ตอนที่ 300 — ปฐมบทแห่งเซียนบรรพกาล

แสงสว่างอันไร้ที่สิ้นสุดกลืนกินตัวตนของหยุนเฟิงอย่างสมบูรณ์ ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความเจ็บปวดหรือความสุข แต่เป็นการสลายตัวของทุกสิ่งที่เขารับรู้ได้ ตัวตนของเขากลายเป็นอนุภาคเล็กจิ๋วที่เต้นระรัวในกระแสพลังงานอันมหาศาล เขาไม่ใช่หยุนเฟิงอีกต่อไป ไม่มีร่างกาย ไม่มีจิตวิญญาณ ไม่มีแม้แต่แนวคิดของ ‘ตัวตน’ มีเพียงแค่ ‘การมีอยู่’ ที่กำลังถูกย่อยสลายและก่อร่างใหม่ เสียง ‘ติ๊ง!’ ของระบบยังคงก้องกังวานอยู่ในห้วง