ตอนที่ 91 — ตื่นจากห้วงอเวจี

ความมืดมิดที่ไร้ขอบเขตกลืนกินทุกสิ่ง เป็นห้วงลึกที่ไร้ซึ่งกาลเวลาและมิติ หยุนเฟิงลอยคว้างอยู่ในมวลความว่างเปล่าเย็นเยียบนั้น ราวกับจิตวิญญาณที่หลุดลอยจากร่าง ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินร่างกายของเขาได้จางหายไปจนเหลือเพียงความรู้สึกชาดิก ก้องกังวานอยู่ในส่วนลึกของจิตสำนึก เขารับรู้ได้ถึงความว่างเปล่าที่ห้อมล้อม ความเงียบงันที่น่าหวาดหวั่น และความเหนื่อยล้าที่กัดกินวิญญาณจนไม่เหลือเรี่ยวแรงจะขยับแม้เพีย