ดวงตาสีแดงฉานราวกับดวงจันทร์โลหิตสองดวงจ้องมองมายังเส้าหลินอย่างเย็นชา ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของผู้ที่เรียกขานว่า ‘ผู้อาวุโสโลหิต’ มันไม่ใช่เพียงความกดดันทางกายภาพ แต่เป็นแรงกดดันที่บีบคั้นจิตวิญญาณ ทำให้เส้าหลินรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้จากภายในสู่ภายนอก ทุกเส้นประสาทร้องระงมเตือนถึงอันตรายที่แท้จริง เบื้องหน้าเขาคือขุมนรกที่เปิดอ้าพร้อมกลืนกินทุกสิ่ง
“เจ้าหนู… กล้าดียังไงมาขัดขวางแผนการของนิกายปีศาจ” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงครางของสัตว์ร้ายดังขึ้น ผู้อาวุโสโลหิตยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแหลมยาวผิดธรรมชาติกวักเรียกบางสิ่งในอากาศ ทันใดนั้น เมฆโลหิตสีแดงฉานก็เริ่มก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของเขา พลังปราณปีศาจที่หนาแน่นจนแทบจับต้องได้พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลี่ยนบรรยากาศโดยรอบให้กลายเป็นแดนสังหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ
เส้าหลินกัดฟันแน่น เขารับรู้ได้ถึงความแตกต่างของระดับพลังอย่างชัดเจน ผู้บ่มเพาะปีศาจที่เขากวาดล้างไปก่อนหน้านี้เป็นเพียงเศษธุลีเมื่อเทียบกับผู้อาวุโสผู้นี้ ระบบอมตะของเขาเองก็ส่งสัญญาณเตือนอย่างบ้าคลั่ง
[คำเตือน! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับ มหาเทพขั้นต้น พลังปราณปีศาจบริสุทธิ์สูงถึง 98%!] [คำเตือน! ระดับพลังงานผู้ใช้: ก่อกำเนิดวิญญาณขั้นกลาง. ความแตกต่างของระดับพลังงาน: มหาศาล!] [คำเตือน! คำแนะนำ: หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าโดยตรง! หาทางล่าถอยโดยเร็วที่สุด!]
“ล่าถอยงั้นหรือ?” เส้าหลินพึมพำกับตัวเอง สถานการณ์ตอนนี้จะให้เขาหนีไปทางไหนได้? เขาถูกปิดล้อมอยู่ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยพลังปีศาจที่ผู้อาวุโสโลหิตสร้างขึ้น เส้นทางเดียวที่เห็นคือต้องฝ่าออกไปให้ได้!
“แต่ก่อนอื่น… ข้าต้องลองดูสักตั้ง!” แววตาของเส้าหลินฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น แม้จะรู้ว่ายาก แต่จิตวิญญาณแห่งนักสู้ของเขาก็ไม่เคยยอมแพ้ เขาได้ผสานปราณอมตะและกวาดล้างผู้บ่มเพาะปีศาจไปมากมาย ความก้าวหน้าของเขาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นผลจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง และเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลที่เคยยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของทวีป
“เจ้าหนู… ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่รู้ซึ้งถึงความแตกต่างระหว่างสวรรค์กับโลก!” ผู้อาวุโสโลหิตเห็นท่าทีของเส้าหลินก็หัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม เสียงหัวเราะของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งป่า ราวกับเสียงมัจจุราชที่กำลังเต้นรำอยู่บนกองกระดูก “เอาล่ะ… ข้าจะมอบความตายที่รวดเร็วให้เจ้าก็แล้วกัน!”
ทันใดนั้น ผู้อาวุโสโลหิตก็เคลื่อนไหว ร่างของเขาพร่าเลือนราวกับเงาปีศาจ ก่อนจะปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าเส้าหลินในพริบตา ความเร็วของเขานั้นเหนือกว่าทุกสิ่งที่เส้าหลินเคยพบเจอ เขาไม่แม้แต่จะเห็นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ!
“เร็วเกินไป!” เส้าหลินอุทานในใจ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณเตือนว่าอันตรายกำลังมาถึง เขาแทบจะใช้ทักษะ “ผสานปราณอมตะ” ไม่ทันเวลา แต่ด้วยความชำนาญที่สั่งสมมาตั้งแต่การต่อสู้ครั้งก่อน ทำให้เขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาเปล่งประกายสีทองอมรุ้ง ปราณอมตะหลอมรวมเข้ากับทุกอณูอย่างสมบูรณ์แบบ แขนทั้งสองข้างยกขึ้นตั้งรับโดยอัตโนมัติ
ผัวะ!
เสียงปะทะที่รุนแรงดุจฟ้าผ่า ร่างของเส้าหลินถูกกระแทกออกไปไกลหลายสิบเมตร กระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่จนลำต้นหักโค่นลงมาเป็นทาง ต้นไม้หลายต้นล้มระเนนระนาด แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนเส้าหลินรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในสั่นคลอนไปหมด เลือดสดๆ ทะลักออกจากมุมปาก ร่างกายของเขารู้สึกชาไปครึ่งซีก!
[ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง! พลังชีวิตลดลง 25%!] [ปราณอมตะถูกรบกวนอย่างหนัก! สถานะ: สั่นคลอน!]
“แค่ออกหมัดเดียว… ก็รุนแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ!” เส้าหลินพยายามพยุงตัวลุกขึ้นมา ร่างกายของเขากระตุกเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่จิตใจยังคงไม่ยอมแพ้ เขามองไปยังผู้อาวุโสโลหิตที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับว่าการโจมตีเมื่อครู่ไม่ทำให้เขาสิ้นเปลืองพลังงานแม้แต่น้อย
“อืม… น่าสนใจ มีภูมิต้านทานที่ดีกว่าที่คิด” ผู้อาวุโสโลหิตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “แต่ก็เท่านั้นแหละ เจ้าหนู”
จังหวะนั้นเอง ผู้อาวุโสโลหิตก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ปราณโลหิตสีแดงเข้มพวยพุ่งออกจากฝ่ามือของเขา ก่อตัวเป็นงูโลหิตขนาดใหญ่หลายสิบตัวพุ่งเข้าใส่เส้าหลินจากทุกทิศทาง งูโลหิตเหล่านี้ไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีเพียงทางกายภาพ แต่พวกมันยังส่งเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยปราณปีศาจเข้าโจมตีจิตวิญญาณของเส้าหลินอีกด้วย!
“วิชาปีศาจโลหิตผลาญวิญญาณ!” เส้าหลินกัดฟันแน่น เขาพยายามใช้สติรวบรวมปราณอมตะเพื่อป้องกันการโจมตี แต่ปราณปีศาจนั้นแข็งแกร่งและดุดันเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ไหวในสภาพที่อ่อนแอเช่นนี้
[ระบบตรวจจับปราณปีศาจโจมตีจิตวิญญาณ! ผู้ใช้เข้าสู่สถานะ: สับสนชั่วขณะ!] [ปราณอมตะถูกโจมตี! ระบบกำลังต่อต้านการรุกราน!]
เส้าหลินรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนชั่วขณะหนึ่ง แต่ด้วยจิตวิญญาณแห่งความแข็งแกร่งที่สั่งสมมา ทำให้เขาไม่ยอมพ่ายแพ้ เขารวมสมาธิทั้งหมดเข้าด้วยกัน ปลุกเร้าปราณอมตะให้ไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง ทักษะ “ผสานปราณอมตะ” ถูกกระตุ้นอย่างเต็มที่ เปลวปราณสีทองอมรุ้งลุกโชนรอบกายของเขาอย่างดุดัน
“ข้าไม่ยอมแพ้!” เส้าหลินคำราม เขากระโดดหลบงูโลหิตที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยปราณอมตะฟาดฟันเข้าใส่พวกมัน งูโลหิตหลายตัวถูกทำลายกลายเป็นละอองเลือด แต่ก็มีอีกหลายตัวที่เล็ดลอดเข้ามาโจมตีร่างกายของเขา
ฉัวะ! ฉับ!
ผิวหนังของเส้าหลินถูกฉีกขาดเป็นรอยแผลเล็กๆ หลายแห่ง แต่ที่น่าตกใจคือบาดแผลเหล่านั้นกลับไม่สามารถสมานตัวได้ในทันที เพราะปราณปีศาจที่แฝงอยู่ในงูโลหิตได้กัดกินพลังชีวิตและปราณของเขาอย่างต่อเนื่อง
[ได้รับความเสียหาย! พลังชีวิตลดลง 10%!] [ได้รับสถานะ: ปราณปีศาจกัดกิน! พลังชีวิตจะลดลงอย่างต่อเนื่อง 1% ทุกๆ 5 วินาที!]
“พลังปราณปีศาจกัดกิน?” เส้าหลินเบิกตากว้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับสถานะผิดปกติที่รุนแรงเช่นนี้ เขารู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่ค่อยๆ ไหลออกไปจากร่างอย่างช้าๆ แม้จะดูเหมือนไม่มาก แต่เมื่อรวมกับการโจมตีอย่างต่อเนื่องของผู้อาวุโสโลหิต มันก็กลายเป็นอันตรายถึงชีวิต
“ฮ่าๆๆ! เป็นไงบ้างเจ้าหนู! พลังปราณอมตะของเจ้าก็ไม่ได้ไร้เทียมทานอย่างที่คิดนี่!” ผู้อาวุโสโลหิตหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ราวกับจะทรมานเหยื่อให้ถึงที่สุด “ข้าจะดูว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหน!”
เส้าหลินหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขาพยายามใช้ “ผสานปราณอมตะ” เพื่อขับไล่ปราณปีศาจที่กัดกิน แต่ดูเหมือนว่ามันจะฝังรากลึกเกินไป การต่อสู้แบบนี้มีแต่จะนำไปสู่ความพ่ายแพ้แน่นอน เขาต้องหาทางพลิกสถานการณ์!
ทันใดนั้นเอง ภาพของ “ผนึกเทพมังกรอมตะ” และ “อัฐิอมตะพิฆาตอสูร” ก็แวบเข้ามาในความคิดของเขา
“อัฐิอมตะพิฆาตอสูร…” เส้าหลินพึมพำ นี่คือทักษะที่เพิ่งได้รับมา แต่เขายังไม่เคยได้ใช้มันอย่างเต็มที่มาก่อน ระบบบอกว่ามันคือพลังที่หลับใหลอยู่ภายในกระดูกอมตะของเขาเอง เมื่อถูกกระตุ้น มันจะปลดปล่อยพลังที่สามารถทำลายล้างปีศาจได้
แต่จะกระตุ้นมันอย่างไร?
ขณะที่เส้าหลินกำลังครุ่นคิด ผู้อาวุโสโลหิตก็ไม่รอช้า เขายกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ปราณโลหิตทั้งหมดที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขาก็รวมตัวกันเป็นดาบโลหิตขนาดมหึมา ดาบนั้นเปล่งประกายสีแดงเข้มราวกับดาบของเทพปีศาจโบราณ มันดูราวกับจะสามารถผ่าสวรรค์และปฐพีได้ในคราเดียว
“จงตายซะ! วิชาดาบโลหิตผ่าสวรรค์!”
ดาบโลหิตฟาดฟันลงมาอย่างรวดเร็ว มันแหวกอากาศด้วยความเร็วที่ไม่อาจหลีกหนีได้ พลังทำลายล้างมหาศาลที่แฝงอยู่ในดาบเล่มนั้นทำให้เส้าหลินรู้สึกถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาไม่มีทางหลบพ้น ไม่มีทางป้องกันได้!
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง สัญชาตญาณแห่งการเอาชีวิตรอดของเส้าหลินก็ถูกจุดประกายอย่างรุนแรง พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในส่วนลึกของร่างกายของเขาพลันตื่นขึ้นมา!
กระดูกสันหลังของเส้าหลินเปล่งประกายสีทองอมรุ้งจางๆ แสงนั้นไม่ได้เจิดจ้า แต่กลับแผ่ซ่านความรู้สึกที่บริสุทธิ์และทรงพลังออกมา ราวกับเป็นแสงจากแหล่งกำเนิดชีวิตที่เก่าแก่ที่สุด มันคือ… กระดูกอมตะ!
[อัฐิอมตะถูกกระตุ้น! ทักษะ “อัฐิอมตะพิฆาตอสูร” ทำงาน!]
ทันใดนั้น พลังปราณอมตะที่ไม่เคยมีมาก่อนก็พุ่งทะยานออกมาจากร่างของเส้าหลิน มันไม่ใช่พลังที่เขาควบคุม แต่มันเป็นพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากแก่นแท้ของเขาเอง ปราณอมตะนี้แตกต่างจากปราณอมตะที่เขาสามารถผสานได้ มันบริสุทธิ์กว่า เข้มข้นกว่า และเต็มไปด้วยเจตจำนงในการทำลายล้างปีศาจอย่างแท้จริง
พลังปราณอมตะบริสุทธิ์พุ่งขึ้นจากร่างของเส้าหลิน ก่อตัวเป็นรูปเงาของเทพมังกรสีทองที่กำลังคำราม กรงเล็บมังกรขนาดใหญ่ที่เปล่งประกายสีทองพุ่งเข้าปะทะกับดาบโลหิตผ่าสวรรค์ของผู้อาวุโสโลหิตอย่างจัง!
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!
เสียงระเบิดที่รุนแรงจนโลกสะเทือนสะท้าน พื้นดินสั่นไหวอย่างรุนแรง ต้นไม้รอบข้างถูกแรงอัดกระแทกจนราบเป็นหน้ากลอง พลังงานทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือด เกิดเป็นคลื่นพลังงานที่แผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง ท้องฟ้าที่เคยถูกปกคลุมด้วยเมฆโลหิตพลันฉีกขาดออก เผยให้เห็นแสงจันทร์ที่ส่องประกายลงมา
ผู้อาวุโสโลหิตเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะสามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้ ไม่ใช่แค่ต้านทาน แต่ยังสามารถปลดปล่อยพลังที่ทำให้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามได้อีกด้วย!
“นี่มัน… พลังอะไรกัน!” ผู้อาวุโสโลหิตคำรามอย่างไม่เชื่อสายตา “พลังอมตะที่บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้… เป็นไปไม่ได้! เจ้าเป็นแค่ขั้นก่อกำเนิดวิญญาณเท่านั้น!”
แรงปะทะที่มหาศาลทำให้ผู้อาวุโสโลหิตถูกผลักถอยหลังไปหลายก้าว ร่างของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย ใบหน้าใต้ผ้าคลุมที่มืดมิดเผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความพิโรธและประหลาดใจ
ในทางกลับกัน เส้าหลินก็ล้มลงคุกเข่า พลังทั้งหมดในร่างของเขาถูกใช้ไปจนหมดสิ้น การกระตุ้น “อัฐิอมตะพิฆาตอสูร” นั้นต้องใช้พลังงานมหาศาลเกินกว่าที่เขาจะรับไหวในตอนนี้ ร่างกายของเขารู้สึกอ่อนแรงจนแทบจะขยับไม่ได้ แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อิ่มเอมใจ เขาทำได้! เขาสามารถต้านทานการโจมตีของมหาเทพได้!
[ทักษะ “อัฐิอมตะพิฆาตอสูร” สิ้นสุดลง!] [พลังงานปราณอมตะ: หมดสิ้น!] [พลังชีวิต: 5%!] [ปราณปีศาจกัดกิน: ยังคงอยู่!]
“เจ้าหนู… เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจ” ผู้อาวุโสโลหิตกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “แต่ก็แค่นั้นแหละ! พลังที่เจ้าเพิ่งใช้ไปนั้นคงเป็นไม้ตายสุดท้ายแล้วสินะ? ตอนนี้เจ้าก็ไม่ต่างอะไรจากคนไร้ประโยชน์ที่รอความตาย!”
ผู้อาวุโสโลหิตยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้คิดจะเล่นงานอีกต่อไป เขารวบรวมปราณโลหิตทั้งหมดที่เหลืออยู่ ก่อตัวเป็นลูกบอลโลหิตสีดำแดงที่เต็มไปด้วยพลังงานอันน่าสะพรึงกลัว ลูกบอลนั้นหมุนวนอย่างช้าๆ ดูดกลืนแสงสว่างและความหวังทั้งหมดที่อยู่รอบตัวมัน
เส้าหลินมองดูการโจมตีครั้งสุดท้ายที่กำลังก่อตัวขึ้น เขารู้ดีว่าเขาไม่มีทางต้านทานมันได้อีกแล้ว ร่างกายของเขาไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของพลังงานที่จะต่อสู้ แต่ถึงกระนั้น ดวงตาของเขาก็ยังคงฉายแววแห่งความไม่ยอมแพ้
“อย่างนั้นหรือ… ถ้าต้องตาย… ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าได้ในสิ่งที่ต้องการ!”
ในขณะที่ลูกบอลโลหิตของผู้อาวุโสโลหิตพุ่งเข้าใส่ เส้าหลินก็รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายทั้งหมด เขากัดฟันแน่นและคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“ระบบ! เปิดใช้งาน ‘ผนึกเทพมังกรอมตะ’!”
[คำสั่งถูกรับทราบ! กำลังเปิดใช้งาน ‘ผนึกเทพมังกรอมตะ’ ระดับ 1!] [คำเตือน! พลังงานไม่เพียงพอ! การเปิดใช้งานจะส่งผลให้ผู้ใช้อยู่ในสภาวะโคม่าอย่างน้อย 7 วัน!]
เส้าหลินไม่ได้สนใจคำเตือน เขารู้สึกถึงพลังที่ถูกดึงออกจากร่างอย่างรุนแรง มันเป็นพลังที่หลับใหลอยู่ภายในตัวเขา และตอนนี้เขากำลังบังคับให้มันตื่นขึ้น แม้จะรู้ว่าต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม!
แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งออกมาจากร่างของเส้าหลิน แสงนั้นไม่ใช่แสงแห่งการโจมตี แต่เป็นแสงแห่งการปกป้อง มันก่อตัวเป็นเกราะแสงสีทองทรงโดมครอบคลุมร่างของเส้าหลินไว้ทั้งหมด ในขณะเดียวกัน ลูกบอลโลหิตของผู้อาวุโสโลหิตก็พุ่งชนเข้ากับเกราะแสงนั้นอย่างรุนแรง!
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
จอมเทพระบบอมตะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก