ตอนที่ 216 — เสียงเรียกแห่งมิติซ่อนเร้น

เส้าหลินยืนอยู่เหนือห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต ร่างกายของเขาเป็นเพียงภาพสะท้อนของมหาจักรวาลที่ผสานรวมเข้ากับตัวตนของเขาอย่างสมบูรณ์ เขามองเห็นการถือกำเนิดและดับสลายของดวงดาวดุจเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่น การหมุนวนของกาแล็กซีเป็นเพียงกระแสลมที่พัดผ่าน และการกำเนิดของอารยธรรมนับล้านเป็นเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาในสายลมแห่งกาลเวลา หัวใจแห่งปฐมสมดุลที่เต้นอยู่ในอกของเขาไม่ได้สูบฉีดโลหิตอีกต่อไป แต่กลับหล่อเลี้ยงแก่น