ตอนที่ 1 — ชะตาพลิกผัน

ลมหนาวพัดโชยหอบเอาเศษฝุ่นจากซากปรักหักพังของคฤหาสน์ตระกูลหลี่ให้ลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้าอันมืดมิด เบื้องล่างมีเพียงร่างอันผ่ายผอมของเด็กหนุ่มนาม หลี่เส้าหลิน ที่นั่งคุดคู้อยู่ใต้ซากเสาหินที่แตกหัก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งชีวิตบัดนี้กลับว่างเปล่า เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเคียดแค้น

หนึ่งเดือนเต็มแล้วนับตั้งแต่โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ กลุ่มโจรป่าที่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลคู่แข่งได้บุกเข้ามาสังหารทุกคนในตระกูลหลี่อย่างโหดเหี้ยม เขาคือคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ด้วยความบังเอิญ ‌แต่การรอดชีวิตนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากการถูกทิ้งให้อยู่ในนรกบนดิน เส้าหลินแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืน ความหิวโหยกัดกินกระเพาะอาหารจนปวดร้าวไปหมด เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เนื้อตัวมอมแมม และบาดแผลจากความพยายามหลบหนีก็ยังไม่หายดี เขาได้แต่จ้องมองไปยังจันทราที่แขวนอยู่กลางนภา ภาพใบหน้าของบิดามารดา ​ปู่ย่าตายาย และพี่น้องร่วมตระกูลวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด ความรู้สึกไร้หนทางกัดกินจิตใจจนแทบจะบ้าคลั่ง

"ข้า... ข้าควรทำอย่างไรดี" เสียงแหบพร่าเล็ดรอดจากลำคอ เขากำหมัดแน่น สั่นสะท้านไปด้วยความสิ้นหวัง "สวรรค์ ‍เหตุใดท่านจึงโหดร้ายกับตระกูลหลี่ถึงเพียงนี้!"

หยาดน้ำใสไหลรินจากดวงตาที่บวมช้ำ เส้าหลินได้แต่พร่ำภาวนาถึงปาฏิหาริย์ ปาฏิหาริย์ที่จะช่วยให้เขามีพลังแก้แค้นให้ตระกูล มีพลังที่จะยืนหยัดอยู่บนโลกที่โหดร้ายใบนี้ได้อีกครั้ง แต่ความเป็นจริงก็คือเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปี ไร้ซึ่งพลังฝึกฝน ไร้ซึ่งวรยุทธ์ใดๆ เขาคือขยะที่ไม่ต่างจากเศษฝุ่นที่ถูกสายลมพัดปลิวไปตามยถากรรม

ทันใดนั้นเอง ‌แสงสีทองเรืองรองสายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศลงมาจากฟากฟ้า มันเจิดจ้าเสียจนเส้าหลินต้องยกมือขึ้นบังดวงตา แสงนั้นมิได้พุ่งชนพื้นดิน หากแต่มุ่งตรงมายังร่างของเขา ราวกับถูกดึงดูดด้วยบางสิ่งบางอย่าง แสงสีทองสว่างวาบเข้าปกคลุมทั่วร่างของเส้าหลิน ความรู้สึกร้อนระอุราวกับถูกเผาไหม้แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ในความร้อนนั้นกลับมีความรู้สึกเย็นยะเยือกแปลกประหลาดที่ไหลเวียนสวนทางกันอยู่

เส้าหลินกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ‍แต่เสียงนั้นก็ถูกกลืนหายไปกับแสงสว่างที่รุนแรงราวกับระเบิด แรงกระแทกจากพลังงานปริศนานั้นทำให้ร่างของเขาลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อย ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรงจนจุก ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือแสงสีทองที่ส่องประกายอยู่ภายในดวงตาของตนเอง ก่อนที่สติจะดับวูบไป

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เมื่อเส้าหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เขารับรู้คือความเจ็บปวดที่ลดลงอย่างน่าประหลาด ​ความหิวโหยที่เคยทรมานก็ดูเหมือนจะทุเลาลงไปบ้าง เมื่อพยายามยันกายลุกขึ้น เขาก็พบว่าตนเองยังคงนั่งอยู่ใต้ซากปรักหักพังเช่นเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือภาพเบื้องหน้าของเขา

เบื้องหน้าของเส้าหลินปรากฏแผ่นป้ายโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนขนาดใหญ่ ลอยอยู่กลางอากาศราวกับภาพลวงตา แผ่นป้ายนั้นเต็มไปด้วยตัวอักษรและตัวเลขที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูราวกับเป็นของวิเศษที่มาจากโลกอื่น เส้าหลินขยี้ตาหลายครั้ง ​คิดว่าตนเองอาจจะกำลังฝันไป หรืออาจจะประสาทหลอนเพราะความอดอยาก แต่แผ่นป้ายนั้นยังคงอยู่ ไม่ได้จางหายไปไหน

"นี่... นี่มันอะไรกัน" เส้าหลินพึมพำด้วยความตกตะลึง

ขณะที่เขากำลังสับสน เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงสะท้อนจากห้วงอวกาศก็ดังขึ้นภายในจิตใจของเขา ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู ​แต่เป็นเสียงที่รับรู้ได้โดยตรงจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

[ตรวจพบผู้ใช้งานที่เหมาะสม... ทำการผูกมัด ระบบอมตะ...] [ผูกมัดสำเร็จ!] [ยินดีต้อนรับสู่ระบบอมตะ!]

เส้าหลินแทบหยุดหายใจ "ระบบอมตะ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!"

แผ่นป้ายโปร่งแสงมีการเปลี่ยนแปลง ตัวอักษรใหม่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว:

[ระบบอมตะ] ชื่อ: หลี่เส้าหลิน เผ่าพันธุ์: มนุษย์ ระดับ: 0 (เริ่มต้น) ค่าประสบการณ์: 0/100 พละกำลัง: 5 ความว่องไว: 4 ความทนทาน: 6 สติปัญญา: 10 พลังวิญญาณ: 0 ทักษะ: ไม่มี วิชา: ไม่มี ภารกิจ: ไม่มี คลังเก็บของ: (ว่างเปล่า) *

เส้าหลินจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นด้วยความอึ้งงัน พละกำลัง 5? ความว่องไว 4? ค่าประสบการณ์? ระดับ? สิ่งเหล่านี้คืออะไรกันแน่? เขาไม่เคยได้ยินเรื่องราวแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อนในชีวิต แต่แล้วในส่วนลึกของจิตใจ ก็มีบางอย่างบอกกับเขาว่านี่ไม่ใช่ความฝัน นี่คือเรื่องจริง!

"ระบบอมตะ... หรือว่านี่คือปาฏิหาริย์ที่ข้าภาวนาถึง?" หัวใจของเส้าหลินเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความหวังที่ริบหรี่ราวกับเปลวเทียนในสายลม บัดนี้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ

เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง: [ระบบอมตะจะช่วยเหลือผู้ใช้งานในการบ่มเพาะพลัง สู่หนทางแห่งอมตะ] [ผู้ใช้งานสามารถเพิ่มระดับโดยการได้รับค่าประสบการณ์จากการต่อสู้ บรรลุภารกิจ หรือการบ่มเพาะ] [เมื่อระดับเพิ่มขึ้น พลังกายและพลังวิญญาณจะแข็งแกร่งขึ้น] [โปรดตรวจสอบภารกิจเริ่มต้น]

เส้าหลินเลื่อนสายตาไปยังส่วนของ "ภารกิจ" บนแผ่นป้ายโปร่งแสง ทันใดนั้นข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้น:

[ภารกิจเริ่มต้น] ชื่อ: กำจัดหมูป่าคลั่ง รายละเอียด: สังหารหมูป่าคลั่ง 1 ตัวที่อาศัยอยู่ในป่าทิศเหนือของคฤหาสน์หลี่ที่พังทลาย เพื่อทดสอบความสามารถพื้นฐานของผู้ใช้งาน รางวัล: ค่าประสบการณ์ 50, เหรียญทองแดง 10, ทักษะ ‘กระบี่พื้นฐาน’ (ระดับ 1) บทลงโทษหากล้มเหลว: ไม่มี *

หมูป่าคลั่ง? เส้าหลินนึกถึงสัตว์ร้ายตัวใหญ่ที่ชาวบ้านมักจะหวาดกลัว มันมีงาแหลมคมและผิวหนังที่แข็งแกร่งดุจเกราะ แม้แต่นักล่าที่มีประสบการณ์ยังต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมากในการล่ามัน แล้วเขาเล่า? เด็กหนุ่มที่ไร้เรี่ยวแรงอย่างเขากำลังจะถูกส่งไปต่อสู้กับหมูป่าคลั่งหรือ?

ความตื่นเต้นจากระบบอมตะเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความกังวลและความหวาดกลัว แต่เมื่อเขานึกถึงใบหน้าของบิดามารดาที่ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าก็ผุดขึ้นมาในใจ

"ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น!" เส้าหลินกำหมัดแน่น ดวงตาที่เคยว่างเปล่าบัดนี้เต็มไปด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว "นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของข้า!"

เขาพยายามลุกขึ้นยืน ร่างกายยังคงอ่อนแอ แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยพลังใจที่ไม่เคยมีมาก่อน เส้าหลินมองไปรอบๆ ซากปรักหักพังของคฤหาสน์หลี่ที่เคยเป็นบ้านอันอบอุ่นของเขา สายลมพัดหอบเอาเศษกระเบื้องแตกหักให้กลิ้งไปตามพื้นดิน สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของบางอย่างที่ส่องประกายอยู่ใต้ซากปรักหักพังนั้น

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาก็พบว่ามันคือกิ่งไม้หนาและแข็งแรง ซึ่งดูเหมือนจะถูกบิ่นปลายให้แหลมจากแรงกระแทกจากอะไรบางอย่าง เส้าหลินหยิบมันขึ้นมา กิ่งไม้นี้ค่อนข้างหนักและยาวพอดีมือ มันอาจจะไม่ใช่กระบี่ แต่ในยามนี้มันคืออาวุธเดียวที่เขามี

เส้าหลินเดินโซซัดโซเซออกจากบริเวณคฤหาสน์ที่พังทลาย มุ่งหน้าไปยังป่าทิศเหนือตามที่ระบบระบุไว้ ร่างกายที่อ่อนแอทำให้ทุกย่างก้าวเป็นไปอย่างยากลำบาก แต่ความปรารถนาที่จะแก้แค้นและความหวังจากระบบอมตะเป็นแรงผลักดันให้เขาก้าวต่อไป

ป่าทิศเหนือเป็นป่าที่รกทึบ ปกคลุมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวกันไปมา แสงอาทิตย์ส่องลงมาไม่ถึงพื้นดิน ทำให้บรรยากาศมืดสลัวและเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว เสียงสัตว์ป่าร้องครางแว่วมาเป็นระยะ เส้าหลินรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง แต่เขาก็พยายามสงบจิตใจ

เขาก้าวเข้าไปในป่าอย่างระมัดระวัง ใช้สายตาสอดส่องไปรอบๆ พยายามมองหาสัญญาณของหมูป่าคลั่ง ทุกเสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้ง ทุกเงาที่ขยับไหว ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เส้าหลินรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของหมูป่าคลั่ง เขานึกท้อแท้ขึ้นมาเล็กน้อย แต่แล้วจมูกของเขาก็ได้กลิ่นสาบเฉพาะตัวของสัตว์ป่า กลิ่นนั้นเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

เขาค่อยๆ ย่องไปตามกลิ่นนั้น จนกระทั่งมาถึงลานเล็กๆ ที่มีพุ่มไม้หนาทึบ ทันใดนั้น ร่างมหึมาสีดำทะมึนก็กระโจนออกมาจากพุ่มไม้เบื้องหน้า! มันคือหมูป่าคลั่งตัวหนึ่ง ผิวหนังของมันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น แสดงให้เห็นถึงประสบการณ์ในการต่อสู้ที่ผ่านมา งาแหลมคมของมันดูราวกับหอกที่พร้อมจะเสียบแทงทุกสิ่ง

[หมูป่าคลั่ง ระดับ 2]

ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเส้าหลิน ทำให้เขารู้ว่าคู่ต่อสู้ของเขามีพลังมากกว่าเขาถึงสองระดับ! ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจอีกครั้ง แต่เมื่อหมูป่าคลั่งส่งเสียงคำรามดุร้าย พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็ว เส้าหลินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้!

เขาหลบหลีกการพุ่งชนของหมูป่าคลั่งได้อย่างฉิวเฉียด กิ่งไม้ในมือตวัดออกไปอย่างไร้ทิศทาง แม้จะรู้ว่ามันไม่มีผลอะไรกับสัตว์ร้ายตัวนี้ เส้าหลินพยายามใช้ความคล่องตัวที่เหลืออยู่หลบหลีกการโจมตีที่บ้าคลั่งของมัน ความเจ็บปวดจากบาดแผลเก่าๆ ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาก็กัดฟันอดทน

หมูป่าคลั่งพุ่งชนต้นไม้หลายครั้ง กิ่งไม้หักโค่น เสียงดังสนั่น เส้าหลินใช้โอกาสที่มันชนต้นไม้เป็นจังหวะกระโดดหลบ และพยายามใช้กิ่งไม้ฟาดไปที่ลำตัวของมัน แต่ผิวหนังของมันแข็งแกร่งเกินไป กิ่งไม้กระดอนกลับมาโดยไม่สร้างความเสียหายใดๆ

"ต้องที่จุดอ่อน!" เส้าหลินนึกขึ้นได้ เขานึกถึงตำราล่าสัตว์เก่าๆ ที่เคยอ่าน จุดอ่อนของสัตว์ส่วนใหญ่มักอยู่ที่ดวงตาหรือบริเวณลำคอ

เมื่อหมูป่าคลั่งพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เส้าหลินก็ตัดสินใจครั้งใหญ่ เขาไม่หลบหลีก แต่กลับพุ่งเข้าใส่มันแทน! ใช้จังหวะที่หมูป่าก้มหัวลงเพื่อพุ่งชน เส้าหลินกระโดดขึ้นไปบนหลังของมัน!

หมูป่าคลั่งตกใจอย่างรุนแรง มันสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง พยายามสลัดเส้าหลินให้หลุดไป เส้าหลินกัดฟันแน่น ใช้แขนโอบรัดลำคอของมันให้แน่นที่สุด พยายามทรงตัวอยู่บนหลังของสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง

เขาจ้องมองไปยังดวงตาของหมูป่าคลั่งที่เต็มไปด้วยความดุร้าย และในวินาทีนั้นเอง เขาก็ตัดสินใจ! เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี มือขวาที่ถือกิ่งไม้ชูขึ้นเหนือหัว และฟาดลงไปที่ดวงตาของหมูป่าคลั่งอย่างสุดแรง!

"อ๊ากกกก!"

เสียงกรีดร้องของหมูป่าคลั่งดังสนั่นไปทั่วป่า กิ่งไม้ที่แหลมคมทิ่มแทงเข้าที่ดวงตาของมันพอดี หมูป่าคลั่งบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม มันสะบัดตัวอย่างแรง เส้าหลินเสียการทรงตัวและถูกเหวี่ยงกระเด็นตกลงมาจากหลังของมัน ร่างของเขากลิ้งไปกระแทกกับพื้นดินอย่างแรงจนจุก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง และมีบาดแผลฉีกขาดหลายแห่ง

แต่หมูป่าคลั่งก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน ดวงตาข้างหนึ่งของมันไหลทะลักออกมาด้วยเลือดสีแดงฉาน มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด วิ่งวนไปมาอย่างไร้ทิศทาง เส้าหลินกัดฟันลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจนแทบจะทรุดลงไปอีกครั้ง เขารู้ว่านี่คือโอกาส!

ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย เส้าหลินพุ่งเข้าใส่หมูป่าคลั่งที่กำลังคลุ้มคลั่ง เขากระโดดหลบงาของมันที่พุ่งเข้ามากวาด และใช้กิ่งไม้ที่เหลืออยู่แทงซ้ำเข้าที่ดวงตาอีกข้างของมัน!

"โฮก!"

หมูป่าคลั่งส่งเสียงคำรามสุดท้าย มันล้มลงกับพื้นอย่างแรง ร่างกายกระตุกเกร็งอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่จะแน่นิ่งไปในที่สุด

เส้าหลินทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า และความรู้สึกยินดีอย่างท่วมท้น เขาทำได้! เขาเอาชนะหมูป่าคลั่งได้แล้ว!

ทันใดนั้นเอง แสงสีทองก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และข้อความจากระบบก็ลอยขึ้นเบื้องหน้าของเขา:

[ท่านได้รับค่าประสบการณ์ 50!] [ระดับเพิ่มขึ้น! หลี่เส้าหลิน (ระดับ 0) -> หลี่เส้าหลิน (ระดับ 1)] [ระดับเพิ่มขึ้น! หลี่เส้าหลิน (ระดับ 1) -> หลี่เส้าหลิน (ระดับ 2)] [ยินดีด้วย! ท่านบรรลุภารกิจ ‘กำจัดหมูป่าคลั่ง’!] [ท่านได้รับรางวัล: ค่าประสบการณ์ 50, เหรียญทองแดง 10, ทักษะ ‘กระบี่พื้นฐาน’ (ระดับ 1)]

เส้าหลินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ เขาระดับขึ้นถึงสองระดับในคราวเดียว!

[ระบบอมตะ] ชื่อ: หลี่เส้าหลิน เผ่าพันธุ์: มนุษย์ ระดับ: 2 ค่าประสบการณ์: 0/200 พละกำลัง: 10 (+5) ความว่องไว: 8 (+4) ความทนทาน: 12 (+6) สติปัญญา: 10 พลังวิญญาณ: 0 ทักษะ: กระบี่พื้นฐาน (ระดับ 1) วิชา: ไม่มี ภารกิจ: ไม่มี คลังเก็บของ: เหรียญทองแดง 10 *

เส้าหลินรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายทันที ร่างกายของเขาที่เคยอ่อนล้าและเจ็บปวด บัดนี้กลับมีเรี่ยวแรงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ บาดแผลบางส่วนดูเหมือนจะหายเร็วขึ้น ความหิวโหยที่กัดกินเขาก็ลดลงอย่างมาก พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ความทนทานก็เช่นกัน! นี่คือพลังของระบบ!

เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคงกว่าเดิม ลองกำหมัดและเหวี่ยงกิ่งไม้ที่เหลืออยู่ดู การเคลื่อนไหวของเขารู้สึกเบาและคล่องตัวขึ้นมาก ราวกับว่าร่างกายของเขาได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยพลังงานบางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"กระบี่พื้นฐาน ระดับ 1..." เส้าหลินพึมพำ เมื่อเขาคิดถึงทักษะนี้ ภาพของกระบวนท่ากระบี่พื้นฐานก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาอย่างชัดเจน ราวกับว่าเขาฝึกฝนมันมานานหลายปี ไม่ใช่แค่เพียงการปรากฏขึ้นของชื่อทักษะ แต่เป็นความเข้าใจในกระบวนท่าเหล่านั้นอย่างลึกซึ้ง!

นี่คือหนทาง! หนทางที่จะแข็งแกร่งขึ้น หนทางที่จะแก้แค้นให้ตระกูล! เส้าหลินจ้องมองไปยังซากของหมูป่าคลั่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายแห่งความหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน

เขาเดินกลับไปยังซากคฤหาสน์หลี่อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ด้วยความสิ้นหวังอีกต่อไป เขาคือ หลี่เส้าหลิน ผู้ที่ได้รับระบบอมตะ และเขาจะไม่มีวันยอมแพ้ เขาจะใช้พลังนี้เพื่อล้างแค้น และก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของสวรรค์ทั้งเก้าชั้น!

แต่ขณะที่เขากำลังก้าวเดินกลับไปนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากพุ่มไม้ข้างทาง ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของสัตว์ป่าทั่วไป แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงร่างที่ใหญ่โตและแข็งแกร่งกว่า เส้าหลินหยุดชะงัก หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขารู้สึกถึงกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากทิศทางนั้น กลิ่นอายที่แตกต่างจากหมูป่าคลั่งอย่างสิ้นเชิง มันหนักหน่วงและกดดันกว่ามาก

เขาหันขวับไปมองยังพุ่มไม้ที่ส่งเสียงนั้น และทันใดนั้นเอง สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ก็ก้าวออกมาจากเงามืด รูปร่างของมันคล้ายหมาป่า แต่มีขนาดมหึมากว่าสิบเท่า ขนสีดำสนิทราวกับรัตติกาล ดวงตาแดงก่ำราวกับเพลิงอเวจี และมีออร่าสีดำมืดแผ่ออกมาจากตัวมันอย่างชัดเจน!

[หมาป่าเงา ระดับ 5]

ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขาอีกครั้ง คราวนี้ระดับของมันสูงกว่าเขาถึงสามระดับ! เส้าหลินสัมผัสได้ถึงความกดดันที่รุนแรงราวกับภูเขาถล่มทับร่าง เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว หมาป่าเงาก็ส่งเสียงคำรามกึกก้อง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า!