ตอนที่ 17 — เงามรณะและจิตวิญญาณแห่งการต่อต้าน

หยุนเฟิงรู้สึกราวกับถูกกระชากจากขอบเหวแห่งความตาย กลับมาสู่ฝันร้ายอันน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง ดวงตาของเขาพร่ามัวไปด้วยหยาดเลือดและหยาดเหงื่อ แต่ภาพเงาร่างสีดำที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ากลับชัดเจนเสียยิ่งกว่าสิ่งใด มันไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เขาเคยเจอมา ไม่ใช่แม้กระทั่งจอมยุทธ์กิ๊กก๊อกที่สำนักส่งมาสอบวัดระดับ หรือศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เคยประลองฝีมือด้วย เงาร่างนั้นสูงใหญ่กว่าปกติเล็กน้อย ‌สวมชุดสีดำสนิทที่กลืนไปกับรัตติกาลยามวิกาล ใบหน้าปกปิดมิดชิดภายใต้ผ้าคลุมศีรษะที่ทิ้งตัวลงมาจนถึงลำคอ เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ฉายแววเย็นชา ไร้ความรู้สึก ราวกับมองมายังสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่าไม่ต่างจากมดปลวกที่กำลังจะถูกบดขยี้

“เจ้า...เป็นใครกันแน่” เสียงของหยุนเฟิงแหบพร่า เลือดในปากคาวคลุ้งบาดคอ เขารู้สึกถึงความอ่อนล้าขั้นสุด ​เส้นเอ็นทุกส่วนในร่างกายส่งเสียงร้องโหยหวน ความเจ็บปวดจากการถูกกระดูกสันหลังร้าวและบาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่างปะทุขึ้นพร้อมกันจนแทบจะทำให้เขาทรุดลงไปกองกับพื้น แต่กระนั้น ‘จิตวิญญาณแห่งการต่อต้าน’ ที่ระบบเพิ่งปลดล็อกชั่วคราวก็ยังคงทำงานอยู่ มันดึงเอาพลังที่ซ่อนเร้นออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย ทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้ แม้ขาจะสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปทุกขณะจิต

เงาร่างไม่ตอบ ‍เพียงยกมือขวาขึ้นช้าๆ อย่างเชื่องช้า แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัว แล้วกวาดลงอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนอากาศ ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่หยุนเฟิงราวกับภูผาทลายลงมาทับร่าง ก้อนหินที่อยู่ใกล้ๆ ‌แตกกระจายละเอียดเป็นผุยผงราวกับถูกบดขยี้ด้วยแรงที่มองไม่เห็น ต้นไม้ใกล้เคียงใบไม้ร่วงกราวกับถูกพายุโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง หยุนเฟิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่คือพลังปราณ! พลังที่เขาเคยได้ยินเพียงในตำนานและจากเรื่องเล่าของศิษย์พี่ศิษย์น้องที่บ่มเพาะปราณได้สำเร็จ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้สัมผัสกับมันอย่างใกล้ชิด และที่สำคัญ...มันเป็นพลังปราณที่แข็งแกร่งจนน่ากลัว เกินกว่าระดับที่สำนักของเขาจะรับมือได้เสียอีก

“หึ…เด็กน้อยผู้ไร้ค่า ‍จะลองดีกับผู้มีปราณอย่างนั้นรึ” เสียงทุ้มต่ำที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ดังขึ้นจากเงาร่าง มันฟังดูเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามอย่างชัดเจน แม้จะถูกกดดันด้วยพลังปราณมหาศาลจนแทบจะหายใจไม่ออก แต่หยุนเฟิงกลับไม่ถอย แรงกดดันยิ่งทำให้ ‘จิตวิญญาณแห่งการต่อต้าน’ ​ในตัวเขาเดือดพล่าน เขารู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนอยู่ในอก ความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บทั้งหมดถูกกลบเกลื่อนด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งกว่า เขาไม่มีปราณ แต่เขามีสิ่งที่ปราณไม่อาจซื้อได้...นั่นคือความเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ระบบ: ‘จิตวิญญาณแห่งการต่อต้าน’ กำลังส่งผลอย่างเต็มที่ ​เพิ่มความแข็งแกร่งทางกายภาพและลดความเจ็บปวดชั่วคราว. ระบบ: ตรวจพบศัตรูระดับ ‘ยอดฝีมือปราณก่อกำเนิดขั้นต้น’ การปะทะตรงหน้าเป็นสิ่งไม่พึงปรารถนาอย่างยิ่ง. ระบบ: ภารกิจเร่งด่วน: เอาชีวิตรอดจากการโจมตีของยอดฝีมือปราณก่อกำเนิด. เวลาที่เหลือ: 5 ​นาที. รางวัล: 500 แต้มประสบการณ์, 100 แต้มระบบ, ‘เคล็ดวิชาหลบหลีกไร้เงา’ (ระดับเริ่มต้น).

ห้านาที? หยุนเฟิงแทบจะหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เขาจะรอดได้อย่างไรในสภาพเช่นนี้ และศัตรูเบื้องหน้าก็แข็งแกร่งถึงขั้นที่ระบบยังเตือนให้หลีกเลี่ยงการปะทะ แต่ในเมื่อทางหนีไม่มี ทางเลือกเดียวคือสู้! สู้เพื่อชีวิต สู้เพื่อความฝัน สู้เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เขายังไม่ได้ทำ

“มาเลย! ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น ว่าคนไร้ค่าอย่างข้าก็มีสิ่งที่จะปกป้อง!” หยุนเฟิงตะโกนก้อง เสียงของเขาเต็มไปด้วยโทสะและหยาดเหงื่อที่ไหลซึมไปทั่วใบหน้า ร่างกายที่บาดเจ็บพุ่งเข้าใส่เงาร่างด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ภายใต้ฤทธิ์ของจิตวิญญาณแห่งการต่อต้าน เขากระโจนเข้าคลุกวงในอย่างบ้าคลั่ง หวังใช้ความได้เปรียบของการเป็นคนตัวเล็กกว่าและการเคลื่อนไหวที่คาดเดาไม่ได้โจมตีจุดอ่อนของศัตรูที่เขาไม่รู้จัก

เงาร่างเพียงแค่ถอนหายใจช้าๆ ไม่ได้คิดจะใช้พลังปราณอย่างเต็มที่อีกครั้ง เพราะคำสั่งของ 'ท่านอาจารย์' คือให้จับเป็น การจะฆ่าคงง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ แต่การจับเป็นนั้นไม่ง่ายนักเมื่อเจอคนที่สู้ไม่ถอยอย่างหยุนเฟิง มันก้าวหลบการโจมตีอันไร้ทิศทางของหยุนเฟิงด้วยท่วงท่าที่เบาราวขนนก ความเร็วของมันเหนือกว่าหยุนเฟิงอย่างเห็นได้ชัด หยุนเฟิงที่ใช้แรงทั้งหมดในแต่ละการเคลื่อนไหวดูราวกับเต่าคลานเมื่อเทียบกับความว่องไวของเงาร่างที่เคลื่อนที่ราวกับสายลม

หมัดของหยุนเฟิงวาดผ่านอากาศไปอย่างไร้เป้าหมาย เงาร่างเพียงแค่สะบัดมือเบาๆ สัมผัสเพียงปลายคางของหยุนเฟิงเบาๆ แต่แรงกระแทกกลับส่งให้ร่างของเขาลอยหวือไปกระแทกกับโขดหินข้างทางอย่างรุนแรง เลือดกระอักออกจากปากทันที หยุนเฟิงรู้สึกเหมือนฟันจะหักออกจากเหงือก ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วกระดูกสันหลังที่ร้าวอยู่แล้วจนแทบจะขาดสะบั้น

“แค่ฝีมือเท่านี้จะเอาอะไรมาปกป้อง” เสียงเย้ยหยันจากเงาร่าง ไม่ใช่เสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ แต่กลับเป็นเสียงที่แสดงถึงความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด ราวกับกำลังพูดกับสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง

“ปกป้อง...ปกป้องความฝันของข้า! ปกป้องชีวิตของข้า!” หยุนเฟิงลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยความยากลำบาก เลือดไหลเป็นทางจากมุมปาก เขากวาดตามองหาสิ่งของรอบตัวที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้ สายตาไปสะดุดกับกิ่งไม้แห้งขนาดเท่าแขนที่ร่วงหล่นอยู่ เขากระโจนเข้าคว้ามันมาถือไว้แน่น นี่ไม่ใช่กระบี่วิเศษ ไม่ใช่ทวนเหล็กกล้า ไม่ใช่อาวุธใดๆ ที่จะสร้างความเสียหายให้ศัตรูได้ แต่ในยามนี้ มันคือสิ่งเดียวที่เขาจะใช้ต่อสู้ได้ มันคือความหวังสุดท้ายของเขา

“เจ้ามันน่าสมเพช” เงาร่างส่ายหน้าช้าๆ แล้วก้าวเข้ามาหาด้วยฝีเท้าที่สง่างามแต่แฝงไว้ด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น มันกางมือออก หวังจะใช้พลังปราณตรึงร่างของหยุนเฟิงไว้ให้แน่นหนา แต่หยุนเฟิงกลับเร็วกว่าที่มันคาด เขาใช้กิ่งไม้ในมือฟาดออกไปอย่างสุดกำลัง ไม่ได้หวังว่าจะสร้างความเสียหาย แต่หวังเพียงแค่ถ่วงเวลาและสร้างจังหวะชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อหนีเอาชีวิตรอด

ปลายกิ่งไม้แห้งกระทบเข้ากับข้อมือของเงาร่าง เสียง ‘เป๊าะ’ ดังขึ้นเบาๆ ราวกับกิ่งไม้จะหักเป็นสองท่อน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือเงาร่างชะงักไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เพราะความประหลาดใจ มันไม่คิดว่าเด็กหนุ่มที่ไร้ปราณจะมีความแข็งแกร่งทางกายภาพและจิตใจถึงเพียงนี้ ที่สามารถทำให้มันรู้สึกถึงแรงปะทะได้แม้เพียงเล็กน้อย

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หยุนเฟิงก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดเท่าที่เคยทำมา เขาทิ้งกิ่งไม้ พุ่งตัวเข้าประชิดเงาร่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้มือที่กำแน่นเต็มไปด้วยเลือด บิดตัวแล้วอัดหมัดที่เหลือแรงทั้งหมดใส่ไปยังจุดเดียว – หน้าท้องส่วนล่างของเงาร่าง! เขาสังเกตเห็นว่าชุดที่ศัตรูสวมใส่ค่อนข้างรัดรูปบริเวณนั้น และจากการต่อสู้กับคนก่อนๆ เขาพอจะเดาได้ว่านี่อาจเป็นจุดอ่อนที่ทำให้การเคลื่อนไหวชะงักได้ แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีก็ตาม

หมัดของหยุนเฟิงกระทบเข้ากับหน้าท้องของเงาร่างอย่างจัง ‘ตุบ!’ แม้จะถูกป้องกันด้วยเนื้อผ้าหนา แต่แรงปะทะก็มากพอที่จะทำให้เงาร่างต้องผงะไปข้างหลังเล็กน้อย ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมแสดงแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด มันไม่เคยถูกโจมตีได้ถึงตัวเช่นนี้มาก่อน

ระบบ: คุณทำความเสียหายต่อศัตรู! ความพยายามอันน่าชื่นชม! ‘จิตวิญญาณแห่งการต่อต้าน’ กำลังส่งผลเต็มที่! ระบบ: เวลาที่เหลือสำหรับภารกิจ: 3 นาที 30 วินาที.

หยุนเฟิงไม่รอช้า เมื่อเห็นว่าการโจมตีได้ผลเล็กน้อย เขาก็พยายามโจมตีซ้ำอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่ด้วยความหวังว่าจะเอาชนะ แต่ด้วยความหวังว่าจะถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุด เขาใช้ทักษะการต่อสู้ข้างถนนที่เคยเรียนรู้มาผสมผสานกับการเคลื่อนไหวที่ระบบสอนเมื่อครู่ในการต่อสู้กับศัตรูที่เหนือกว่ามากนี้ เขาพุ่งเข้าใส่ ชก ต่อย กัด แม้กระทั่งใช้หัวโขกเมื่อมีโอกาส นี่ไม่ใช่การต่อสู้ของยอดฝีมือ แต่เป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดที่ดิบเถื่อนที่สุด เป็นการต่อสู้ของสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม

เงาร่างเริ่มรู้สึกว่าการเล่นสนุกถึงขีดจำกัดแล้ว มันไม่ได้คาดคิดว่าเด็กหนุ่มผู้ไร้ปราณจะสร้างความรำคาญให้ได้ถึงเพียงนี้ และที่สำคัญ คำสั่งคือ 'จับเป็น' การต่อสู้ยืดเยื้ออาจทำให้เกิดข้อผิดพลาดได้ มันตัดสินใจยุติเรื่องราวนี้เสียที มือของมันพุ่งออกมาราวสายฟ้า คว้าข้อมือของหยุนเฟิงไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้หยุนเฟิงรู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลกเป็นผุยผง กายของเขาอ่อนปวกเปียกในทันที ‘จิตวิญญาณแห่งการต่อต้าน’ เริ่มส่งเสียงกรีดร้องเตือนว่ากำลังจะหมดลง แรงที่เหลืออยู่เริ่มเลือนหายไปอย่างรวดเร็วราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด

“หมดเวลาแล้วเด็กน้อย” เสียงของเงาร่างเย็นยะเยือก มืออีกข้างยกขึ้นก่อนจะฟาดลงมาที่ท้ายทอยของหยุนเฟิงอย่างรวดเร็วและแม่นยำ หยุนเฟิงพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อหลบ แต่ร่างกายของเขาไม่เชื่อฟังอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกหนักอึ้งเข้าครอบงำดวงตาของเขาเริ่มปิดลงอย่างช้าๆ ราวกับม่านราตรีที่กำลังทอดตัวลง

ระบบ: ‘จิตวิญญาณแห่งการต่อต้าน’ กำลังจะสิ้นสุดลงใน 5 วินาที... ระบบ: พลังกายลดลงอย่างรวดเร็ว! ค่าความแข็งแกร่งลดลง 70%!

ในห้วงสุดท้ายแห่งสติ หยุนเฟิงเห็นประกายสีเงินวูบวาบจากมือของเงาร่าง ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้ากลืนกินทุกสิ่ง เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่ไหลซึมเข้าสู่ร่าง ความรู้สึกหน่วงหนักที่กระดูกสันหลังคล้ายจะถูกบางสิ่งร้อยรัดเอาไว้ ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกดูดกลืน ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสของเขาถูกเงาร่างยกร่างขึ้นอย่างง่ายดายราวกับยกขนนกก่อนที่จะพาเขาหายลับไปในเงามืด พร้อมกับเสียงกระซิบอันแผ่วเบาที่ดังขึ้นก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไปอย่างสมบูรณ์:

“ในที่สุด...ก็ได้ตัวเจ้ามาเสียที... ‘ผู้มีพรสวรรค์’ แห่งการทำลายล้าง…”