ตอนที่ 11 — เดิมพันชีวิต ณ หน้าผาหมื่นอสูร

สายลมยามค่ำคืนพัดโชยผ่านร่างของหยุนเฟิงที่ยืนอยู่บนระเบียงศาลาไม้ ลมหนาวไม่ได้ทำให้จิตใจเขาเย็นลง ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งโหมกระพือเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นให้ลุกโชน หน้าผาหมื่นอสูร... สัตว์อสูรระดับก่อกำเนิดขั้นที่เจ็ด... ผลึกโลหิตมาร... สิ่งเหล่านี้คือบททดสอบที่ผู้อาวุโสซูหยางมอบให้ ‌มันเป็นการเดิมพันที่สูงลิ่ว สูงเสียจนคนทั่วไปคงถอดใจตั้งแต่ได้ยิน

“ระบบ!” หยุนเฟิงเอ่ยเรียกในใจ แสงสีฟ้าจางๆ กะพริบขึ้นในห้วงความคิดของเขา

[ผู้ใช้: หยุนเฟิง] [อายุ: 16 ปี] [ระดับพลัง: ​ก่อกำเนิดขั้นที่ 1 (ช่วงกลาง)] [ประสบการณ์: 350/1000] [กายา: กายากระบี่เหล็ก (ระดับพื้นฐาน)] [ทักษะ: กระบวนกระบี่วายุคลั่ง (ขั้นเริ่มต้น), ‍เพลงเท้าพริ้วไหว (ขั้นเริ่มต้น), วรยุทธ์พลังปราณโลหิต (ขั้นเริ่มต้น)] [แต้มฝึกฝน: 250] [ภารกิจหลัก: นำผลึกโลหิตมารจากสัตว์อสูรระดับก่อกำเนิดขั้นที่ 7 ที่หน้าผาหมื่นอสูร] [รางวัล: ‌แต้มฝึกฝน 1,000, ประสบการณ์ 2,000, ตื่นรู้ทักษะพิเศษระดับสูง 1 ครั้ง] [เวลาจำกัด: 3 ‍วัน]

หยุนเฟิงขมวดคิ้ว ระดับพลังของเขายังห่างไกลจากสัตว์อสูรขั้นที่เจ็ดนัก แม้ว่าร่างกายและทักษะพื้นฐานจะพัฒนาอย่างก้าวกระโดด แต่ช่องว่างระดับขั้นนั้นเป็นสิ่งที่ยากจะข้ามผ่านได้ด้วยเพียงแค่ความมุ่งมั่น ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายแห่งการตัดสินใจ เขามองไปยังดวงจันทร์ที่ส่องแสงนวลตา “สามเดือนที่ผ่านมา ข้าฝึกฝนราวกับคนบ้า ​ทุกวันทุกคืน หากข้าจะตาย ก็ขอให้ตายอย่างมีเกียรติ ดีกว่าอยู่อย่างถูกเหยียดหยามไปตลอดชีวิต”

[ระบบตรวจพบความมุ่งมั่นของผู้ใช้ ขอเสนอ 'แพ็กเกจฉุกเฉินระดับต่ำ' ประกอบด้วย: ยาเสริมปราณขั้นกลาง ​3 เม็ด, ยาฟื้นฟูบาดแผลขั้นกลาง 2 เม็ด, ยาเพิ่มพละกำลังชั่วคราว 1 เม็ด ​ราคา: แต้มฝึกฝน 200]

“ซื้อ!” หยุนเฟิงตอบอย่างไม่ลังเล แต้มฝึกฝน 200 หายไปในพริบตา ขวดแก้วเล็กๆ สามขวดปรากฏขึ้นในมือเขาอย่างไร้เสียง ยาเหล่านี้จะเป็นตัวช่วยชีวิตเขาได้อย่างแน่นอน

เช้ามืดวันรุ่งขึ้น หยุนเฟิงออกเดินทางจากสำนักเมฆามังกร แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้าของเขาทำให้เห็นถึงความอ่อนเยาว์และแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น กระบี่เหล็กธรรมดาที่ติดตัวเขาไปนั้นดูราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเขาไปแล้ว เขาเดินตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ สถานที่ที่หน้าผาหมื่นอสูรตั้งอยู่

เส้นทางสู่หน้าผาหมื่นอสูรนั้นเต็มไปด้วยป่าทึบและภูเขาหินสูงชัน ตลอดทางเขาได้เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับต่ำและกลางอยู่บ้าง ซึ่งล้วนแต่ถูกเขาจัดการได้อย่างง่ายดายด้วยกระบวนกระบี่วายุคลั่งและเพลงเท้าพริ้วไหวที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มข้น ร่างกายของเขารวดเร็วกว่าเดิมมาก พลังปราณในกายก็บริบูรณ์และหมุนเวียนได้คล่องแคล่ว ทักษะเหล่านี้ที่ระบบมอบให้และเขาทุ่มเทฝึกฝนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยได้แสดงประสิทธิภาพออกมาอย่างเต็มที่ ทำให้เขามั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะรู้ว่าสัตว์อสูรระดับก่อกำเนิดขั้นที่เจ็ดนั้นจะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อใกล้เข้าสู่บริเวณหน้าผาหมื่นอสูร บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบเข้าปกคลุมแทนที่เสียงของป่า สลับกับเสียงลมหวีดหวิวที่พัดพามาจากหน้าผาสูงชัน มีกลิ่นอายของพลังปราณมารที่เข้มข้นลอยมาตามลม ทำให้หยุนเฟิงรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูก สัตว์อสูรระดับต่ำและกลางที่เคยพบเจอระหว่างทางได้หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงแต่ความรู้สึกกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เหมือนกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่มีพลังมหาศาลกำลังซุ่มซ่อนอยู่ รอคอยผู้บุกรุก

หยุนเฟิงหยุดพักที่เชิงหน้าผา เขาหยิบยาเสริมปราณขั้นกลางออกมาหนึ่งเม็ดกลืนลงไป พลังปราณที่เคยใช้ไปเล็กน้อยในการเดินทางกลับเต็มเปี่ยมในทันที เขามองขึ้นไปเบื้องบน หน้าผานี้สูงตระหง่านเสียดฟ้า ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบตลอดทั้งปี มีเถาวัลย์ขนาดใหญ่เลื้อยพันระโยงระยาง และมีถ้ำเล็กถ้ำน้อยมากมายซุกซ่อนอยู่ตามซอกผา นับเป็นสถานที่ที่สัตว์อสูรชอบใช้เป็นที่อยู่อาศัยตามชื่อของมันจริงๆ

“ระบบมีข้อมูลของสัตว์อสูรเป้าหมายหรือไม่?” หยุนเฟิงถาม

[เป้าหมาย: อสรพิษโลหิตทมิฬ] [ระดับ: ก่อกำเนิดขั้นที่ 7] [ลักษณะเด่น: เกล็ดสีดำสนิทราวเหล็กกล้า, นัยน์ตาสีแดงฉาน, มีพิษร้ายแรงในเขี้ยวและลมหายใจ, สามารถปล่อยคลื่นพลังโลหิตออกมาได้] [จุดอ่อน: บริเวณใต้คาง (ยากที่จะเข้าถึง)]

หยุนเฟิงพยักหน้า เขารู้สึกหนักใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นของเขาลดลง อสรพิษโลหิตทมิฬ... ชื่อนี้ก็บอกถึงความน่าสะพรึงกลัวได้เป็นอย่างดี เขาเริ่มปีนป่ายขึ้นไปตามหน้าผาที่ขรุขระ ใช้เพลงเท้าพริ้วไหวที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง ทำให้เขาสามารถเกาะเกี่ยวและเคลื่อนที่ไปตามซอกผาได้อย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว ราวกับแพรไหมที่ลอยพลิ้วไหวไปตามลม เขามุ่งหน้าไปที่ถ้ำขนาดใหญ่ที่สุดถ้ำหนึ่งที่อยู่สูงขึ้นไปประมาณครึ่งทางของหน้าผา เพราะรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของพลังมารที่เข้มข้นที่สุดออกมาจากถ้ำนั้น

หลังจากปีนป่ายอยู่นานเกือบหนึ่งชั่วยาม หยุนเฟิงก็มาถึงปากถ้ำที่มืดมิด กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอายมารที่รุนแรงปะทะเข้ากับโสตประสาทของเขาอย่างจัง บ่งบอกว่าเขามาถูกที่แล้ว เขาก้าวเข้าไปในถ้ำอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเงียบกริบราวกับแมวป่า เสียงหยดน้ำกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะในความมืด เขาเปิดใช้งานวรยุทธ์พลังปราณโลหิต ทำให้สัมผัสของเขาละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น แม้ในความมืดมิด เขาก็ยังสามารถรับรู้ถึงการไหลเวียนของกระแสลมและความสั่นสะเทือนของพื้นดินได้

ไม่นานนัก ดวงตาของเขาก็ปรับตัวเข้ากับความมืดได้ดีขึ้น และภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏชัดเจนขึ้นในสายตา ภายในถ้ำที่กว้างขวางราวกับห้องโถงขนาดใหญ่ มีสัตว์อสูรขนาดยักษ์ตัวหนึ่งนอนขดตัวอยู่ มันคืออสรพิษโลหิตทมิฬ! ร่างกายของมันใหญ่โตกว่างูทั่วไปหลายสิบเท่า เกล็ดสีดำสนิทของมันสะท้อนแสงจางๆ ที่ลอดเข้ามาจากปากถ้ำแลดูราวกับชุดเกราะที่แข็งแกร่ง ดวงตาสีแดงฉานของมันกำลังปิดสนิท แสดงว่ามันกำลังจำศีลหรือนอนหลับอยู่ รอบๆ ตัวมันมีกองกระดูกของสัตว์อสูรอื่นๆ ที่ไม่สมบูรณ์กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น บ่งบอกถึงความดุร้ายและพลังอำนาจของมัน

หัวใจของหยุนเฟิงเต้นระรัว แต่เขากลับควบคุมลมหายใจให้สงบที่สุด นี่คือโอกาส! โอกาสที่หาได้ยากยิ่งที่สัตว์อสูรระดับสูงจะอยู่ในภาวะอ่อนแอเช่นนี้ หากเขาโจมตีตอนนี้ เขาก็อาจจะมีโอกาสชนะมากขึ้น หยุนเฟิงค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ช้าๆ ด้วยเพลงเท้าพริ้วไหวที่เบาราวขนนก เขากระชับกระบี่ในมือแน่น กำหนดเป้าหมายไปที่ใต้คางของอสรพิษโลหิตทมิฬอย่างแม่นยำ ตามข้อมูลที่ระบบให้มา

เมื่ออยู่ห่างจากอสรพิษยักษ์เพียงไม่กี่สิบก้าว หยุนเฟิงก็ทะยานเข้าใส่ราวกับลูกศรหลุดจากคันศร “กระบวนกระบี่วายุคลั่ง!” เขาสับกระบี่ลงไปอย่างรวดเร็วและรุนแรงที่สุด พลังปราณก่อกำเนิดขั้นที่หนึ่งของเขาทั้งหมดถูกอัดฉีดเข้าสู่กระบี่ ทำให้มันเปล่งประกายสีเงินจางๆ คมกระบี่ฟาดฟันเข้าใส่บริเวณใต้คางของอสรพิษยักษ์อย่างจัง

เคร้งงง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นสะท้านไปทั่วทั้งถ้ำ เกล็ดสีดำสนิทของอสรพิษโลหิตทมิฬแข็งแกร่งเกินกว่าที่หยุนเฟิงจะจินตนาการ คมกระบี่ของเขาทำได้เพียงแค่สร้างรอยขีดข่วนจางๆ เท่านั้น แถมยังทำให้เกิดประกายไฟเล็กน้อย ไม่ได้สร้างบาดแผลร้ายแรงแต่อย่างใด

ฟู่!!! อสรพิษโลหิตทมิฬตื่นขึ้นจากการหลับใหลอย่างกะทันหัน ดวงตาสีแดงฉานเบิกโพลงจ้องมองมาที่หยุนเฟิงอย่างดุดัน ความโกรธแค้นปรากฏชัดในแววตาของมัน ก่อนที่มันจะพ่นลมหายใจพิษสีเขียวเข้มออกมาอย่างรุนแรง พลังปราณมารของมันพวยพุ่งออกมาจากร่างอย่างมหาศาล อากาศภายในถ้ำเริ่มบิดเบี้ยวจากแรงกดดัน หยุนเฟิงรู้สึกถึงอันตรายอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน เขารีบถอยหลังกลับไปทันทีด้วยเพลงเท้าพริ้วไหวที่รวดเร็วที่สุด หลบเลี่ยงลมหายใจพิษที่พุ่งเข้าใส่เขาเพียงเสี้ยววินาที ลมหายใจพิษนั้นพุ่งเข้าชนกับผนังถ้ำ ทำให้หินผาละลายเป็นฟองฟู่ส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง

[ผู้ใช้ได้รับความเสียหายจากคลื่นพลังปราณมารเล็กน้อย]

หยุนเฟิงกัดฟัน การโจมตีครั้งแรกของเขาไม่ได้ผล และยังทำให้สัตว์อสูรระดับก่อกำเนิดขั้นที่เจ็ดตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่อีกด้วย สถานการณ์ของเขาดูเลวร้ายลงไปอีกขั้น ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มคืบคลานเข้ามา แต่เขาก็สลัดมันทิ้งไปในทันที เขามายืนอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีทางถอยหลังกลับ!

อสรพิษโลหิตทมิฬสะบัดหางขนาดมหึมาอย่างเกรี้ยวกราด มันพุ่งเข้ามาหาหยุนเฟิงด้วยความเร็วที่ไม่อาจตามทันได้ ร่างกายขนาดมหึมาของมันบดบังแสงสว่างทั้งหมดภายในถ้ำ แผ่นดินสั่นสะเทือนทุกครั้งที่มันเคลื่อนที่ “โฮก!!!” เสียงคำรามของมันทำให้ผนังถ้ำร้าวราน หยุนเฟิงงัดเอาเพลงเท้าพริ้วไหวออกมาใช้จนถึงขีดสุด หลบเลี่ยงการโจมตีอันรุนแรงของอสรพิษยักษ์ที่ฟาดฟันเข้าใส่เขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขาก็ยังหาจังหวะที่จะเข้าใกล้จุดอ่อนของมันไม่ได้

“วรยุทธ์พลังปราณโลหิต!” หยุนเฟิงคำราม เขารู้สึกถึงกระแสเลือดในกายที่เดือดพล่าน ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ความทนทานของเขาเองก็เพิ่มขึ้นตาม เขากระโดดหลบการฟาดฟันของหางอสรพิษอีกครั้ง ก่อนจะใช้ช่วงเวลาสั้นๆ นั้นพุ่งตัวเข้าไปโจมตีบริเวณส่วนท้องของมัน หวังว่าจะสามารถสร้างความเสียหายได้บ้าง แม้จะไม่ใช่จุดอ่อนก็ตาม

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! กระบี่เหล็กฟาดฟันใส่เกล็ดของอสรพิษอีกหลายครั้ง แต่ก็ยังคงสร้างได้เพียงรอยขีดข่วนเล็กน้อยเท่านั้น อสรพิษโลหิตทมิฬราวกับไม่รู้สึกรู้สา มันหันหัวขนาดใหญ่กลับมาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ งับเข้าใส่หยุนเฟิง

หยุนเฟิงเห็นเขี้ยวแหลมคมสีดำสนิทที่กำลังพุ่งตรงมายังใบหน้าของเขา เขารู้สึกได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา ร่างกายของเขากระตุกราวกับถูกแช่แข็งในช่วงเวลาสั้นๆ แต่สัญชาตญาณที่สั่งสมมาจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงก็ช่วยให้เขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็วที่สุด เขาใช้มือทั้งสองข้างยันกระบี่เหล็กของเขาขึ้นมาขวางหน้าอย่างสุดกำลัง

ปังงงง!!!

เขี้ยวของอสรพิษกระทบเข้ากับกระบี่เหล็กอย่างจัง เสียงกระแทกดังกึกก้องไปทั่วทั้งถ้ำ ร่างของหยุนเฟิงถูกกระแทกจนกระเด็นออกไปกระแทกกับผนังถ้ำอย่างรุนแรง เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมุมปากของเขา เขารู้สึกได้ถึงกระดูกซี่โครงที่ร้าว และแขนทั้งสองข้างก็ชาจนไร้ความรู้สึก กระบี่เหล็กในมือของเขามีรอยบุบขนาดใหญ่จากแรงกัดของอสรพิษ พลังป้องกันของมันช่างน่ากลัวจริงๆ

[ผู้ใช้ได้รับความเสียหายรุนแรง! เลือดไหลออกภายใน! กรุณารักษาโดยด่วน!]

หยุนเฟิงรู้สึกเวียนหัวไปหมด เขาพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงเกินไป เขามองเห็นอสรพิษโลหิตทมิฬกำลังเลื้อยเข้ามาใกล้ช้าๆ ดวงตาสีแดงฉานของมันเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและความพยาบาท มันกำลังจะโจมตีซ้ำเพื่อปิดฉากชีวิตของเขา ยาฟื้นฟูบาดแผล... ยาเพิ่มพละกำลังชั่วคราว... เขาต้องใช้มันตอนนี้!

เขาหยิบขวดยาเพิ่มพละกำลังชั่วคราวออกมาจากแขนเสื้ออย่างยากลำบาก และกลืนมันลงไปอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกัน อสรพิษโลหิตทมิฬก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วอันบ้าคลั่ง มันอ้าปากกว้างและงับเข้าใส่หยุนเฟิงอีกครั้งเพื่อฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้นๆ

[ยาเพิ่มพละกำลังชั่วคราวออกฤทธิ์! พละกำลังเพิ่มขึ้น 50% เป็นเวลา 1 นาที!]

วินาทีนั้นเอง หยุนเฟิงรู้สึกราวกับมีพลังมหาศาลพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ความเจ็บปวดทั้งหมดหายไปชั่วขณะ เขารวบรวมพลังปราณเฮือกสุดท้าย กัดฟันแน่น กระโดดพลิกตัวหลบการโจมตีของอสรพิษที่เฉียดผ่านตัวเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด พลางสับกระบี่เหล็กที่ยังคงอยู่ในมือออกไปอย่างบ้าคลั่ง “กระบวนกระบี่วายุคลั่ง! วายุคลั่งไร้ขีดจำกัด!” นี่คือท่าไม้ตายที่เขาได้จากการฝึกฝนภายใต้ระบบ ซึ่งเขาไม่เคยใช้กับจ้าวหลงมาก่อน มันคือการรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ในกระบี่และสับฟันออกไปอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ติดต่อกันหลายครั้ง จนดูราวกับลมพายุ

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! กระบี่เหล็กฟาดฟันเข้าใส่บริเวณใต้คางของอสรพิษยักษ์อย่างรุนแรงและต่อเนื่อง แม้เกล็ดของมันจะแข็งแกร่ง แต่การโจมตีซ้ำๆ ในจุดเดิมภายใต้ฤทธิ์ยาเพิ่มพละกำลังก็เริ่มได้ผล เลือดสีดำข้นหนืดของอสรพิษเริ่มไหลออกมาเป็นทางยาว เสียงขู่ฟ่อของมันบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่มันได้รับ หยุนเฟิงรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของเขา เขากัดฟันแน่นและโจมตีต่อไปอย่างไม่ลดละ ราวกับจะระบายความคับแค้นและความมุ่งมั่นทั้งหมดลงไปในกระบี่เล่มนี้

อสรพิษโลหิตทมิฬบิดเร้าร่างอย่างบ้าคลั่ง มันพ่นลมหายใจพิษออกมาเป็นวงกว้าง หวังจะสังหารหยุนเฟิงให้สิ้นซาก แต่หยุนเฟิงกลับใช้ความเร็วที่เพิ่มขึ้นกอปรกับพลังกายที่ยาเพิ่มให้พุ่งเข้าไปใกล้กว่าเดิมอีก เขาทะลวงผ่านแนวป้องกันของลมหายใจพิษอย่างเฉียดฉิว สับกระบี่เข้าใส่ใต้คางของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดเป็นบาดแผลขนาดใหญ่

เลือดดำข้นจำนวนมากไหลทะลักออกมาจากบาดแผล อสรพิษโลหิตทมิฬร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด มันกระดิกตัวอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายขนาดมหึมาของมันกวาดไปมาในถ้ำอย่างไม่คิดชีวิต หวังจะบดขยี้สิ่งที่สร้างความเจ็บปวดให้มันจนแหลกเป็นผง หยุนเฟิงรู้สึกได้ถึงพลังที่กำลังจะหมดลง และฤทธิ์ยาที่กำลังจะจางหายไป หากเขายังไม่สามารถจบมันลงได้ในตอนนี้ เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน หยุนเฟิงเห็นบางอย่างที่ส่องประกายสีแดงเข้มเรืองรองอยู่ภายในบาดแผลขนาดใหญ่ใต้คางของอสรพิษ มันคือผลึกโลหิตมาร! เป้าหมายของเขา! เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งตัวเข้าไปในระยะที่อันตรายที่สุดและใช้กระบี่เหล็กฟาดฟันเข้าใส่ผลึกนั้นอย่างสุดแรงเกิด ด้วยความหวังทั้งหมดที่มี

ฉัวะ!!!

เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งถ้ำของอสรพิษโลหิตทมิฬ ร่างกายขนาดมหึมาของมันกระตุกอย่างรุนแรง เลือดสีดำพุ่งทะลักออกมาจากปากแผลราวกับน้ำพุ หยุนเฟิงรู้สึกถึงแรงกระแทกจากหางของอสรพิษที่ฟาดเข้ามาโดนตัวเขาอย่างจัง เขากระเด็นไปไกลจนหมดสติไปในทันที... แต่ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบ เขามองเห็นผลึกโลหิตมารสีแดงเข้มกำลังลอยออกมาจากบาดแผลของอสรพิษยักษ์ที่บัดนี้กำลังล้มลงอย่างช้าๆ ร่างกายอันมหึมาของมันกระตุกถี่ๆ ก่อนที่จะแน่นิ่งไปในที่สุด

[ภารกิจหลัก: นำผลึกโลหิตมารจากสัตว์อสูรระดับก่อกำเนิดขั้นที่ 7 ที่หน้าผาหมื่นอสูร - สำเร็จ!] [ได้รับแต้มฝึกฝน 1,000] [ได้รับประสบการณ์ 2,000] [ได้รับ 'ตื่นรู้ทักษะพิเศษระดับสูง' 1 ครั้ง]

เสียงของระบบดังกังวานในหูของหยุนเฟิงในขณะที่เขากำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืด แต่เขากลับไม่สามารถสัมผัสถึงความสำเร็จนั้นได้เลย ร่างกายของเขานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นถ้ำที่เปื้อนเลือด ผลึกโลหิตมารที่เพิ่งถูกดึงออกมานั้นเรืองแสงริบหรี่อยู่ห่างจากตัวเขาเพียงไม่กี่ก้าว... ขณะเดียวกัน เสียงครืดคราดหนักๆ ก็ดังขึ้นจากส่วนลึกของถ้ำ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่มีขนาดใหญ่กว่า กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลที่ยาวนาน.