ตอนที่ 2 — เพลิงแค้นปะทุ, ระบบเปิดผนึก

ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง ดึงรั้งสติของเส้าหลินกลับคืนจากห้วงแห่งความมืดมิด ไอคาวเลือดและกลิ่นไหม้ฉุนกึกตีเข้าจมูก ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานไม้ที่พังถล่มลงมา คานขนาดใหญ่หักครึ่งเผยให้เห็นท้องฟ้าสีเทาหม่นยามรุ่งสาง เศษซากปรักหักพังทับถมอยู่รอบกาย บ่งบอกถึงความวินาศที่เพิ่งผ่านพ้นไป ความทรงจำอันโหดร้ายทะลักทลายเข้ามาในจิตสำนึกราวเขื่อนแตก ‌เสียงกรีดร้อง การปะทะกันของอาวุธคมกริบ กลิ่นโลหิตสดคละคลุ้ง และภาพสุดท้ายของบิดามารดาที่ล้มลงในกองเลือด…

“ท่านพ่อ… ท่านแม่…”

เสียงแหบพร่าหลุดลอดจากลำคอ เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่บาดลึกในอก ไม่ใช่เพียงบาดแผลทางกาย แต่เป็นบาดแผลที่ฉีกกระชากดวงวิญญาณ ​เขาพยายามขยับกาย แต่แขนขาไร้เรี่ยวแรง ราวกับกระดูกทุกส่วนถูกบดขยี้ ร่างกายของเขาเปียกชุ่มไปด้วยโลหิตของใครบางคน… หรืออาจจะเป็นของเขาเอง

ความสิ้นหวังเข้าครอบงำ ราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด ทิ้งเขาไว้บนเกาะร้างอันโดดเดี่ยว ตระกูลเส้าอันยิ่งใหญ่ ‍ซึ่งเคยเป็นเสาหลักแห่งเมืองเหลียนซานบัดนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพัง ผู้คนหลายร้อยชีวิต สหายร่วมฝึกฝน พี่น้องร่วมสายเลือด บ่าวไพร่ผู้ซื่อสัตย์ ทุกคน… สิ้นชีพ

น้ำตาไหลรินเป็นทาง ทว่าไร้เสียงสะอื้น ‌มีเพียงความว่างเปล่าเข้ากัดกินจิตใจ ความแค้นประทุขึ้นในอก ประดุจถ่านไฟที่ถูกเพลิงกระพือ “ใคร… ใครกันที่กล้าลงมือถึงเพียงนี้?”

ในขณะที่ความแค้นกำลังแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดในใจ พลันเกิดแสงสว่างสีทองเจิดจ้าขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเส้าหลิน แสงนั้นรวมตัวกันเป็นแผ่นผลึกโปร่งใส ขนาดประมาณหนึ่งฝ่ามือ ‍มีตัวอักษรโบราณสีทองเลือนรางสลักอยู่ด้านบน และมีข้อความปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วเบื้องล่าง:

[ระบบอมตะ ถูกเปิดใช้งาน] [ผู้สืบทอดที่เหมาะสม: เส้าหลิน] [กำลังตรวจสอบสภาพร่างกายผู้ใช้งาน…] [ตรวจพบบาดเจ็บสาหัส! ออร่าชีวิตร่วงโรย! พลังปราณพร่อง!] [โปรดระบุคำสั่งเริ่มต้น]

เส้าหลินเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดทางกายถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง ​นี่คือสิ่งใดกัน? ภาพลวงตาที่เกิดจากความตายกำลังคืบคลานเข้าหา หรือคือปาฏิหาริย์? เขาพยายามเพ่งมองแผ่นผลึกนั้น แต่มันราวกับมีชีวิต ลอยวนอยู่เบื้องหน้าไม่ห่างไม่ใกล้

“ระบบ… อมตะ?” เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ทันใดนั้น ​แผ่นผลึกสว่างวาบอีกครั้ง ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น:

[ระบบอมตะ คือมรดกจากยุคโบราณที่สาบสูญ ถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าทวยเทพผู้ทรงอำนาจ เพื่อสรรสร้างผู้ที่สามารถยืนหยัดเหนือสามภพสิบหกดินแดน ท้าทายสวรรค์และลิขิตชะตา! จุดประสงค์: ช่วยเหลือผู้สืบทอดให้บรรลุถึงความเป็นอมตะและพลังสูงสุด]

เส้าหลินสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ หากนี่คือความจริง ​มันก็เกินกว่าที่สามัญสำนึกของมนุษย์จะเข้าใจได้

[ผู้สืบทอดโปรดทราบ: ท่านอยู่ในสภาพวิกฤต ความเสียหายรุนแรงถึงแกนชีวิต จำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูโดยเร็วที่สุด] [คำสั่งเริ่มต้น: ‘รักษา’ หรือ ‘ปฏิเสธ’]

รักษา! คำเดียวผุดขึ้นในใจของเส้าหลินทันที เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาไม่ต้องการตาย ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ก่อนที่จะได้แก้แค้นให้ครอบครัว

เมื่อความคิดนั้นผุดขึ้น แผ่นผลึกก็ส่องแสงอีกครั้ง ข้อความปรากฏ:

[คำสั่งได้รับการยืนยัน!] [กำลังมอบรางวัลเริ่มต้น: ยาฟื้นฟูชีวิตระดับต่ำ (1 ขวด)]

พรึ่บ!

ขวดแก้วใบเล็กสีเขียวมรกตบรรจุของเหลวสีทองอร่ามปรากฏขึ้นในมือของเส้าหลินอย่างกะทันหัน มันเย็นเฉียบ และส่งกลิ่นหอมสดชื่นราวกับดอกไม้นานาพันธุ์ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบเปิดจุกออกและกรอกของเหลวนั้นเข้าปากทันที

ของเหลวสีทองไหลผ่านลำคอลงไปในกระเพาะ มันไม่ใช่เพียงรสชาติที่หอมหวานชื่นใจ แต่ราวกับมีพลังชีวิตบริสุทธิ์จำนวนมหาศาลไหลหลั่งเข้าสู่ทุกอณูเซลล์ ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินหายไปในพริบตา แผลฉกรรจ์บนร่างกายค่อยๆ สมานตัว เลือดที่ไหลไม่หยุดหยุดลงสนิท แม้แต่พลังปราณที่เหือดแห้งไปก็ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา เขาหายใจเข้าออกได้สะดวกขึ้น รู้สึกถึงพละกำลังที่กลับคืนมาทีละน้อย

ภายในเวลาเพียงชั่วลมหายใจ ร่างกายของเส้าหลินที่เคยปางตายก็ฟื้นคืนสู่สภาพเกือบปกติ เหลือเพียงร่องรอยของบาดแผลเล็กน้อยและเสื้อผ้าที่ฉีกขาด เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง มองสำรวจร่างกายตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แผ่นผลึกยังคงลอยอยู่เบื้องหน้า ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น:

[สภาพร่างกายผู้ใช้งาน: ฟื้นฟู 90%] [ได้รับ EXP: 100] [เลเวลอัพ! ท่านได้เลื่อนระดับเป็น Lv. 1] [รางวัลเลเวลอัพ: แต้มคุณสมบัติ (Stat Points) 5 แต้ม, แต้มทักษะ (Skill Points) 1 แต้ม] [เข้าถึงเมนูระบบ: สถานะ, ทักษะ, คลัง, เควส]

เส้าหลินจ้องมองตัวอักษรที่เปลี่ยนแปลงไปมา เขารู้สึกถึงพลังงานใหม่ที่ไหลเวียนในเส้นชีพจร ความรู้สึกถึงพละกำลังที่เหนือกว่าเดิม แม้จะยังไม่มากนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าระบบนี้เป็นของจริง

เขาเพ่งสมาธิไปที่คำว่า ‘สถานะ’ ทันใดนั้น แผ่นผลึกก็เปลี่ยนเป็นหน้าจอที่แสดงข้อมูลของเขา:

[ชื่อ: เส้าหลิน] [เผ่าพันธุ์: มนุษย์] [ระดับ: Lv. 1 (EXP: 0/200)] [ตำแหน่ง: ผู้สืบทอดระบบอมตะ] [พลังชีวิต: 100/100] [พลังปราณ: 80/80]

[คุณสมบัติ:] [ความแข็งแกร่ง: 10 (+0)] [ความว่องไว: 10 (+0)] [ความอดทน: 10 (+0)] [สติปัญญา: 15 (+0)] [จิตวิญญาณ: 12 (+0)]

[แต้มคุณสมบัติ: 5] [แต้มทักษะ: 1]

เส้าหลินพิจารณาข้อมูลอย่างละเอียด เขารู้สึกถึงความแตกต่าง ตัวเลขเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงตัวเลข แต่เป็นสิ่งที่เขาสัมผัสได้ในกาย ตอนนี้ เขามีแต้มคุณสมบัติ 5 แต้ม จะเพิ่มอะไรดี? ความแข็งแกร่งเพื่อให้มีพลังต่อสู้? หรือความว่องไวเพื่อหลบหลีก? สติปัญญาและจิตวิญญาณจะช่วยในการฝึกฝนปราณแน่นอน

แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความแค้นยังคงสุมอยู่ในอก เขากดเปิดเมนู ‘เควส’

[เควสหลัก: แก้แค้นตระกูลเส้า] [รายละเอียด: ตระกูลเส้าถูกทำลายล้างอย่างไร้ความปรานี จงสืบหาตัวการและลงโทษพวกมันให้สาสม] [เงื่อนไข: ยังไม่ทราบ] [รางวัล: ???] [บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ความตาย]

[เควสรอง: ฟื้นฟูพลังปราณ] [รายละเอียด: พลังปราณของท่านอยู่ในระดับอ่อนแอมาก จำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูและฝึกฝน] [เงื่อนไข: ดูดซับพลังงานปราณ 1000 หน่วย] [รางวัล: ตำราวิชาพื้นฐานปราณฟ้า (ระดับต่ำ), EXP 50]

[เควสรอง: ออกจากพื้นที่อันตราย] [รายละเอียด: พื้นที่แห่งนี้ยังคงเป็นอันตราย มีผู้ไม่ประสงค์ดีอาจยังหลงเหลืออยู่] [เงื่อนไข: เดินทางออกจากเมืองเหลียนซานไปยังพื้นที่ปลอดภัย] [รางวัล: EXP 20, แผนที่เมืองเหลียนซานฉบับย่อ]

เส้าหลินกัดฟันแน่น ‘แก้แค้นตระกูลเส้า’ นี่คือเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของเขาแล้ว ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม เขาย่อมต้องทำให้สำเร็จ

“เพิ่มความแข็งแกร่ง 3 แต้ม ความว่องไว 1 แต้ม และสติปัญญา 1 แต้ม” เขากล่าวกับระบบ ความรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นปรากฏขึ้นทันทีราวกับสายน้ำที่ไหลผ่านทุกเส้นเลือด

[ความแข็งแกร่ง: 13 (+3)] [ความว่องไว: 11 (+1)] [สติปัญญา: 16 (+1)] [แต้มคุณสมบัติ: 0]

และแต้มทักษะหนึ่งแต้ม? เขาเปิดเมนู ‘ทักษะ’ ขึ้นมา พบว่ามันว่างเปล่า มีเพียงช่องว่างสำหรับทักษะที่ยังไม่ได้เรียนรู้

[โปรดใช้แต้มทักษะเพื่อเรียนรู้ทักษะ] [ท่านต้องการสุ่มทักษะพื้นฐานหรือไม่? (1 แต้มทักษะ = 1 การสุ่ม)]

‘สุ่ม’ เส้าหลินตอบ เขาไม่มีความรู้ด้านทักษะใดๆ เลยในตอนนี้ การสุ่มน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด

[กำลังสุ่มทักษะพื้นฐาน…] [ยินดีด้วย! ท่านได้รับทักษะ: ‘กระบี่แสงจันทร์’ (ระดับต่ำ)] [รายละเอียด: ใช้พลังปราณสร้างกระบี่แสงจันทร์ สามารถฟาดฟันและป้องกันได้ มีพลังโจมตีปานกลาง ใช้พลังปราณ 5 หน่วยต่อการใช้งาน 1 ครั้ง]

“กระบี่แสงจันทร์…” เส้าหลินพึมพำ นี่คือวิชาที่ตระกูลเส้าเคยใช้ แต่ในระดับที่สูงกว่ามาก การได้รับวิชาพื้นฐานนี้ทำให้เขารู้สึกผูกพันกับมัน

เขาใช้เวลาอีกครู่หนึ่งในการสำรวจพื้นที่รอบๆ สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงซากปรักหักพังและร่างไร้วิญญาณของผู้คน… ครอบครัวของเขา เขาเก็บกระบี่ประจำกายของบิดาที่ตกอยู่ข้างๆ ไว้ มันเป็นกระบี่เหล็กดำที่ยังคงความคมกริบ แม้จะเปื้อนเลือดและฝุ่นดิน

“ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องนี้จบลงโดยไร้ซึ่งความยุติธรรม” เส้าหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแค้นเคือง เขาเหลือบมองไปยังด้านนอกของเขตตระกูลเส้า ควันยังคงคุกรุ่นอยู่ห่างๆ เขาต้องไปจากที่นี่

เขารวบรวมเสื้อผ้าที่พอจะใช้ได้ และหยิบเสบียงเล็กน้อยที่โชคดีไม่ถูกทำลายจากคลังเก็บของที่อยู่ลึกที่สุดของจวน จากนั้นเดินออกมาจากห้องที่เขาตื่นขึ้นมา แสงอาทิตย์ยามสายเริ่มส่องประกาย แต่ก็ไม่อาจขับไล่ความมืดมิดในใจของเขาได้ ภาพของความตายเกลื่อนกลาดไปทั่ว จิตใจของเขาชาชินและมุ่งมั่นที่จะออกจากสถานที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด

ขณะที่เขาเดินผ่านซากปรักหักพังและร่างไร้วิญญาณหลายศพ เสียงฝีเท้าหยาบกร้านก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังซากกำแพงที่พังทลายลงมา เสียงหัวเราะคิกคักและเสียงสนทนาหยาบคายดังขึ้น

“ฮ่าๆๆ วันนี้ได้ของดีเยอะแยะเลยว่ะ!” “เอ็งก็เหมือนกันไอ้หนวด วันนี้รวยแล้วโว้ย!”

เส้าหลินชะงักฝีเท้า เขารีบหลบหลังเสาหินขนาดใหญ่ที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ กลุ่มคนเหล่านั้นเป็นกลุ่มโจรป่าและนักปล้นสะดมที่ฉวยโอกาสเข้ามาในเมืองที่กำลังระส่ำระสายเพื่อกอบโกยทรัพย์สินและของมีค่า พวกมันมีกันประมาณห้าคน ถือดาบและทวนที่เปื้อนเลือดแห้งกรัง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง และกลิ่นเหล้าคลุ้ง

“นี่มัน… ซากศพของคนตระกูลเส้าอีกแล้วรึเนี่ย” โจรคนหนึ่งเตะร่างไร้วิญญาณอย่างไม่แยแส “อืม… แต่ดูเหมือนของมีค่าจะถูกกวาดไปหมดแล้ว ไม่มีอะไรให้เราเลย”

“ใครจะสน!” หัวหน้าโจรซึ่งมีรูปร่างใหญ่โตและมีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าตะโกน “แค่เห็นศพพวกคนดีมีฐานะพวกนี้แล้วก็สะใจแล้ว! ตระกูลเส้ามันโอหังมานานแล้ว สมควรแล้วที่ต้องเจอแบบนี้!”

คำพูดของหัวหน้าโจรจุดไฟแค้นในใจเส้าหลินอีกครั้ง เขาไม่ยอมให้คนเหล่านี้ดูถูกครอบครัวของเขา เขาจะต้องสั่งสอนพวกมัน!

[เควสรอง: กำจัดผู้รุกราน] [รายละเอียด: กำจัดโจรป่า 5 คนที่กำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลเส้า] [เงื่อนไข: กำจัดโจรป่า 5/5] [รางวัล: EXP 50, ถุงเงินขนาดเล็ก (50 เหรียญทองแดง), เพิ่มความเคารพต่อตนเอง]

เส้าหลินปรากฏตัวออกมาจากหลังเสาหิน กระบี่ของบิดาอยู่ในมือของเขา ใบหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ดวงตาเต็มไปด้วยไฟแค้นที่ปะทุขึ้น

“พวกเจ้ากล้าดียังไง มาเหยียบย่ำดูถูกตระกูลของข้า!” เส้าหลินตะโกนเสียงดุดัน

โจรทั้งห้าหันมามอง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แล้วตามด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยัน “ฮ่าๆๆ อะไรกันวะ! ยังมีลูกหลานเหลือรอดอีกเรอะ! หน้าอ่อนอย่างกับพวกเด็กอมมือ ไม่เจียมกะลาหัว! แกจะทำอะไรพวกเราได้!”

หัวหน้าโจรหัวเราะเสียงดังแล้วชักดาบใหญ่ขึ้น “ไอ้เด็กเวร! วันนี้ข้าจะส่งแกไปร่วมกับพ่อแม่แกเอง!”

โจรสองคนพุ่งเข้ามาก่อน เส้าหลินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจากแต้มว่องไวที่เพิ่งเพิ่มเข้าไป เขากวาดกระบี่ในมือฟันเข้าใส่โจรคนแรก โจรคนนั้นไม่คิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะมีพลังถึงเพียงนี้ พยายามยกดาบขึ้นป้องกัน แต่ช้าเกินไป กระบี่ของเส้าหลินฟันเข้าที่แขนของโจร เลือดสาดกระเซ็น

“อ๊ากกก!” โจรกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

[ท่านกำจัดโจรป่า (Lv. 3) ได้สำเร็จ! ได้รับ EXP 30!] [เงื่อนไขเควส ‘กำจัดผู้รุกราน’ สำเร็จ 1/5]

“แก!” โจรคนที่สองเห็นเพื่อนร่วมแก๊งค์ล้มลงก็เดือดดาล พุ่งดาบเข้าใส่เส้าหลินอย่างบ้าคลั่ง

เส้าหลินหลบการโจมตีอย่างหวุดหวิด เขาสัมผัสได้ถึงความเร็วของตนเองที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน พร้อมกับเรียกใช้ทักษะที่เพิ่งได้รับ “กระบี่แสงจันทร์!”

พลังปราณจากในร่างไหลเวียนไปที่กระบี่ของเขา ชั่วพริบตา กระบี่เหล็กดำก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ เส้าหลินฟันกระบี่ออกไป แสงสีฟ้าพุ่งเป็นเส้นตรงแหวกอากาศเข้าใส่โจรคนนั้น มันรวดเร็วและทรงพลัง โจรคนนั้นไม่มีเวลาป้องกัน แสงสีฟ้าผ่าเข้ากลางอกอย่างจัง ร่างของมันกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะทรุดลงแน่นิ่ง

[ท่านกำจัดโจรป่า (Lv. 4) ได้สำเร็จ! ได้รับ EXP 40!] [เงื่อนไขเควส ‘กำจัดผู้รุกราน’ สำเร็จ 2/5] [ได้รับ EXP: 70] [เลเวลอัพ! ท่านได้เลื่อนระดับเป็น Lv. 2] [รางวัลเลเวลอัพ: แต้มคุณสมบัติ 5 แต้ม, แต้มทักษะ 1 แต้ม]

เส้าหลินหอบหายใจเล็กน้อย พลังปราณของเขาพร่องลงไปถึง 10 หน่วยจากการใช้กระบี่แสงจันทร์ แต่ความสำเร็จทำให้ความเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิม เขาเหลือบมองหัวหน้าโจรที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด

“ไอ้เด็กนรก! แกเป็นใครกันแน่!” หัวหน้าโจรคำรามด้วยความหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยว เขาสั่งให้โจรที่เหลืออีกสามคนเข้าโจมตีพร้อมกัน แต่เส้าหลินไม่รอให้พวกเขาเข้าประชิด เขาพุ่งเข้าใส่ก่อนด้วยความเร็วที่เหนือกว่า

กระบี่ในมือของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าแลบ แสงสีฟ้าจากกระบี่แสงจันทร์ฟาดฟันเข้าใส่โจรทีละคน อย่างแม่นยำและไร้ปรานี ด้วยความแข็งแกร่งและว่องไวที่เพิ่มขึ้น เส้าหลินสามารถหลบหลีกการโจมตีของพวกโจรได้อย่างง่ายดาย และตอบโต้ด้วยการโจมตีที่รุนแรงกว่า

ภายในเวลาไม่ถึงอึดใจ โจรทั้งสามคนก็ล้มลงสิ้นชีพ ศพของพวกมันกองรวมกันอยู่บนพื้น โลหิตสีแดงฉานไหลเจิ่งนองผสมกับฝุ่นดิน

[ท่านกำจัดโจรป่า (Lv. 4) ได้สำเร็จ! ได้รับ EXP 40!] [ท่านกำจัดโจรป่า (Lv. 3) ได้สำเร็จ! ได้รับ EXP 30!] [ท่านกำจัดโจรป่า (Lv. 5) ได้สำเร็จ! ได้รับ EXP 50!] [เงื่อนไขเควส ‘กำจัดผู้รุกราน’ สำเร็จ 5/5] [ได้รับ EXP: 120] [เลเวลอัพ! ท่านได้เลื่อนระดับเป็น Lv. 3] [รางวัลเลเวลอัพ: แต้มคุณสมบัติ 5 แต้ม, แต้มทักษะ 1 แต้ม]

[เควสรอง ‘กำจัดผู้รุกราน’ สำเร็จ!] [รางวัล: EXP 50, ถุงเงินขนาดเล็ก (50 เหรียญทองแดง), เพิ่มความเคารพต่อตนเอง]

เส้าหลินยืนหอบอยู่กลางวงล้อมของศพโจร ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยจากความตื่นเต้นและพลังที่เพิ่งใช้ไป แต่ความรู้สึกของความสำเร็จและความแค้นที่ได้ระบายออกไปบ้างทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้น เขาเก็บกระเป๋าเงินจากศพของโจรได้สองสามถุง พร้อมกับบางอย่างที่ทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

มันคือตราสัญลักษณ์โลหะสีดำรูปหัวพยัคฆ์คำราม มีอักษรประหลาดสลักอยู่ด้านหลัง เขาไม่เคยเห็นตรานี้มาก่อน แต่เขารู้สึกได้ถึงความชั่วร้ายบางอย่างที่แฝงอยู่ในสัญลักษณ์นี้

“ตรานี้… เป็นของพวกเจ้างั้นรึ” เส้าหลินพึมพำกับศพของหัวหน้าโจร เขานึกย้อนถึงคำพูดของมันที่บอกว่า ‘ตระกูลเส้ามันโอหังมานานแล้ว สมควรแล้วที่ต้องเจอแบบนี้!’ มันไม่เหมือนคำพูดของโจรป่าทั่วไป แต่มันเหมือนคำพูดของใครบางคนที่รู้จักตระกูลเส้าเป็นอย่างดี และมีความแค้นฝังลึก

หรือว่าโจรพวกนี้ไม่ได้แค่ฉวยโอกาส? หรือว่าพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคนที่ทำลายตระกูลของเขา? หากเป็นเช่นนั้น… ตระกูลเส้าไม่ได้ถูกทำลายด้วยน้ำมือของโจรป่ากระจอกงอกง่อยอย่างแน่นอน คนที่อยู่เบื้องหลังจะต้องเป็นกลุ่มอำนาจมืดที่ใหญ่กว่ามาก ซึ่งใช้พวกโจรเหล่านี้เป็นหมากตัวเล็กๆ เท่านั้น

เส้าหลินกำตราสัญลักษณ์แน่น เขารู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งบนบ่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยาวนานและเต็มไปด้วยอันตราย เขาเหลือบมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงอีกครั้ง ท้องฟ้าที่เคยคุ้นเคยบัดนี้ดูแปลกตาและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

“ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นใคร ข้าจะต้องตามไปถึงที่สุด” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาหนักแน่นเต็มไปด้วยคำปฏิญาณ เลือดหยดหนึ่งจากบาดแผลเล็กๆ บนมือของเขาไหลรินลงบนตราสัญลักษณ์หัวพยัคฆ์ ส่องประกายสีแดงเข้มชั่วครู่ก่อนจะจางหายไป

เส้าหลินหันหลังให้ซากปรักหักพังของบ้านเกิด เดินตรงไปทางประตูเมืองที่ยังคงเปิดอ้าทิ้งไว้ ทิ้งอดีตอันเจ็บปวดไว้เบื้องหลัง พร้อมกับแบกรับภารกิจอันยิ่งใหญ่ และความลับของระบบอมตะที่ซ่อนเร้นอยู่ในกาย เขากำลังจะก้าวเข้าสู่โลกกว้างที่ไม่เคยรู้จัก โลกที่เต็มไปด้วยเซียน มาร มังกร และอันตรายที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า โดยไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเขาไปเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง… และใครที่กำลังเฝ้ารอเขาอยู่ ณ ปลายทางแห่งเส้นทางแก้แค้นนี้