพลงหาทางออกอย่างบ้าคลั่ง “ศิษย์เพียงใช้กระบวนท่าที่เคยเห็นมาก่อนเท่านั้น ไม่ทราบว่ามีชื่อเรียกเช่นนั้น”
“ไร้สาระ!” ผู้อาวุโสอู่ตวาดลั่น ใบหน้าถมึงทึง “กระบวนท่าที่เจ้าใช้เมื่อครู่ แม้จะไม่สมบูรณ์ แต่แก่นแท้ของมันคือ ‘มังกรอหังการเมฆาม่วง’ ซึ่งเป็นวิชาลับขั้นสูงของสำนักเราที่ถ่ายทอดเฉพาะศิษย์สายตรงและผู้อาวุโสเท่านั้น! เจ้าซึ่งไร้พรสวรรค์และไม่เคยได้รับการถ่ายทอด เหตุใดจึงสามารถใช้มันได้? อย่าคิดจะบิดพลิ้ว!”
แรงกดดันจากผู้อาวุโสอู่รุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว ม่านพลังไร้รูปกดทับลงมาจนหยุนเฟิงรู้สึกเหมือนมีภูเขากดทับอยู่บนบ่า เขารู้สึกว่าหากพูดผิดแม้แต่น้อย ชีวิตของตนอาจจะจบลงตรงนี้ การเปิดเผยเรื่องระบบนั้นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ระบบเคยเตือนเขาไว้แล้วถึงอันตรายของการเปิดเผยตัวตน มันอาจนำมาซึ่งหายนะที่ไม่ใช่แค่กับตัวเขา แต่ยังรวมถึงระบบเองด้วย
‘ต้องหาเหตุผลที่ฟังขึ้น และไม่เปิดเผยความลับ’ หยุนเฟิงคิดอย่างรวดเร็ว สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลนับไม่ถ้วนในเสี้ยววินาที
“ศิษย์… ศิษย์ขอเรียนตามตรงขอรับ” หยุนเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง แต่ยังคงแฝงความจริงใจเอาไว้ “ศิษย์ทราบว่าตนเองไม่มีพรสวรรค์ แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้น ศิษย์จึงพยายามสังเกตและจดจำทุกกระบวนท่าที่ศิษย์คนอื่นใช้” เขาเว้นจังหวะหนึ่ง พยายามรวบรวมความคิด “เมื่อไม่นานมานี้ ศิษย์ได้บังเอิญเห็นท่านผู้อาวุโส… เอ่อ… แสดงกระบวนท่าที่คล้ายคลึงกันในระยะไกล”
ใบหน้าของผู้อาวุโสอู่ขมวดคิ้วแน่น “เจ้าเห็นข้า? ข้าไม่เคยแสดงวิชามังกรอหังการเมฆาม่วงในที่สาธารณะ!”
“ศิษย์ไม่ได้ตั้งใจสอดแนมขอรับ!” หยุนเฟิงรีบแก้ตัว น้ำเสียงร้อนรน “ศิษย์เพียงแค่… บังเอิญเห็นเงาลางๆ จากมุมไกลๆ ในยามที่ท่านกำลังฝึกฝนส่วนตัว ศิษย์ไม่ทราบว่ามันคือวิชาใด ไม่ทราบแม้แต่ชื่อ แต่ด้วยความที่ศิษย์ไร้พรสวรรค์ ศิษย์จึงต้องพยายามมากกว่าผู้อื่นนับพันเท่า ศิษย์จึงจดจำเพียงแค่ ‘ความรู้สึก’ ของกระแสพลังที่ท่านปล่อยออกมา”
เขาเงยหน้ามองผู้อาวุโสอู่ด้วยแววตาอันไร้เดียงสาแต่แฝงความจริงใจ “ศิษย์ไม่เข้าใจแก่นแท้ของมันเลยขอรับ เพียงแต่ในขณะที่ศิษย์กำลังถูกโจมตีอย่างรุนแรงเมื่อครู่ ร่างกายของศิษย์กลับตอบสนองโดยอัตโนมัติ กระแสปราณในกายพลุ่งพล่านและรวมตัวกันตาม ‘ความรู้สึก’ ที่ศิษย์เคยจดจำได้ในเสี้ยววินาทีนั้น ศิษย์ไม่สามารถควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์ และหลังจากนั้นศิษย์ก็รู้สึกหมดแรงไปในทันที”
คำอธิบายของหยุนเฟิงทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในหมู่ศิษย์เบื้องล่าง พวกเขามองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา บางคนเริ่มคล้อยตามเพราะหยุนเฟิงเป็นที่รู้กันดีว่าไม่มีพรสวรรค์ การที่เขาจะฝึกวิชาลับขั้นสูงได้เองนั้นเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าการที่เขาจะ "บังเอิญ" ลอกเลียนแบบได้
บนแท่นผู้อาวุโส ผู้อาวุโสอู่ยังคงไม่ลดละความสงสัย แต่สีหน้าของผู้อาวุโสท่านอื่นเริ่มเปลี่ยนไป ผู้อาวุโสหญิงที่ดูใจดีที่สุดนามว่าผู้อาวุโสหลินเอ่ยขึ้น “หยุนเฟิง เจ้าบอกว่าเจ้าจดจำเพียง ‘ความรู้สึก’ ของกระแสพลัง และไม่เข้าใจแก่นแท้ของมัน?”
“ขอรับผู้อาวุโสหลิน” หยุนเฟิงตอบอย่างนอบน้อม “ศิษย์เป็นเพียงศิษย์ไร้พรสวรรค์ จะกล้าอวดอ้างว่าเข้าใจวิชาลึกล้ำของสำนักได้อย่างไร ศิษย์เพียงแค่… ‘ลองทำตาม’ สัญชาตญาณในสถานการณ์คับขันเท่านั้น”
“เช่นนั้นเจ้าลองแสดงกระบวนท่าที่เจ้าใช้เมื่อครู่อีกครั้ง” ผู้อาวุโสอู่สั่งเสียงเข้ม แววตาคมกริบจ้องมองหยุนเฟิงราวกับจะทะลุผ่านจิตใจของเขา “แต่คราวนี้ไม่ต้องใช้พลังทั้งหมด จงแสดงให้เห็นถึง ‘ความรู้สึก’ ของกระแสพลังที่เจ้าว่ามา”
หยุนเฟิงสูดหายใจลึก เขารู้ว่านี่คือการทดสอบที่สำคัญที่สุด เขาต้องทำให้มันดูเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแท้จริง ไม่ใช่การแสดงที่สมบูรณ์แบบ
‘ระบบ!’ หยุนเฟิงเรียกในใจ ‘ฉันต้องแสดงวิชาให้ดูเหมือนว่าไม่สมบูรณ์ แต่ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้เลย ควรทำอย่างไรดี?’
[ติ๊ง! ระบบรับทราบคำขอ แนะนำให้ผู้ฝึกยุทธ์แสดงกระบวนท่า ‘มังกรอหังการเมฆาม่วง’ ในระดับ ‘เข้าใจพื้นฐาน’ เท่านั้น โดยเน้นการเคลื่อนไหวของกระแสปราณที่ไม่สมบูรณ์และไม่สามารถควบคุมพลังได้อย่างเต็มที่ เพื่อให้สอดคล้องกับคำอธิบาย ‘สัญชาตญาณ’ และ ‘บังเอิญ’]
[คำเตือน: การแสดงที่สมบูรณ์แบบจะเปิดเผยความลับของระบบและนำมาซึ่งอันตรายร้ายแรง]
หยุนเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย แทบไม่มีใครสังเกตเห็น เขาหลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมสมาธิ พลังปราณในร่างกายเริ่มไหลเวียนอย่างช้าๆ ภายใต้การควบคุมของระบบ ในใจของเขาปรากฏภาพของวิชา ‘มังกรอหังการเมฆาม่วง’ ที่เคยแสดงไปก่อนหน้า แต่คราวนี้รายละเอียดบางอย่างถูกบิดเบือน พลังงานที่เคยพุ่งพล่านกลับถูกจำกัด การเคลื่อนไหวที่เคยสง่างามกลายเป็นติดขัด
เขาค่อยๆ กางแขนออกช้าๆ ร่างกายบิดเล็กน้อย ปราณเมฆาม่วงเริ่มก่อตัวขึ้นที่ฝ่ามือ แต่ไม่เข้มข้นเท่าครั้งก่อน มันหมุนวนอย่างเชื่องช้า ดูไม่มั่นคง ราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของมังกรที่ไม่สมบูรณ์ กระแสปราณพุ่งออกจากฝ่ามือไปข้างหน้าเพียงไม่กี่ฟุต ก่อนจะสลายหายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีเสียงคำรามหรือแรงสั่นสะเทือนใดๆ
“นี่คือสิ่งที่ศิษย์สามารถทำได้ขอรับ” หยุนเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงเล็กน้อยหลังจากแสดงเสร็จสิ้น ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับใช้พลังงานไปมาก
ผู้อาวุโสอู่มองด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในวิชานี้ ย่อมรู้ดีว่ากระบวนท่าที่หยุนเฟิงแสดงนั้นห่างไกลจากความสมบูรณ์แบบมาก แต่เขาก็ยอมรับว่าแก่นแท้ของกระแสปราณนั้นมีความคล้ายคลึงกับ ‘มังกรอหังการเมฆาม่วง’ จริงๆ
“เป็นไปได้อย่างไร…” ผู้อาวุโสจ้าว ซึ่งเป็นผู้อาวุโสอีกท่านที่นั่งอยู่บนแท่น ผู้อาวุโสจ้าวมีชื่อเสียงด้านความรู้ที่กว้างขวางและเป็นคนใจเย็น “กระบวนท่าที่หยุนเฟิงแสดงนั้นห่างไกลจากความสมบูรณ์ แต่ ‘ความรู้สึก’ ของปราณที่เขาก่อขึ้นนั้น… มันคล้ายคลึงกับวิชามังกรอหังการเมฆาม่วงอย่างไม่อาจปฏิเสธได้จริงๆ”
“ศิษย์เพียงแค่เลียนแบบสิ่งที่ไม่เข้าใจ” หยุนเฟิงย้ำอีกครั้ง “มันเป็นการแสดงออกของสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดมากกว่าการเข้าใจวิชาอย่างแท้จริง”
บรรยากาศบนลานประลองเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย เสียงกระซิบกระซาบจากศิษย์เบื้องล่างดังขึ้นอีกครั้ง พวกเขาเริ่มเชื่อคำพูดของหยุนเฟิงมากขึ้น เพราะการแสดงที่ดูอ่อนแอและไม่สมบูรณ์เมื่อครู่นั้นสอดคล้องกับภาพลักษณ์ของศิษย์ไร้พรสวรรค์ที่พวกเขาคุ้นเคย
ผู้อาวุโสเซียน ซึ่งเป็นผู้อาวุโสสูงสุดที่นั่งอยู่ตรงกลางแท่น และเป็นผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดในเรื่องสำคัญๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังแต่เปี่ยมด้วยความสุขุม “อู่หลง เจ้ายังสงสัยในตัวเด็กคนนี้อยู่อีกหรือ?”
ผู้อาวุโสอู่หลง หรือผู้อาวุโสอู่ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขายังคงไม่พอใจนัก แต่ก็ไม่สามารถโต้แย้งคำพูดของผู้อาวุโสเซียนได้ “ศิษย์ไม่กล้าสงสัยในคำตัดสินของท่านผู้อาวุโสเซียน แต่เรื่องนี้มันแปลกเกินไป ศิษย์ไร้พรสวรรค์กลับสามารถใช้แก่นแท้ของวิชาลับได้ แม้จะเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งก็ตาม”
“บางทีนี่อาจจะเป็น ‘โอกาส’ ก็เป็นได้” ผู้อาวุโสเซียนกล่าว ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด “สำนักเมฆามังกรของเรายืนหยัดมานับพันปี มิใช่เพียงเพราะพรสวรรค์ที่ส่งต่อกันมา แต่เพราะจิตวิญญาณแห่งความพยายามและความมุ่งมั่นของเหล่าศิษย์ หากหยุนเฟิงสามารถ ‘สัมผัส’ แก่นแท้ของวิชาได้ด้วยสัญชาตญาณของเขาเอง นั่นอาจไม่ใช่การลอกเลียนแบบ แต่เป็นการค้นพบรูปแบบใหม่ของการบ่มเพาะ”
คำพูดของผู้อาวุโสเซียนทำให้ทุกคนตกตะลึง แม้แต่หยุนเฟิงเองก็รู้สึกประหลาดใจ การบิดเบือนความจริงของเขาดูเหมือนจะได้ผลดีเกินคาด
“เช่นนั้น ท่านผู้อาวุโสเซียนจะให้ศิษย์ทำอย่างไรกับหยุนเฟิงขอรับ?” ผู้อาวุโสอู่ถามด้วยความเคารพ
ผู้อาวุโสเซียนหันไปมองหยุนเฟิง ดวงตาของเขาดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเด็กหนุ่ม “หยุนเฟิง เจ้ามีความมุ่งมั่น ศิษย์คนอื่นอาจมองว่าเจ้าไร้พรสวรรค์ แต่เจ้าได้พิสูจน์แล้วว่าความพยายามสามารถเอาชนะข้อจำกัดได้”
“ขอบพระคุณขอรับท่านผู้อาวุโสเซียน” หยุนเฟิงโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“จากนี้ไป เจ้าจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษ” ผู้อาวุโสเซียนกล่าวต่อ “ข้าจะมอบหมายให้ผู้อาวุโสหลงคอยชี้แนะเจ้าเป็นการส่วนตัว”
ทุกคนบนลานประลองต่างตกใจกับคำประกาศนี้ ผู้อาวุโสหลง! ผู้อาวุโสหลงอวี้ เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสที่ลึกลับที่สุดของสำนักเมฆามังกร เขาเป็นที่รู้จักในเรื่องของความสันโดษ ไม่ค่อยปรากฏตัวในที่สาธารณะ และมีข่าวลือว่าเขากำลังบ่มเพาะวิชาแปลกประหลาดที่นอกเหนือจากเส้นทางปกติของสำนัก การที่ผู้อาวุโสเซียนมอบหมายหยุนเฟิงให้ผู้อาวุโสหลงดูแลนั้นเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างสิ้นเชิง
หยุนเฟิงเองก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เขาไม่เคยได้ยินชื่อผู้อาวุโสหลงมาก่อน แต่จากปฏิกิริยาของคนรอบข้าง เขารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา
“ผู้อาวุโสหลง… ศิษย์ไม่เคย…” หยุนเฟิงพยายามจะพูด
“ไม่ต้องกังวล” ผู้อาวุโสเซียนยิ้มอย่างอบอุ่น “ผู้อาวุโสหลงมีความเข้าใจในเรื่องของกระแสปราณและเส้นทางที่แปลกประหลาด เขาจะสามารถชี้แนะเจ้าใน ‘สัญชาตญาณ’ ของเจ้าได้เป็นอย่างดี”
ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสเซียนจะตีความการกระทำของหยุนเฟิงไปในทิศทางที่เขาไม่เคยคาดคิด ผู้อาวุโสหลงอวี้ ผู้อาวุโสผู้สันโดษและมีความรู้ลึกซึ้งด้านปราณที่ไม่เหมือนใคร ดูเหมือนจะเป็นบุคคลที่สมบูรณ์แบบที่จะมา "ดูแล" ศิษย์ที่บังเอิญใช้แก่นแท้ของวิชาลับได้ด้วยสัญชาตญาณ
“จากนี้ไป เจ้าจงไปพบผู้อาวุโสหลงที่เรือนพิทักษ์ยาหลังม่านเมฆา” ผู้อาวุโสเซียนกล่าวปิดท้าย “เขาจะคอยดูแลการฝึกฝนของเจ้า และตรวจสอบ ‘ความก้าวหน้า’ ในการทำความเข้าใจปราณของเจ้าด้วยตัวเขาเอง”
เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง เรือนพิทักษ์ยาหลังม่านเมฆาเป็นสถานที่ที่น้อยคนนักจะเข้าถึงได้ เป็นที่ร่ำลือว่าเป็นที่เก็บสมุนไพรและโอสถล้ำค่า แต่ก็เป็นที่อยู่ของผู้อาวุโสหลงซึ่งแทบไม่เคยปรากฏตัวเลย
หยุนเฟิงรู้สึกเหมือนถูกยกภูเขาออกจากอก เขารอดแล้ว! ไม่เพียงแค่รอดจากการถูกลงโทษ แต่ยังได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากผู้อาวุโสสูงสุด และถูกส่งไปยังสถานที่ที่ดูเหมือนจะมีทรัพยากรล้ำค่ามากมาย
[ติ๊ง! ผู้ฝึกยุทธ์ทำภารกิจ ‘เอาตัวรอดจากการสอบสวน’ สำเร็จ ได้รับรางวัล: ค่าประสบการณ์ 1000, แต้มสกิล 5, และได้รับเส้นทางใหม่สู่ ‘เรือนพิทักษ์ยาหลังม่านเมฆา’]
[ภารกิจใหม่: ‘ทำความเข้าใจแก่นแท้แห่งยา’ – ผู้อาวุโสหลงอวี้จะมอบหมายหน้าที่ให้ผู้ฝึกยุทธ์ช่วยดูแลสมุนไพรและเรียนรู้การปรุงยา จงทำความเข้าใจพื้นฐานของการปรุงยาและบ่มเพาะปราณให้แข็งแกร่งขึ้นภายใต้การดูแลของผู้อาวุโสหลงอวี้]
[รางวัล: เพิ่มความชำนาญการปรุงยา, เพิ่มความเข้าใจในปราณแห่งชีวิต, และโอกาสในการค้นพบโอสถล้ำค่า]
หยุนเฟิงแทบจะกระโดดด้วยความดีใจในใจ ระบบของเขากำลังนำพาเขาไปสู่เส้นทางที่ไม่คาดฝัน เขาจะต้องเป็นเซียนที่แข็งแกร่งที่สุดในยุทธภพให้ได้! สถานที่ใหม่ ภารกิจใหม่ และผู้อาวุโสลึกลับคนใหม่ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นโอกาสให้เขาเติบโต ทว่าในขณะที่เขากำลังหันหลังเดินออกจากลานประลอง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มของชายชราคนหนึ่งยืนอยู่บนชายคาของเรือนไม้ด้านหลัง แววตาของชายชราผู้นั้นทอประกายลึกล้ำ ดูเหมือนจะมองทะลุผ่านทุกสิ่งทุกอย่างบนลานประลอง และมันหยุดลงที่หยุนเฟิงราวกับกำลังพิจารณาสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจ
ชายชราผู้นั้น… ใช่ผู้อาวุโสหลงอวี้หรือไม่? หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความตึงเครียดของเขา? หยุนเฟิงรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง เขากำลังจะก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยปริศนาและความท้าทายที่คาดไม่ถึง
อมตะยุทธฝึกเซียน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก