ตอนที่ 150 — ปฐมบทหายนะอสูร

หยุนเฟิงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังร่างมหึมาเบื้องหน้า กลิ่นอายชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากจ้าวอสูรบรรพกาลนั้นรุนแรงจนบิดเบือนอากาศรอบข้างให้พร่ามัว คลื่นพลังงานสีดำทมิฬหมุนวนรอบกายของมันราวกับพายุที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ใบหน้าของหยุนเฟิงซีดเผือด เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่ใช่เพียงความหนาวเย็นทางกายภาพ แต่เป็นความหนาวเย็นที่กัดกินจิตวิญญาณ

สัญญาณเตือ