ตอนที่ 42 — ป่าปริศนา โลกใบใหม่

เส้าหลินเงยหน้ามองผืนป่าอันกว้างใหญ่ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา แสงตะวันยามเช้าสาดส่องลงมาต้องยอดไม้สูงใหญ่ ก่อเกิดเป็นม่านเงาที่ทอดยาวไปทั่วบริเวณ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังประสานราวกับวงดนตรีธรรมชาติ กลิ่นไอดินชื้นและกลิ่นหอมของดอกไม้ป่านานาชนิดลอยมาปะทะจมูก บ่งบอกถึงความบริสุทธิ์ของผืนป่าแห่งนี้ แต่กระนั้น ในความงดงามนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกแปลกแยก ราวกับว่าเขาได้ก้าวข้ามผ่านกำแพงมิติมายังอีกโลกหน