ตอนที่ 37 — สัตว์อสูรสุญญกาล คำรนก้อง

ผืนฟ้าคำรน ผืนดินสั่นสะเทือน ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งที่ผุดขึ้นจาก “ประตูสู่ความว่างเปล่า” ได้กลืนกินแสงสว่างจนหมดสิ้น ร่างมหึมาของสัตว์ร้ายจากสุญญกาลได้ก้าวออกมาจากประตูจนเกือบสมบูรณ์ มันใหญ่โตจนบดขยี้เมืองทั้งเมืองได้ด้วยการขยับเพียงครั้งเดียว ดวงตาแดงก่ำที่ไร้แววส่องประกายอำมหิตจ้องมองเส้าหลินราวกับแมลงตัวจ้อย ร่างกายของมันปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสง และมีหนวดระยางค์ยาวนับร้อยเคลื่อนไหว