ตอนที่ 347 — รวมเป็นหนึ่งสรรพสิ่ง

เบื้องหน้าของหยุนเฟิงไม่ใช่เพียงแค่พื้นที่ว่างเปล่า หากแต่เป็นภาพมายาที่ยากจะทำความเข้าใจ ด้วยตาเปล่า เขาเห็นเพียงแสงทองอร่ามที่เปล่งประกายออกมาจากจุดศูนย์กลางอันไร้รูปทรง สลับกับความมืดมิดอันบริสุทธิ์ที่ดูดกลืนทุกสิ่งอย่างเงียบงัน มันคือ ‘ศูนย์กลางแห่งสรรพสิ่ง’ จุดกำเนิดและจุดสิ้นสุดของทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีและจะไม่มีวันมีอยู่จริง และภายในใจกลางของแสงสีทองนั้นเอง คือ ‘แก่นแท้ของระบบอมตะ’ ที่ส่อง