ตอนที่ 66 — รอยอเวจีสู่ทิศบูรพา

หยุนเฟิงยืนอยู่ ณ ปากถ้ำหิน สัมผัสถึงสายลมเย็นที่พัดโชยมาปะทะกายาที่เพิ่งผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ดวงตาของเขาทอประกายสีม่วงเข้มเรืองรองอย่างคลุมเครือ สัมผัสที่เฉียบคมขึ้นอย่างไม่อาจเทียบได้รับรู้ถึงความผันผวนของพลังงานอเวจีที่แตกต่างออกไปจากที่เขาเคยเผชิญหน้า มันไม่ใช่ความบ้าคลั่งที่พยายามกลืนกิน แต่เป็นคลื่นพลังงานที่แพร่กระจายอย่างช้าๆ ราวกับหมึกสีทมิฬที่ค่อยๆ ซึมซับลงบนผืนผ้าใบอันบริสุทธิ์จา