ตอนที่ 246 — มิติแห่งต้นกำเนิด

ประตูแห่งแสงบิดเบี้ยวและสั่นไหวราวกับภาพสะท้อนในกระจกที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรง เมื่อหยุนเฟิงก้าวผ่านขอบเขตของมัน มิติที่เขาเคยรู้จักก็พลันเลือนหายไปราวกับภาพลวงตา ลืมเลือนไปแม้กระทั่งแนวคิดของเวลาและอวกาศ ร่างกายอันบริสุทธิ์ที่หลอมรวมกับแก่นแท้ของระบบของเขาไม่ได้รู้สึกถึงแรงดึงดูดหรือแรงต้านใดๆ มีเพียงความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขตที่โอบล้อมเขาไว้ ความว่างเปล่าที่มิใช่ความมืดมิด แต่เป็นแสงสว่างอันเจิดจ้า