ตอนที่ 20 — พยัคฆ์ซ่อนคม: กำเนิดพลังแห่งสุญญากาศ

ความมืดมิดอันยาวนานพลันสลายไปอย่างเชื่องช้า แสงสลัวๆ คล้ายหมอกควันสีเทาเริ่มปรากฏขึ้นในม่านตาของหยุนเฟิง ความเจ็บปวดอันไร้ขีดจำกัดที่เคยกัดกินทุกอณูของปราณชีวิตบัดนี้ได้จางหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจนิยาม มันไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งทุกสิ่ง หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่อัดแน่นด้วยบางสิ่งบางอย่างที่ละเอียดอ่อน เกินกว่าประสาทสัมผัสใดๆ ‌จะรับรู้ได้ ราวกับว่าร่างกายของเขาได้กลายเป็นภาชนะที่บรรจุอวกาศอันกว้างใหญ่ไว้ภายใน

เขาหายใจเข้าลึกๆ อากาศที่เคยรู้สึกหนักอึ้งบัดนี้กลับไหลผ่านปอดอย่างเบาสบายยิ่งกว่าขนนก ทุกเส้นสายลมปราณที่เคยบอบช้ำบัดนี้กลับส่องประกายเรืองรอง คล้ายได้รับการชำระล้างจนบริสุทธิ์ถึงแก่นแท้ พลังงานแห่งสุญญากาศที่เคยรุกราน เข่นฆ่าชีวิตของเขา บัดนี้กลับไหลเวียนอยู่ในกายของเขาอย่างเป็นมิตร ​เสมือนหนึ่งเป็นสายเลือดที่สองที่คอยหล่อเลี้ยงทุกเซลล์ ความรู้สึกนี้... ราวกับเขาได้เกิดใหม่ เขาพยายามขยับนิ้วมือ มันเคลื่อนไหวได้เบาหวิว ราวกับไร้น้ำหนัก ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเต็มที่

สิ่งที่แรกที่ปรากฏในสายตาคือเพดานหินสีดำสนิท ‍ซึ่งบัดนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกอึดอัดอีกต่อไป แต่กลับดูเหมือนจักรวาลที่ไม่มีที่สิ้นสุดที่กำลังรอให้เขาสำรวจ ร่างกายของเขายังคงนอนอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ แต่ความเย็นนั้นไม่ได้เข้าถึงกระดูกอีกแล้ว กลับให้ความรู้สึกสดชื่น ราวกับได้นอนพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มหลังจากอดหลับอดนอนมาเป็นเวลานาน เขาค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง ‌สัมผัสได้ถึงพลังงานที่แปลกประหลาดไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง ความรวดเร็วและคล่องแคล่วของร่างกายเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

พร้อมกันนั้น เสียงอันคุ้นเคยก็ดังก้องขึ้นในห้วงความคิด:

“ติ๊ง! ภารกิจท้าทาย ‘บททดสอบแห่งสุญญากาศ’ สำเร็จสมบูรณ์!”

“ติ๊ง! ผู้ใช้ได้ผ่านพ้นขีดจำกัดแห่งความเป็นและความตาย ปลุกพรสวรรค์แห่งการรื้อถอนให้วิวัฒนาการสู่ ‍‘พรสวรรค์แห่งการแปรสภาพ’!”

“ติ๊ง! ปลดล็อกฟังก์ชันใหม่: ‘การแปรสภาพแห่งความว่างเปล่า’!”

“ติ๊ง! รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ +5000, แต้มระบบ +1000, ​ฉายาพิเศษ ‘ผู้กลืนกินสุญญากาศ’!”

“ติ๊ง! สถานะของผู้ใช้ได้รับการอัปเดต!”

หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหยุนเฟิง รายละเอียดที่แสดงอยู่ทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

ชื่อ: หยุนเฟิง อายุ: 16 ระดับบ่มเพาะ: ฝึกปราณขั้นที่ 3 พลังชีวิต: ​120/120 ปราณวิญญาณ: 100/100 (ปราณบริสุทธิ์) ปราณสุญญากาศ: 10/10 (ใหม่!) พรสวรรค์: การแปรสภาพ (ระดับต้น) ฉายา: ผู้กลืนกินสุญญากาศ ทักษะ: ​พื้นฐานการต่อสู้ (ระดับชำนาญ), คาถาแพทย์แผนจีนโบราณ (ระดับพื้นฐาน), การแปรสภาพแห่งความว่างเปล่า (ระดับ 1)

ข้อมูลใหม่ที่ปรากฏขึ้นทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว ‘ปราณสุญญากาศ’ นี่คืออะไร? และ ‘การแปรสภาพแห่งความว่างเปล่า’ คืออะไรกันแน่?

เขาเลื่อนสายตาไปที่คำอธิบายของทักษะใหม่ ‘การแปรสภาพแห่งความว่างเปล่า’:

“การแปรสภาพแห่งความว่างเปล่า (ระดับ 1): เป็นทักษะขั้นสูงที่กำเนิดจากการหลอมรวมปราณชีวิตเข้ากับพลังงานแห่งสุญญากาศอย่างสมบูรณ์ ทำให้ผู้ใช้สามารถดูดซับ, ย่อยสลาย, และแปลงสภาพพลังงานแห่งสุญญากาศให้เป็นปราณสุญญากาศที่สามารถนำมาใช้ในการบ่มเพาะ หรือใช้ในการสลายสิ่งต่างๆ ให้กลับคืนสู่ความว่างเปล่าได้ เมื่อใช้ทักษะนี้ ระดับการควบคุมพลังงานสุญญากาศจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และมีโอกาสที่จะปลดล็อกศักยภาพที่ซ่อนเร้นของพลังงานแห่งความว่างเปล่า มวลสารใดๆ ที่ถูกย่อยสลาย จะสามารถเปลี่ยนเป็นพลังงานให้แก่ผู้ใช้ได้ (ขีดจำกัดขึ้นอยู่กับระดับทักษะ)”

คำอธิบายนั้นสั้น แต่เปี่ยมไปด้วยความหมายอันลึกซึ้ง หยุนเฟิงแทบไม่เชื่อสายตา นี่หมายความว่าเขาสามารถสลายสิ่งต่างๆ ได้งั้นหรือ? ไม่เพียงแค่นั้น ยังสามารถเปลี่ยนมันเป็นพลังงานให้แก่ตัวเองได้อีก! พรสวรรค์แห่งการรื้อถอนของเขาได้ถูกยกระดับไปอีกขั้น จากที่เคยแค่เข้าใจโครงสร้าง ตอนนี้เขากลับสามารถควบคุมและเปลี่ยนแปลงมันได้ นี่คือการก้าวข้ามขีดจำกัดอย่างแท้จริง

ขณะที่หยุนเฟิงกำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกตื่นเต้นและสับสน ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า ผู้เฝ้ารัตติกาลยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่เคยขยับไปไหนตลอด 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา ทว่าแววตาของเขากลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันไม่ใช่ดวงตาที่ว่างเปล่าไร้อารมณ์อย่างที่หยุนเฟิงเคยเห็นอีกแล้ว แต่กลับมีประกายความประหลาดใจเจือปนอยู่จางๆ คล้ายจะไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า

“เจ้า... รอดมาได้อย่างไร?” เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องกังวานในความเงียบงัน มันเป็นครั้งแรกที่หยุนเฟิงได้ยินน้ำเสียงที่มีอารมณ์จากผู้เฝ้ารัตติกาล ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

หยุนเฟิงพยายามรวบรวมสติ ก่อนจะตอบไปตามตรง “ข้ามิได้ต่อต้านพลังงานนั้นพยามยามให้ความเข้าใจมัน จนกระทั่งมันกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวข้าไปแล้ว”

ผู้เฝ้ารัตติกาลมองหยุนเฟิงด้วยสายตาที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม “ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา ไม่มีผู้ใดรอดจากบททดสอบแห่งสุญญากาศนี้ได้ มีแต่ผู้ที่ถูกพลังงานกลืนกินจนสิ้น หรือไม่ก็เลือกที่จะยอมแพ้ก่อนจะไปถึงจุดนั้น บางคนที่มีพรสวรรค์สูงส่งพอจะสามารถขับไล่มันออกไปจากร่างได้ แต่ไม่เคยมีผู้ใด... กลืนกินมันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตนเองได้”

เขาเดินเข้ามาใกล้หยุนเฟิงช้าๆ รัศมีแห่งพลังที่แผ่ออกมาทำให้หยุนเฟิงรู้สึกถึงแรงกดดันอันมหาศาล แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกกลัวอีกต่อไปแล้ว ความเชื่อมโยงกับพลังงานสุญญากาศในตัวเขามันช่วยให้เขาต้านทานแรงกดดันนั้นได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

“พลังงานแห่งสุญญากาศคือต้นกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง และเป็นจุดจบของทุกสิ่งเช่นกัน มันเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์ที่สุดและอันตรายที่สุด” ผู้เฝ้ารัตติกาลกล่าว “ผู้ฝึกยุทธ์มักหลีกเลี่ยงที่จะสัมผัสมัน เพราะการสัมผัสเพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้ปราณวิญญาณสลาย หรือแม้แต่กายหยาบแหลกสลายเป็นธุลี แต่เจ้า... เจ้ากลับทำในสิ่งที่ขัดต่อหลักการบ่มเพาะทั้งหมด เจ้าได้กลืนกินมัน และเปลี่ยนแปลงมันให้กลายเป็นพลังงานของตัวเจ้าเอง”

คำพูดของผู้เฝ้ารัตติกาลทำให้หยุนเฟิงเข้าใจถึงความสำคัญของสิ่งที่เขาได้ทำไป ความรู้สึกภาคภูมิใจที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อท้นขึ้นในใจ เขาไม่ได้ไร้พรสวรรค์อีกต่อไปแล้ว เขามีเส้นทางของตัวเอง เส้นทางที่แตกต่างจากใครทั้งหมด

“เจ้ามีพรสวรรค์แห่งการแปรสภาพที่แม้แต่เซียนผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่อาจเทียบได้” ผู้เฝ้ารัตติกาลกล่าวต่อ “แต่จงจำไว้ พลังนี้เป็นทั้งพรและคำสาป หากควบคุมไม่ดี มันอาจกลืนกินเจ้าจากภายในได้ จงอย่าแสดงพลังนี้ให้ผู้ใดเห็นโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นเจ้าอาจจะตกเป็นเป้าหมายของผู้ที่หวังในอำนาจมืด และอาจถึงแก่ชีวิตได้”

หยุนเฟิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น ความจริงจังในคำพูดของผู้เฝ้ารัตติกาลทำให้เขาเข้าใจถึงความอันตรายของพลังนี้ เขาจะต้องเก็บงำมันไว้เป็นความลับสูงสุด

“บททดสอบของเจ้าสำเร็จแล้ว และเจ้าได้เกินความคาดหมายไปไกลนัก” ผู้เฝ้ารัตติกาลเอื้อมมือออกไป แสงสีดำสายหนึ่งพุ่งเข้าสู่หน้าผากของหยุนเฟิง เขาไม่ทันได้ตกใจก็รู้สึกได้ถึงข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ เป็นข้อมูลเกี่ยวกับทักษะการควบคุมปราณขั้นสูง และเคล็ดวิชาเดินลมปราณที่ซับซ้อนกว่าที่เขาเคยได้เรียนรู้มา

“นี่คือรางวัลสำหรับความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของเจ้า จงใช้มันให้เกิดประโยชน์ และจงแข็งแกร่งขึ้น” ผู้เฝ้ารัตติกาลกล่าว “ตอนนี้ถึงเวลาที่เจ้าจะออกจากที่แห่งนี้ และเริ่มบทใหม่ในการฝึกฝนของเจ้าแล้ว”

หยุนเฟิงโค้งคำนับให้ผู้เฝ้ารัตติกาลด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องลับแห่งนั้นด้วยหัวใจที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหวังและความลับมหาศาล เมื่อกลับออกมายังพื้นที่เปิดโล่งของสำนักที่เขาคุ้นเคย แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมาอาบร่างของเขา อากาศบริสุทธิ์พัดผ่านมาปะทะผิวหน้า ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนเดิม แต่หยุนเฟิงรู้ดีว่าโลกใบนี้สำหรับเขาได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว

เขารีบกลับไปยังเรือนพักของตนเองด้วยความตื่นเต้น อยากจะทดลองใช้พลังใหม่ที่ได้รับมาใจจะขาด เมื่อมาถึงห้องพักส่วนตัวที่ว่างเปล่า เขาก็ล็อคประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะนั่งลงบนเบาะฝึกปราณ หยุนเฟิงหลับตาลงและรวบรวมสมาธิ เขารับรู้ถึงกระแสปราณสุญญากาศที่ไหลเวียนอยู่ในตันเถียนอย่างเงียบสงบ มันมีปริมาณเพียงน้อยนิด แต่กลับให้ความรู้สึกทรงพลังอย่างน่าประหลาด

เขาค่อยๆ บังคับปราณสุญญากาศให้ไหลเวียนออกมาจากตันเถียน ชักนำให้มันเคลื่อนที่ไปยังปลายนิ้วมือ เมื่อมันมาถึงที่ปลายนิ้ว หยุนเฟิงก็เปิดฝ่ามือออก ก่อนจะเพ่งสมาธิไปที่ก้อนกรวดเล็กๆ ก้อนหนึ่งที่เขาหยิบมาจากพื้นห้อง ลองใช้ทักษะ ‘การแปรสภาพแห่งความว่างเปล่า’ เป็นครั้งแรก

ชั่วพริบตา! แสงสีดำจางๆ เรืองรองจากปลายนิ้วมือของเขา ก่อนจะพุ่งเข้าหาก้อนกรวดนั้นอย่างรวดเร็ว ก้อนกรวดที่แข็งแกร่งพลันสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะสลายไปเป็นผงธุลีละเอียดราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน เศษฝุ่นนั้นลอยอยู่กลางอากาศเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายของหยุนเฟิงอย่างช้าๆ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยในตันเถียน เป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และสดชื่นอย่างน่าอัศจรรย์

หยุนเฟิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนยินดี นี่มันช่างน่าเหลือเชื่อ! พลังที่เคยถูกใช้เพื่อทำลายชีวิตของเขา บัดนี้กลับกลายเป็นเครื่องมืออันทรงพลังในการสร้างและสลายสิ่งต่างๆ ได้ตามใจปรารถนา

“นี่แหละคือพลังที่แท้จริงของข้า!” เขากำมือแน่น ดวงตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น ตั้งใจจะฝึกฝนทักษะนี้ให้เชี่ยวชาญ และเก็บงำมันไว้เป็นความลับจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม

วันเวลาผ่านไป หยุนเฟิงกลับมาใช้ชีวิตประจำวันเฉกเช่นเดิม แต่ภายใต้ความสงบภายนอก เขากลับฝึกฝนทักษะ ‘การแปรสภาพแห่งความว่างเปล่า’ อย่างลับๆ ทุกคืน เมื่อทุกคนหลับใหล เขาก็จะแอบออกมาจากเรือนพัก หลบไปยังมุมอับสายตา เพื่อฝึกฝนการควบคุมปราณสุญญากาศ เขาย่อยสลายก้อนหิน กิ่งไม้ หรือแม้กระทั่งพลังปราณธรรมชาติรอบๆ ตัว ดูดซับมันเข้ามาในร่างเพื่อเสริมสร้างปราณสุญญากาศให้แข็งแกร่งขึ้น

ทว่าการบ่มเพาะด้วยปราณสุญญากาศนั้นไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด แม้ว่าพลังที่ได้รับจากการย่อยสลายสิ่งต่างๆ จะบริสุทธิ์ แต่ก็มีปริมาณน้อยมาก และการใช้ทักษะ ‘การแปรสภาพแห่งความว่างเปล่า’ แต่ละครั้งก็ต้องใช้สมาธิและพลังงานจำนวนมาก ทำให้ปราณสุญญากาศที่มีอยู่น้อยนิดของเขาหมดลงอย่างรวดเร็ว ดังนั้นเขาจึงยังคงต้องฝึกฝนการเดินลมปราณปกติควบคู่ไปด้วย เพื่อเพิ่มปราณวิญญาณพื้นฐานของตนเอง

สถานะภายนอกของเขายังคงเป็นศิษย์ผู้อ่อนแอ ที่แม้จะขยันขันแข็ง แต่ก็ยังไม่เห็นความก้าวหน้าเด่นชัด ทว่าภายในกลับกำลังเติบโตอย่างเงียบงัน เขากลายเป็นเหมือนพยัคฆ์ซ่อนคม ที่กำลังลับเขี้ยวเล็บรอคอยเวลาออกล่า

และแล้ว วันที่รอคอยก็มาถึง เมื่อประกาศจากสำนักเมฆามังกรดังก้องไปทั่วทุกพื้นที่ ว่าจะมีการจัด ‘การประลองชิงตำแหน่งศิษย์หลัก’ ซึ่งเป็นการแข่งขันที่เปิดโอกาสให้ศิษย์ทุกคนไม่ว่าจะระดับใดก็ตาม ได้แสดงความสามารถ เพื่อชิงตำแหน่งอันทรงเกียรติและทรัพยากรการบ่มเพาะอันล้ำค่า

ทันทีที่ประกาศนี้ถูกเผยแพร่ สายตาดูแคลนก็พุ่งตรงมายังหยุนเฟิงจากทุกทิศทาง เสียงกระซิบกระซาบและรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของศิษย์คนอื่นๆ ที่คิดว่าเขาจะไม่มีทางกล้าเข้าร่วมการประลองนี้เป็นแน่ เพราะนอกจากจะเป็นการสิ้นเปลืองแรงงานแล้ว ก็ยังเป็นเพียงการไปสร้างความอับอายให้ตนเองเท่านั้น แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าหยุนเฟิงนั้นมีแผนการอยู่ในใจ

ใบประกาศปลิวสะบัดตามลม ภาพของหยุนเฟิงที่ยืนอยู่หน้าประกาศนั้นดูโดดเดี่ยว แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่น ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนในตัวเขา…

เขาจะเข้าร่วมการประลองนี้อย่างแน่นอน

ถึงเวลาแล้วที่พยัคฆ์ซ่อนคมตัวนี้ จะต้องเปิดเผยเงาแห่งความน่าเกรงขามของมันออกมาสู่สายตาชาวโลก แต่วิธีการนั้น... จะต้องไม่มีใครคาดเดาได้!

และเขาก็รู้ดีว่า คู่ปรับคนแรกที่เขาจะต้องเผชิญหน้าในเวทีแห่งการประลองครั้งนี้ จะไม่ใช่ใครอื่น… นอกจากศิษย์พี่เซี่ยหลง ผู้ที่เคยหยามเกียรติเขาอย่างเจ็บแสบ!