ตอนที่ 321 — ปฐมบทแห่งความว่างเปล่า

แสงสีเงินยวงที่เคยโอบล้อมหยุนเฟิงพลันหรี่ลงจนแทบดับมิด ราวกับว่าตัวตนของเขากำลังถูกดูดกลืนเข้าสู่ห้วงมิติที่ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับภูเขานับอนันต์กดทับเรือนร่างถูกแทนที่ด้วยความเบาหวิวอันสุดหยั่ง ราวกับว่าน้ำหนักแห่งการดำรงอยู่ของสรรพสิ่งกำลังถูกฉีกกระชากออกจากจิตวิญญาณของเขา

อนันตจักรวาลที่เพิ่งได้รับการจัดระเบียบให้กลับคืนสู่สมดุลเมื่อครู่ บัดนี้กลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ ที่เลือน