ตอนที่ 10 — พิทักษ์เทพธิดามังกร

เงาร่างมหึมาสามเงาที่ปรากฏขึ้นที่ปากโพรงไม้ ไม่ใช่เงาที่เกิดจากแสงและเงาตามธรรมชาติ หากแต่เป็นเงาที่เกิดจากพลังอำนาจอันไร้ขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิตโบราณที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของโลกมนุษย์ ดวงตาที่แดงก่ำเรืองแสงในความมืดมิดนั้นไม่เพียงแต่ประกาศการมาถึงของหายนะ แต่ยังแฝงไว้ซึ่งความกระหายเลือดและความชั่วร้ายอันลึกซึ้งที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง มันคือความมืดที่คืบคลานเข้าหาแสงสว่างอันบริสุทธิ์ของเทพธิดามังกรที่กำลังจะถือกำเนิด

เส้าหลินยังคงจมดิ่งอยู่ในกระแสพลังงานอันมหาศาลที่หลอมรวมกับกายหยาบของเขา กระดูกทุกชิ้น เส้นเอ็นทุกเส้น ‌และเซลล์ทุกอณูกำลังถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นรูปเป็นร่างใหม่ พลังปราณที่เคยไหลเวียนในกายของเขาถูกแทนที่ด้วยพลังงานอมตะที่บริสุทธิ์และเข้มข้นยิ่งกว่าหลายเท่าตัว ราวกับสายธารที่เคยไหลเอื่อยได้กลายเป็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แต่แม้จะอยู่ในห้วงแห่งการเปลี่ยนแปลงที่เจ็บปวดรวดร้าวและเปี่ยมด้วยพลังนี้ จิตสำนึกของเขากลับตื่นตัวอย่างถึงที่สุด คำเตือนของระบบอมตะดังก้องอยู่ในโสตประสาทอย่างชัดเจน “เทพสงครามบรรพกาล!” คำสี่คำนี้หนักอึ้งราวกับภูผา ​กดดันจิตใจของเขาจนแทบจะแตกสลาย

เสียงคำรามต่ำๆ ราวกับฟ้าผ่าจากแดนไกลเล็ดลอดออกมาจากลำคอของหนึ่งในเงาร่างมหึมานั้น มันไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ร้ายทั่วไป แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนไปถึงแก่นแท้ของจิตวิญญาณ “ในที่สุดก็เจอ… พลังแห่งเผ่าพันธุ์มังกรโบราณ… และยังบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้!” เสียงนั้นหยาบกระด้างและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ‍ราวกับนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจอ เงาร่างที่สองพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาไร้อารมณ์ “และพลังอมตะที่แปลกประหลาดนี้… ไม่ใช่พลังที่ควรมีอยู่ในโลกต่ำเช่นนี้” เงาร่างที่สามไม่พูดอะไร แต่ดวงตาที่แดงก่ำของมันจ้องตรงมาที่เส้าหลินอย่างไม่กระพริบ ราวกับกำลังประเมินความแข็งแกร่งของเขา

แสงสว่างอันบริสุทธิ์ที่ห่อหุ้มร่างของเส้าหลินและเทพธิดามังกรไว้ ยิ่งทำให้พวกเขาเป็นเป้าหมายที่ชัดเจนขึ้นในสายตาของเทพสงครามบรรพกาลทั้งสาม ‌เส้าหลินพยายามรวบรวมสติ แม้ร่างกายจะยังไม่สมบูรณ์จากการเปลี่ยนแปลง แต่ความรู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาทำให้เขาต้องเร่งกระบวนการให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาพยายามสั่งการพลังงานอมตะที่ไหลเวงในกายให้ไหลเวียนอย่างรวดเร็วเพื่อเร่งการหลอมรวม แต่ความเจ็บปวดก็ทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว เขาเกร็งร่างกาย สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามใช้สมาธิควบคุมทุกอณูเซลล์ให้ร่วมมือกัน

“ติ๊ง! ‍ตรวจพบ: โฮสต์อยู่ในสภาวะ ‘หลอมรวมพลังอมตะ’ ความสามารถการต่อสู้ลดลง 70% ชั่วคราว แต่การป้องกันเพิ่มขึ้น 50% ​เนื่องจากพลังงานบริสุทธิ์ห่อหุ้มร่างกาย” เสียงระบบยังคงดังขึ้น “เทพสงครามบรรพกาล ‘อสูรทมิฬ’ ‘พญาหิมะ’ และ ‘เทพยุทธาศัย’ กำลังเตรียมโจมตี! ​คำแนะนำ: อดทนและป้องกัน! การหลอมรวมใกล้เสร็จสมบูรณ์!”

เส้าหลินกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าด้วยสถานะปัจจุบัน เขาไม่สามารถตอบโต้เทพสงครามบรรพกาลทั้งสามได้เลยแม้แต่น้อย ทางเดียวคือต้องป้องกัน และรอให้การหลอมรวมเสร็จสิ้น แต่จะป้องกันจากพลังระดับเทพสงครามบรรพกาลได้อย่างไร? ​เขามองไปยังกลุ่มแสงสว่างอีกกลุ่มที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งคือเทพธิดามังกรที่กำลังถือกำเนิดขึ้น แสงนั้นยังคงส่องประกายอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกว่าเธอยังไม่สมบูรณ์ และกำลังเปราะบางที่สุดในเวลานี้

“พลังแห่งมังกรโบราณนี้ไม่ควรมีอยู่ในโลกใบนี้!” อสูรทมิฬคำรามลั่น มันยกมือขึ้นช้าๆ กรงเล็บสีดำสนิทราวกับสร้างจากความมืดมิดเองก็ยื่นยาวออกมาคมกริบ พร้อมกับพลังปราณสีดำทมิฬที่พุ่งทะยานออกจากร่างของมัน ราวกับพายุหมุนแห่งความสิ้นหวัง พลังนั้นรุนแรงจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยวและมิติเริ่มสั่นไหว มันไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่กลุ่มแสงของเทพธิดามังกรด้วยความเร็วเหนือเสียง “ข้าจะดูดกลืนพลังทั้งหมดของเจ้า!”

พญาหิมะที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่น้อยหน้า มันโบกมือเบาๆ อุณหภูมิรอบด้านลดฮวบลงอย่างฉับพลัน อากาศแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวราวกับคริสตัลนับล้าน กระแสลมเย็นยะเยือกพุ่งตรงเข้าหาเส้าหลิน มันไม่ใช่แค่ลมเย็นธรรมดา แต่เป็นพลังทำลายล้างที่สามารถแช่แข็งทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นน้ำแข็งได้ในพริบตา แม้แต่พลังปราณก็อาจถูกแช่แข็งจนหยุดนิ่ง “พลังอมตะที่บริสุทธิ์งั้นหรือ? ช่างเป็นสิ่งที่น่าสนใจนัก ข้าจะแช่แข็งมันและศึกษาดู”

เทพยุทธาศัยยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้เคลื่อนไหวรวดเร็วเหมือนสองเทพองค์แรก แต่ดวงตาที่แดงก่ำของมันกลับฉายแววอันตรายยิ่งกว่า มันยกดาบยาวสีโลหิตขึ้นช้าๆ ดาบนั้นไม่ได้เปล่งแสงหรือพลังอันรุนแรงใดๆ แต่กลับให้ความรู้สึกถึงความตายและความว่างเปล่าที่สามารถตัดผ่านได้ทุกสิ่ง มันเล็งเป้าหมายมาที่เส้าหลินโดยตรง แม้จะยังไม่ลงมือ แต่พลังกดดันจากดาบนั้นก็รุนแรงพอที่จะทำให้จิตใจของคนธรรมดาทั่วไปแตกสลายไปแล้ว

เส้าหลินไม่มีทางเลือก เขาต้องป้องกันทั้งตัวเองและเทพธิดามังกรที่กำลังถือกำเนิด เขาพยายามใช้พลังงานอมตะที่กำลังหลอมรวมกับร่างของเขาให้เกิดประโยชน์สูงสุด แม้จะเจ็บปวดราวกับกระดูกกำลังถูกบดขยี้ แต่เขาก็ส่งกระแสพลังงานบริสุทธิ์ออกไปจากฝ่ามือทั้งสองข้าง ห่อหุ้มกลุ่มแสงของเทพธิดามังกรไว้แน่นหนา เพื่อเพิ่มการป้องกันอีกชั้นหนึ่ง จากนั้นเขาก็หันหน้าเข้าหาอสูรทมิฬที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า

“มหาคัมภีร์หมื่นสรรพสิ่ง – ป้องกันไร้ต้านทาน!” เส้าหลินคำราม พลังงานอมตะที่ไหลเวียนในกายพุ่งออกมาจากตันเถียนอย่างบ้าคลั่ง ก่อตัวเป็นม่านพลังสีขาวบริสุทธิ์ที่หนาทึบและแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็กกล้า มันไม่ใช่พลังปราณธรรมดา แต่เป็นแก่นแท้ของพลังงานอมตะที่เพิ่งหลอมรวมเข้ากับกายของเขา พลังที่ระบบระบุว่าการป้องกันเพิ่มขึ้น 50% นั้นไม่ได้โม้แต่อย่างใด

ปัง!

กรงเล็บสีดำสนิทของอสูรทมิฬปะทะเข้ากับม่านพลังอมตะของเส้าหลินอย่างจัง เกิดเสียงปะทะที่กึกก้องไปทั่วทั้งป่า แสงสว่างและเงามืดปะทะกันอย่างรุนแรง พลังที่มองไม่เห็นกระแทกใส่กันจนพื้นดินรอบข้างยุบตัวลง ต้นไม้ใหญ่หักโค่นและระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันและเศษดินปลิวว่อนไปทั่ว แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ ม่านพลังอมตะของเส้าหลินไม่ได้แตกสลายไปในทันที มันเพียงแค่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและเกิดรอยร้าวเล็กน้อยเท่านั้น

“เป็นไปได้อย่างไร?!” อสูรทมิฬร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ มันไม่ได้คาดคิดว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ในช่วงการเปลี่ยนแปลงจะสามารถต้านทานการโจมตีของมันได้ แม้จะเป็นเพียงการโจมตีเบื้องต้น แต่ก็เพียงพอที่จะทำลายภูเขาให้ราบเป็นหน้ากลองได้แล้ว

ในขณะเดียวกัน พญาหิมะก็ได้ปล่อยพลังเยือกแข็งเข้าใส่เส้าหลินเช่นกัน กระแสลมเยือกแข็งกัดเซาะม่านพลังอมตะของเขาอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดชั้นน้ำแข็งสีฟ้าอมขาวเกาะติดบนผิวม่านพลัง แต่พลังงานอมตะที่บริสุทธิ์ก็ค่อยๆ ละลายน้ำแข็งเหล่านั้นไปทีละน้อย แม้จะช้า แต่ก็มั่นคง

“ติ๊ง! โฮสต์ได้รับความเสียหายจาก ‘กรงเล็บอสูรทมิฬ’ 12,000 หน่วย! ‘พลังป้องกันอมตะ’ หักล้างความเสียหาย 6,000 หน่วย! คงเหลือ HP: 48,000/60,000!” “ติ๊ง! โฮสต์ได้รับความเสียหายจาก ‘กระแสพญาหิมะ’ 8,000 หน่วย! ‘พลังป้องกันอมตะ’ หักล้างความเสียหาย 4,000 หน่วย! คงเหลือ HP: 44,000/60,000!”

เส้าหลินรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงราวกับมีค้อนยักษ์มาทุบเข้าที่หน้าอก ความเจ็บปวดจากพลังงานที่ปะทะกันผสานกับความเจ็บปวดจากการหลอมรวมพลังงานอมตะ ทำให้เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ แต่เขาก็ยังคงยืนหยัด ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว สายตาของเขาจับจ้องไปที่เทพธิดามังกรที่กำลังถือกำเนิดขึ้น เขาต้องปกป้องเธอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

“เจ้าเด็กมนุษย์! อย่าได้ขัดขวาง!” อสูรทมิฬคำรามด้วยความโมโห มันไม่รอช้าอีกต่อไป พลังปราณสีดำทมิฬพุ่งออกมาจากร่างของมันอย่างไม่หยุดยั้ง พลังนั้นก่อตัวเป็นเงาร่างของอสูรยักษ์สีดำขนาดมหึมาที่น่าสะพรึงกลัว อสูรตนนั้นมีดวงตาที่แดงก่ำและกรงเล็บที่แหลมคม มันเงื้อกรงเล็บขึ้นเหนือหัวและพุ่งเข้าตะปบม่านพลังอมตะของเส้าหลินด้วยแรงทั้งหมดที่มี

“พลังเยือกแข็งขั้นสูงสุด!” พญาหิมะก็ไม่น้อยหน้า มันยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว รวบรวมพลังเยือกแข็งทั้งหมดในบริเวณนั้น บีบอัดจนกลายเป็นลูกบอลน้ำแข็งสีน้ำเงินเข้มขนาดใหญ่ที่แผ่รังสีแห่งความหนาวเย็นออกมาราวกับจะแช่แข็งโลกทั้งใบ ลูกบอลน้ำแข็งนั้นพุ่งเข้าใส่เส้าหลินจากอีกด้านหนึ่ง หวังจะตรึงเขาไว้และทำลายม่านพลังของเขา

เส้าหลินรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง ม่านพลังอมตะของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เขาเหลือบมองไปยังเทพธิดามังกร แสงสว่างรอบกายของเธอกำลังเข้มข้นขึ้น แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์ เขาต้องอดทนอีกนิดเดียว

“ติ๊ง! การหลอมรวมพลังอมตะใกล้เสร็จสมบูรณ์ 95%!” เสียงระบบดังขึ้น เป็นสัญญาณแห่งความหวัง

แต่เทพยุทธาศัยที่ยืนนิ่งมาตลอดก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว มันไม่ได้โจมตีแบบตรงไปตรงมาเหมือนสองเทพองค์แรก แต่กลับก้าวเดินช้าๆ เข้าหาเส้าหลิน ในแต่ละก้าวที่มันเดิน ร่างกายของมันก็ค่อยๆ จางลงราวกับจะกลืนหายไปกับความว่างเปล่า ดาบยาวสีโลหิตในมือของมันเปล่งแสงสีแดงจางๆ ออกมาอย่างน่าขนลุก

“วิชาดาบไร้เงา – บรรจบสิ้นชีวิน” เสียงกระซิบของเทพยุทธาศัยดังขึ้นในโสตประสาทของเส้าหลิน มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในจิตวิญญาณ ดาบสีโลหิตนั้นไม่ได้ฟันเข้าใส่เขาโดยตรง แต่กลับพุ่งตรงเข้าไปในม่านพลังอมตะของเขาอย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่มีอะไรสามารถต้านทานมันได้ มันไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่เป็นการโจมตีที่มุ่งเป้าไปที่แก่นแท้ของพลังงานโดยตรง

เส้าหลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่เคยเจอการโจมตีแบบนี้มาก่อน พลังงานอมตะที่เพิ่งหลอมรวมกับกายของเขาถูกดาบนั้นตัดผ่านอย่างง่ายดาย แม้จะไม่ได้สร้างบาดแผลทางกายภาพ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณกำลังถูกฉีกกระชากออกไป

“ติ๊ง! โฮสต์ได้รับความเสียหายจาก ‘วิชาดาบไร้เงา’ 20,000 หน่วย! ‘พลังป้องกันอมตะ’ ไม่สามารถหักล้างการโจมตีทางจิตวิญญาณได้! คงเหลือ HP: 24,000/60,000!”

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากปากของเส้าหลิน ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ ม่านพลังอมตะรอบกายของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ ในที่สุด ไม่สามารถต้านทานการโจมตีอันรุนแรงของเทพสงครามบรรพกาลทั้งสามได้อีกต่อไป ร่างกายของเขาที่ยังไม่สมบูรณ์ถูกกระแสพลังงานที่ปะทะกันซัดกระแทกอย่างรุนแรง กระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร กระอักเลือดออกมาไม่หยุด

แต่สิ่งที่ทำให้เขายังคงมีสติอยู่ได้คือการหลอมรวมพลังอมตะที่กำลังจะเสร็จสิ้น และภาพของเทพธิดามังกรที่ยังคงอยู่ในกลุ่มแสงสว่าง เขาล้มลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษหินและฝุ่นควัน มองเห็นเทพสงครามบรรพกาลทั้งสามพุ่งตรงเข้าหาเทพธิดามังกรที่ไร้การป้องกันอีกครั้ง

“ในที่สุดก็จัดการเจ้าหนูตัวน่ารำคาญนี่ได้แล้ว!” อสูรทมิฬหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บของมันพุ่งตรงเข้าหาเทพธิดามังกร

“เทพธิดามังกรจะเป็นของพวกเรา!” พญาหิมะพูดเสริม พลังเยือกแข็งพุ่งตามไป

เส้าหลินพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขามองเห็นเงาของดาบสีโลหิตของเทพยุทธาศัยที่กำลังจะฟันลงมาที่กลุ่มแสงของเทพธิดามังกร เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้!

“ไม่!!!” เส้าหลินคำรามลั่น เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโกรธ และความสิ้นหวัง แต่ในขณะเดียวกันก็มีบางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นภายในตัวเขา

“ติ๊ง! การหลอมรวมพลังอมตะเสร็จสมบูรณ์ 100%!”

ในวินาทีที่เสียงระบบดังก้องขึ้น ร่างกายของเส้าหลินก็ระเบิดพลังงานออกมาอย่างมหาศาล แสงสีขาวบริสุทธิ์สว่างจ้ายิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับเสาแห่งแสงที่เชื่อมโลกมนุษย์เข้ากับสรวงสวรรค์ พลังงานอมตะที่เพิ่งหลอมรวมเข้ากับกายของเขาอย่างสมบูรณ์พลุ่งพล่านราวกับมหาสมุทรที่บ้าคลั่ง ความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บที่ได้รับหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยพลังงานอันไร้ขีดจำกัดที่ไหลเวียนอยู่ในทุกอณูเซลล์

“ติ๊ง! ยินดีด้วย! โฮสต์ได้หลอมรวมกับ ‘แก่นแท้แห่งอมตะ’ สำเร็จ! พลังชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างถาวร! พลังปราณทั้งหมดถูกแทนที่ด้วย ‘พลังงานอมตะ’! ได้รับทักษะใหม่: ‘กายาอมตะ’ (Passive), ‘พลังเทพสร้างสรรค์’ (Active)!”

เส้าหลินรู้สึกว่าร่างกายของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาแข็งแกร่งขึ้นนับร้อยเท่า ไม่ใช่แค่พลังงานที่เพิ่มขึ้น แต่เป็นความเข้าใจในสรรพสิ่งรอบตัวที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานของเทพสงครามบรรพกาลทั้งสามได้อย่างชัดเจน และเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นภายในกลุ่มแสงนั้น เทพธิดามังกร!

“เจ้ากล้าดียังไง!” เส้าหลินคำรามลั่นอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงของเขาไม่ได้มาจากลำคอ แต่มาจากจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของเขา มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจราวกับเทพเจ้าลงทัณฑ์

ในพริบตาเดียว ร่างของเส้าหลินก็หายวับไปจากจุดที่เขาล้มลง ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งตรงหน้ากลุ่มแสงของเทพธิดามังกร กางแขนออกเพื่อปกป้องเธอจากกรงเล็บของอสูรทมิฬ ดาบสีโลหิตของเทพยุทธาศัย และลูกบอลน้ำแข็งของพญาหิมะที่พุ่งเข้ามาพร้อมกัน

“พลังเทพสร้างสรรค์!” เส้าหลินตะโกน พลังงานอมตะที่บริสุทธิ์พุ่งออกมาจากฝ่ามือทั้งสองข้างของเขา ก่อตัวเป็นกำแพงพลังงานสีขาวที่มิใช่เพียงแค่ป้องกัน แต่ยังแผ่รังสีแห่งการสร้างสรรค์อันไร้สิ้นสุด กำแพงนั้นส่องประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ชนเข้ากับพลังโจมตีของเทพสงครามบรรพกาลทั้งสามอย่างรุนแรง

บึ้ม!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่า แสงสว่างจ้าจนบดบังทุกสิ่งทุกอย่าง รอบด้านเกิดพายุหมุนแห่งพลังงานที่รุนแรงจนทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า พื้นดินยุบตัวลงลึกหลายสิบเมตร ต้นไม้ทุกต้นในรัศมีหลายกิโลเมตรถูกบดขยี้จนไม่เหลือซาก กลุ่มเมฆสีดำทมิฬก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า และฟ้าผ่าลงมาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อฝุ่นควันจางลง ภาพที่ปรากฏขึ้นทำให้เทพสงครามบรรพกาลทั้งสามต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เส้าหลินยังคงยืนอยู่ตรงหน้ากลุ่มแสงของเทพธิดามังกรอย่างมั่นคง แม้เสื้อผ้าของเขาจะฉีกขาด ร่างกายจะมีบาดแผล แต่ดวงตาของเขากลับส่องประกายด้วยความแข็งแกร่งที่ไม่เคยมีมาก่อน พลังงานอมตะสีขาวบริสุทธิ์ยังคงห่อหุ้มกายของเขาไว้แน่นหนา ราวกับเขาได้กลายเป็นเทพเจ้าที่แท้จริง

“เป็นไปไม่ได้! เจ้าเด็กมนุษย์นี่… ได้รับพลังถึงเพียงนี้ในพริบตาเดียวได้อย่างไร?!” อสูรทมิฬคำรามด้วยความสับสนและโกรธเกรี้ยว

“พลังงานอมตะนี้… มันบริสุทธิ์เกินไป! ไม่เคยมีผู้ใดในสามภพเคยครอบครองพลังเช่นนี้มาก่อน!” พญาหิมะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง

เทพยุทธาศัยยังคงเงียบงัน แต่ดวงตาที่แดงก่ำของมันจับจ้องมาที่เส้าหลินอย่างไม่วางตา มันรู้สึกถึงภัยคุกคามอันยิ่งใหญ่จากเด็กหนุ่มตรงหน้า มันรู้ดีว่าสถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว

เส้าหลินยกมือขึ้นช้าๆ พลังงานอมตะรวมตัวกันที่ฝ่ามือของเขา ก่อตัวเป็นลูกบอลพลังงานสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่องประกายเจิดจ้า ราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

“ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าเป็นเทพสงครามบรรพกาลอะไร” เส้าหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “แต่ถ้าพวกเจ้าคิดจะแตะต้องเทพธิดามังกร… พวกเจ้าจะต้องผ่านร่างของข้าไปก่อน!”

ในขณะที่พลังงานอมตะของเส้าหลินกำลังพุ่งขึ้นถึงขีดสุดนั้นเอง กลุ่มแสงสว่างที่ห่อหุ้มเทพธิดามังกรก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เปลือกของกลุ่มแสงนั้นเริ่มแตกร้าว ปรากฏเกล็ดมังกรสีรุ้งที่งดงามราวกับอัญมณีเล็ดลอดออกมา แสงสว่างทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงคำรามของมังกรที่ดังก้องมาจากภายใน ราวกับกำลังจะปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่ที่สุดออกมาสู่โลกใบนี้

“นี่มัน…” เส้าหลินเบิกตากว้าง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่มหาศาลและบริสุทธิ์อย่างเหลือเชื่อที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้น เทพธิดามังกรกำลังจะมา!

“ต้องหยุดมันเดี๋ยวนี้!” อสูรทมิฬคำรามลั่น มันไม่สามารถปล่อยให้เทพธิดามังกรถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์ มิฉะนั้นแผนการของพวกมันจะต้องล้มเหลว เทพสงครามบรรพกาลทั้งสามพุ่งเข้าใส่เส้าหลินอีกครั้ง ด้วยพลังที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า หวังจะบดขยี้เขาและทำลายเทพธิดามังกรให้สิ้นซากก่อนที่เธอจะลืมตาดูโลก แต่ในขณะที่พวกมันกำลังจะเข้าถึงตัวเส้าหลินนั้นเอง แสงสว่างจากกลุ่มไข่มังกรก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อตัวเป็นลำแสงสีรุ้งขนาดมหึมาที่ทะลุทะลวงก้อนเมฆสีดำจนแตกสลาย เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามที่เต็มไปด้วยดวงดาวนับล้าน…