ตอนที่ 230 — ปฐมบทแห่งหายนะ

วินาทีที่คำรามก้องกังวานดุจฟ้าระเบิด ผืนฟ้าที่เคยประดับด้วยแสงตะวันพลันมืดมิดลง ราวกับผืนผ้าสีดำสนิทถูกดึงมาคลุม มิติโดยรอบสั่นสะเทือนรุนแรงจนเกิดรอยแยกราวกับใยแมงมุมที่กำลังปริแตก พลังงานอันบิดเบี้ยวและชั่วร้ายไหลทะลักออกมาจากรอยแยกเหล่านั้น พร้อมกับกลิ่นอายแห่งความว่างเปล่าที่กัดกร่อนจิตวิญญาญ ผู้คนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และทั่วทั้งยุทธภพต่างรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้าสู่กระดูกสันหลัง