ตอนที่ 341 — ความจริงแห่งมหาอมตะ

หยุนเฟิงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องไปยังร่างตรงหน้า แสงสว่างที่เคยเจิดจ้าได้จางหายไปจนหมดสิ้น เผยให้เห็นบุคคลที่ยืนอยู่บนพื้นหินอ่อนสีขาวนวล ใบหน้าอ่อนโยนเปี่ยมด้วยภูมิปัญญา ดวงตาลึกซึ้งราวกับห้วงอวกาศ และรอยยิ้มอบอุ่นนั้น ไม่ผิดเพี้ยนไปจากตัวเขาเอง ราวกับว่ากำลังยืนอยู่หน้ากระจกที่สะท้อนเงาจากกาลเวลาอันไกลโพ้น

“ในที่สุด... เจ้าก็มาถึง...” ร่างนั้นเอ่ยซ้ำอีกครั้ง เสียงก้องกังวานในค