ตอนที่ 229 — เงาสุญญะนิรันดร์

เงาอันมืดมิดที่คืบคลานเข้ามานั้นหาใช่เพียงความมืดมิดธรรมดาไม่ หากแต่เป็นม่านแห่งความว่างเปล่าที่กลืนกินแสง สี เสียง และแม้กระทั่งความรู้สึก การปรากฏตัวของมันไร้ซึ่งแรงสั่นสะเทือน ไม่มีเสียงใดเล็ดลอด ไม่มีคลื่นพลังงานใดแผ่ออกมา ทว่ามันกลับแผ่รังสีแห่งการคงอยู่ที่ไม่ใช่การคงอยู่ ราวกับเป็นภาพสะท้อนอันมืดหม่นของสรรพสิ่ง การมาเยือนของมันคล้ายการลบเลือน ไม่ใช่การทำลายล้าง ทันทีที่มันเริ่มขยายตัว เส้าหล