ตอนที่ 47 — วิหคมรณะกลืนฟ้า

เงาร่างมหึมาที่ใหญ่โตจนบดบังแสงจันทร์ เริ่มปรากฏขึ้นช้าๆ มันมีขนาดใหญ่กว่าภูเขาหลายเท่าตัว แผ่กลิ่นอายแห่งความตายและความมืดมิดที่กดดันจนแม้แต่หยุนเฟิงยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลราวกับทั้งโลกกำลังจะถล่มลงมา

“นี่มันตัวอะไรกัน...” หยุนเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม ดวงตาของเขาทอประกายสีดำเข้ม แสงสีทองเบื้องหน้ายังคงส่องสว่าง แต่ตอนนี้มันถูกบดบังด้วยเงาอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเ