ตอนที่ 110 — ตื่นรู้ภัยพิบัติ

แสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องผ่านหมู่แมกไม้ ต้องร่างของหยุนเฟิงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดินที่ยังคงมีร่องรอยการต่อสู้อันดุเดือด เขาค่อยๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความพร่าเลือนรอบตัว ความเจ็บปวดแล่นแปลบปลาบทั่วสรรพางค์กาย ราวกับมีคมมีดนับพันกรีดแทงอยู่ภายใน ร่างกายของเขายังคงอ่อนแอเกินกว่าจะขยับตัวได้ แต่จิตวิญญาณของเขาตื่นตัวอย่างสมบูรณ์

ภาพสุดท้ายก่อนที่สติจะดับไปผุดขึ้นมาในห้วง