ตอนที่ 168 — บททดสอบแห่งความว่างเปล่า

ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้งถาโถมเข้าใส่เส้าหลินราวกับคลื่นยักษ์แห่งความสิ้นสูญ ไม่ใช่ความมืดที่เกิดจากการไร้แสง หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ความรู้สึกของการดำรงอยู่ถูกกัดเซาะทีละน้อย ราวกับว่าตัวตนของเขาเองกำลังจะถูกลบเลือนไปจากจักรวาลนี้ เส้าหลินพบว่าตัวเองกำลังลอยคว้างอย่างไร้จุดหมาย ทิศทางและมิติทั้งมวลดูเหมือนจะหายไปสิ้น แรงดึงดูดไม่มีอยู่จริง เวลาหยุดนิ่ง ความคิดเป็นดุจภาพลวง