ตอนที่ 9 — กำเนิดเทพธิดามังกร

แสงสีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้าปะทุขึ้นกลางป่าลึก มิใช่แสงที่แสบตา หากแต่เป็นแสงที่เปี่ยมด้วยความสงบนิ่งและพลังงานอันไร้สิ้นสุด ราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นในโลกมนุษย์ แสงนั้นห่อหุ้มร่างของเส้าหลินไว้แน่นหนา ราวกับเขากำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในห้วงแห่งความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยพลังงานอันน่าอัศจรรย์ พลังงานที่บริสุทธิ์จนยากจะหาคำใดมาเปรียบ มันส่องสว่างทะลุผ่านทุกอณูของผืนป่า ‌ราวกับจะชำระล้างทุกสิ่งให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง

กระแสพลังงานบริสุทธิ์ที่เหนือกว่าพลังปราณใดๆ ที่เขาเคยสัมผัส ไหลบ่าเข้าสู่ทุกอณูเซลล์ ทุกเส้นชีพจร ทุกตันเถียนของเขา มันมิใช่การโจมตี หากแต่เป็นการหลอมรวม ผสานเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายและจิตวิญญาณของเขา ​ก่อให้เกิดความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวดอันรุนแรงจากการเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้น และความสุขสุดยอดจากการถูกเติมเต็มด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัด กระดูกของเขาเหมือนถูกบดขยี้และสร้างขึ้นใหม่ เส้นเอ็นถูกยืดขยายและหดตัว กล้ามเนื้อบีบรัดแน่นและคลายตัวออก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเส้าหลินถูกปรับเปลี่ยนอย่างรุนแรงจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ทุกอณูเนื้อถูกถักทอขึ้นใหม่ด้วยเส้นใยพลังงานศักดิ์สิทธิ์ ‍เส้นเลือดทุกเส้นเต้นระรัวด้วยกระแสพลังปราณที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว

เสียงกระหึ่มดังก้องในโสตประสาทของเขา ไม่ใช่เสียงภายนอก หากเป็นเสียงของระบบอมตะที่กำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง ตัวอักษรสีทองสว่างวาบปรากฏขึ้นนับไม่ถ้วนตรงหน้า ราวกับกำลังบอกเล่าถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังเกิดขึ้น:

“ติ๊ง! ตรวจพบพลังงานมังกรบรรพกาลบริสุทธิ์ ระดับ ‘เทวะกำเนิด’ ‌กำลังหลอมรวมเข้ากับโฮสต์!” “ติ๊ง! ระบบอมตะกำลังทำการยกระดับและปรับโครงสร้างพลังงาน! การหลอมรวมนี้จะปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของโฮสต์!” “ติ๊ง! รากฐานแห่งเซียนของโฮสต์กำลังได้รับการเสริมสร้างขั้นสูงสุด! กายาเซียนมังกรกำลังก่อกำเนิด!” “ติ๊ง! ตันเถียนกลางถูกขยาย! ตันเถียนบนถูกปลุก! ตันเถียนล่างถูกหล่อเลี้ยง! ‍พลังปราณอมตะไหลเวียนสมบูรณ์!” “ติ๊ง! ค่าสถานะกายภาพทั้งหมดเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล! ความแข็งแกร่ง, ความว่องไว, พลังป้องกัน, ความทนทาน ทะลวงขีดจำกัด!” “ติ๊ง! ค่าสถานะจิตวิญญาณเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล! ​สติปัญญา, พลังจิต, ความเข้าใจ ทะลวงขีดจำกัด!” “ติ๊ง! เข้าสู่สภาวะ ‘หลอมรวมเทพมังกร’: พลังชีวิตฟื้นฟูไร้ขีดจำกัด, พลังปราณฟื้นฟูไร้ขีดจำกัดชั่วคราว! ​สภาวะนี้จะคงอยู่จนกว่าการหลอมรวมจะเสร็จสมบูรณ์!” “ติ๊ง! ปลดล็อกทักษะใหม่: ‘มังกรวิญญาณคำราม’! เสียงคำรามสะเทือนฟ้าดิน สยบวิญญาณศัตรู!” “ติ๊ง! ปลดล็อกทักษะใหม่: ‘หัตถ์มังกรเทวะ’! พลังกำปั้นทะลวงมิติ ​ทำลายทุกสรรพสิ่ง!” “ติ๊ง! ปลดล็อกทักษะใหม่: ‘เกราะมังกรดำรงชีพ’! เกราะป้องกันกายาอมตะ ต้านทานความเสียหายทุกรูปแบบ!” “ติ๊ง! ปลดล็อกคุณสมบัติพิเศษ: ‘สัมผัสมังกรโบราณ’! สัมผัสถึงพลังงานมังกรและสิ่งมีชีวิตโบราณได้ในระยะไกล!” “ติ๊ง! ระดับของโฮสต์ได้ทะลวงผ่าน... ทะลวงผ่าน... ทะลวงผ่าน! ระดับพลังปราณพุ่งทะยานสู่ขีดสุด!”

เสียงแจ้งเตือนดังระรัวราวกับพายุที่โหมกระหน่ำในมหาสมุทร เส้าหลินรู้สึกว่าตัวเองลอยอยู่เหนือเมฆ ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง แต่ในขณะเดียวกันเขากลับสัมผัสได้ถึงพลังงานที่อัดแน่นในทุกเซลล์ ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาถูกยกระดับจนถึงขีดสุด เขาสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของแมลงที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยจ้าว สัมผัสถึงการเต้นของหัวใจของสัตว์ป่าที่ซ่อนตัวอยู่ และมองเห็นพลังงานที่ไหลเวียนในอากาศได้ด้วยตาเปล่า จิตวิญญาณของเขาขยายตัวออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด สัมผัสได้ถึงผืนดิน ป่าไม้ และสายน้ำที่อยู่รายรอบ ราวกับเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ ความเข้าใจในวิถีแห่งธรรมชาติและพลังปราณลึกซึ้งขึ้นอย่างก้าวกระโดด

การหลอมรวมกินเวลานานเท่าใดไม่อาจทราบได้ อาจจะเป็นชั่วอึดใจ หรืออาจจะเป็นชั่วโมง ไม่มีแนวคิดเรื่องเวลาในสภาวะนั้น เมื่อแสงสีขาวเริ่มจางลง พลังงานที่บ้าคลั่งก็สงบลงในที่สุด เส้าหลินลืมตาขึ้น เขาพบว่าตัวเองยังคงยืนอยู่ ณ จุดเดิม แต่โลกกลับดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทุกสิ่งดูคมชัดและมีชีวิตชีวาขึ้นเป็นทวีคูณ พลังงานในร่างกายของเขาไหลเวียนราวกับแม่น้ำเชี่ยวกราก พร้อมที่จะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อที่เขาต้องการ เขารู้สึกถึงความสมบูรณ์แบบที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับว่าเขาได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปแล้ว

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขามากที่สุด ไม่ใช่พลังที่เพิ่งได้รับ หากแต่เป็นร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ณ จุดที่มังกรบรรพกาลเคยสลายไป

เป็นร่างของเด็กสาววัยราวสิบสี่สิบห้าปี ผมยาวสยายสีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะแรกยามฤดูหนาว ดวงตาสีเงินปิดสนิทภายใต้ขนตายาวงอน ใบหน้าเล็กเรียวราวกับแกะสลักจากหยกชั้นดี ริมฝีปากบางเฉียบสีชมพูอ่อน จมูกโด่งรั้น ผิวพรรณขาวผ่องราวไข่มุก ไม่มีแม้แต่ตำหนิใดๆ บนร่างกายที่บอบบาง เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวเรียบๆ ที่ดูเหมือนจะปรากฏขึ้นมาพร้อมกับร่างของเธอ เนื้อผ้าบางเบาพลิ้วไหวไปตามแรงลม เผยให้เห็นเรือนร่างที่ผอมบางและเปราะบางอย่างยิ่ง ราวกับว่าลมเพียงแผ่วเบาก็สามารถพัดพาเธอไปได้ในทุกเมื่อ ร่องรอยของพลังมังกรจางๆ ยังคงเปล่งประกายรอบตัวเธอ แต่เป็นพลังที่อ่อนแอเหลือเกิน อ่อนแอจนน่าใจหาย ราวกับเปลวเทียนที่พร้อมจะดับลงได้ทุกเมื่อ

เส้าหลินเดินเข้าไปหาเธออย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นแรงด้วยความประหลาดใจและสับสน นี่คือสิ่งที่ปรากฏขึ้นหลังจากมังกรสลายไปอย่างนั้นหรือ? นางคือมังกรบรรพกาลในร่างมนุษย์ หรือเป็นเพียงวิญญาณที่ถูกปลดปล่อยออกมา? คำถามมากมายผุดขึ้นในใจ แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือความรู้สึกบางอย่างที่เชื่อมโยงเขากับเด็กสาวผู้นี้

เขาคุกเข่าลงข้างๆ เธอ พลางใช้นิ้วมือเรียวแตะที่ข้อมือของเธอเบาๆ เพื่อตรวจจับชีพจรและกระแสปราณ ระบบอมตะตอบสนองทันที:

“ติ๊ง! ตรวจพบ: ‘เทพธิดามังกรกำเนิดใหม่’ สภาวะ: อ่อนแออย่างยิ่งยวด พลังชีวิตและจิตวิญญาณอยู่ในขั้นวิกฤต จำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูอย่างเร่งด่วน!”

เทพธิดามังกรกำเนิดใหม่? เส้าหลินทวนคำในใจ เขามองใบหน้าซีดเซียวของเด็กสาวอย่างพิจารณา เขาไม่เคยได้ยินเรื่องราวแบบนี้มาก่อน แต่ดูเหมือนว่าระบบจะยืนยันแล้วว่าเด็กสาวผู้นี้ไม่ใช่เพียงแค่มนุษย์ธรรมดา ไม่ใช่เพียงแค่วิญญาณธรรมดา เธอคือ ‘เทพธิดามังกร’ เขาจำได้ว่ามังกรตัวนั้นถูกพันธนาการไว้ด้วยพลังบางอย่าง มันดูทรมานอย่างแสนสาหัส และเมื่อเขาใช้ ‘จิตรกรรมหกทิศ สยบอสูร’ เพื่อปลดปล่อยความเจ็บปวดนั้น พลังงานที่เคยเป็นพันธนาการก็หลอมรวมเข้ากับเขา และมังกรก็กลายเป็นเด็กสาวผู้นี้

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเอ่อท้นขึ้นในใจของเส้าหลิน ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไรก็ตาม เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอย่างประหลาด ราวกับว่าชะตากรรมของเธอได้ผูกติดกับเขาแล้ว การปลดปล่อยเธอจากการทรมานนี้ อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอปรากฏตัวขึ้นในร่างนี้ และอยู่ในสภาวะที่เปราะบางเช่นนี้ เขาจะทอดทิ้งเธอได้อย่างไรในเมื่อเขาคือผู้ที่ปลดปล่อยเธอออกมา?

เขาตัดสินใจทันที ในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้ การปล่อยให้เด็กสาวผู้มีสถานะพิเศษเช่น ‘เทพธิดามังกร’ ซึ่งอยู่ในสภาพอ่อนแออย่างยิ่งยวดอยู่ตามลำพัง ย่อมไม่ต่างจากการผลักเธอเข้าสู่ปากเหวแห่งความตาย เขาจะต้องปกป้องเธอ และหาทางช่วยให้เธอฟื้นตัว

“ระบบ มีวิธีใดที่จะช่วยให้นางฟื้นตัวได้บ้าง?” เส้าหลินถามในใจด้วยความเร่งรีบ

“ติ๊ง! วิธีฟื้นฟูเทพธิดามังกรกำเนิดใหม่: หนึ่ง, ถ่ายทอดพลังปราณอมตะบริสุทธิ์จากโฮสต์อย่างต่อเนื่อง. สอง, ค้นหาพลังงานจากแหล่งกำเนิดมังกรบรรพกาล. สาม, ใช้โอสถอมตะระดับสูง. สี่, รอการฟื้นตัวตามธรรมชาติ (ระยะเวลานานมากและมีความเสี่ยงสูงมากที่จะเสียชีวิต).”

เส้าหลินพยักหน้า เขามองไปรอบๆ ป่าที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเงียบสงบลงแล้ว แต่จิตสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นจากการหลอมรวมพลังมังกร ทำให้เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่แปลกปลอมบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ไกลๆ อาจจะเป็นพวกจอมยุทธ์ผู้ทรงพลังที่ถูกดึงดูดด้วยการระเบิดของพลังงานมังกรเมื่อครู่ หรืออาจเป็นผู้ที่เคยพันธนาการมังกรตัวนั้นก็เป็นได้ เขาไม่มีเวลาที่จะรีรออีกต่อไปแล้ว

เขาอุ้มร่างของเด็กสาวขึ้นมาอย่างเบามือ น้ำหนักของเธอน้อยกว่าที่คาดไว้ราวกับว่าเธอเป็นเพียงวิญญาณที่จับต้องได้ เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอ ราวกับพลังชีวิตกำลังจะมอดดับลงไปทุกขณะ

“ระบบ เปิดใช้งานช่องเก็บของมิติ” เส้าหลินกล่าวในใจ

“ติ๊ง! ช่องเก็บของมิติไม่สามารถใช้เก็บสิ่งมีชีวิตได้!” ระบบตอบกลับทันที เสียงไร้อารมณ์นั้นทำให้เส้าหลินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

เขาควรจะคิดเรื่องนี้ไว้ก่อน ตอนนี้เขาจะพาเธอไปที่ไหนดี? การพาเธอติดตัวไปด้วยในสภาพที่เธออ่อนแอเช่นนี้ เป็นการเพิ่มภาระและอันตรายให้กับตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เขาก็ไม่สามารถทอดทิ้งเธอได้จริงๆ ความรู้สึกรับผิดชอบที่หนักอึ้งบีบคั้นหัวใจ

เขาตัดสินใจที่จะถ่ายทอดพลังปราณของตนเองให้เธอทันที เป็นวิธีที่ง่ายและเร็วที่สุด เขาพาเธอไปยังโพรงไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งพอจะกำบังสายตาจากภายนอกได้บ้าง เขานั่งลงพิงผนังโพรงไม้ วางร่างของเด็กสาวให้นอนราบลงบนตักอย่างระมัดระวัง แล้วประคองมือของเธอขึ้นมาประสานกับฝ่ามือของตนเอง ค่อยๆ ปลดปล่อยพลังปราณอมตะบริสุทธิ์จากตันเถียนของเขาไหลผ่านเส้นชีพจรเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างช้าๆ พลังปราณสีทองเรืองรองแผ่ออกมาจากฝ่ามือของเส้าหลิน ค่อยๆ ซึมซาบเข้าสู่ร่างอันบอบบางของเด็กสาว

ทันทีที่พลังปราณของเส้าหลินไหลเข้าสู่ร่างของเด็กสาว เธอก็ตัวกระตุกเบาๆ หนึ่งครั้ง ใบหน้าซีดขาวของเธอเริ่มมีเลือดฝาดจางๆ ขึ้นมาเล็กน้อย ความเย็นเยือกจากร่างกายของเธอก็เริ่มลดลง เส้าหลินรู้สึกถึงการเชื่อมโยงทางพลังงานที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นราวกับว่าเลือดเนื้อของเขากำลังผสานเข้ากับเธออย่างแท้จริง เขาสัมผัสได้ถึงความเปราะบางของวิญญาณเธอ และความต้องการพลังงานอย่างเร่งด่วน

ขณะที่เขากำลังมุ่งมั่นกับการฟื้นฟูเด็กสาวอยู่นั้น จิตสัมผัสที่เพิ่งได้รับการยกระดับของเขาก็รับรู้ถึงบางสิ่ง… คลื่นพลังงานที่แข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งยวด กำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งของเขาด้วยความเร็วสูง มันไม่ใช่พลังของจอมยุทธ์ทั่วไป แต่เป็นพลังที่ยิ่งใหญ่และโบราณ ราวกับสัตว์ร้ายในตำนานที่ตื่นจากการหลับใหล และที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้นคือคลื่นพลังงานนั้นไม่ได้มาเพียงลำพัง… มีถึงสามคลื่นพลังงานที่แตกต่างกัน แต่ละคลื่นล้วนแล้วแต่ทรงอำนาจถึงขีดสุด กำลังโอบล้อมเข้ามาจากทิศทางที่ต่างกัน ราวกับว่าจุดประสงค์ของพวกมันคือการปิดล้อมและทำลายล้างทุกสิ่งในบริเวณนี้

‘มาแล้วหรือ...’ เส้าหลินกำมือแน่น เขากัดฟันกรอด พลางเหลือบมองเด็กสาวที่ยังคงหลับใหลอยู่บนตัก แล้วหันไปมองยังทางเข้าโพรงไม้ที่มืดมิด เขารู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับอากาศรอบตัวกำลังถูกบีบอัด เขาไม่รู้ว่าผู้มาเยือนเหล่านั้นคือใคร แต่เขามั่นใจว่าพวกมันจะต้องเป็นศัตรู และศัตรูเหล่านั้นจะต้องเป็นตัวตนที่เหนือกว่าเซียนทั่วไปอย่างแน่นอน

วินาทีนั้นเอง เด็กสาวในอ้อมแขนของเส้าหลินก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีเงินอันบริสุทธิ์สุกใสราวกับดวงจันทร์ยามค่ำคืน จ้องมองตรงมาที่เขา นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสนงุนงงในตอนแรก ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจอย่างลึกซึ้งและปนเปื้อนด้วยความเศร้าสร้อย นางเอื้อมมือที่บอบบางขึ้นมาแตะแก้มของเส้าหลินเบาๆ ด้วยสัมผัสที่เย็นเยียบราวหิมะ แล้วเอ่ยคำพูดแรกออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่กลับก้องกังวานในหัวใจของเส้าหลินอย่างชัดเจน “เจ้า… ปลดปล่อยพันธนาการของข้า… แต่เจ้าก็… ผูกติดกับมันแทน…”

เสียงก้าวเท้าอันหนักอึ้งดังกึกก้องมาจากภายนอกโพรงไม้ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายและพลังปราณที่บีบคั้น เส้าหลินกำชับแขนที่โอบกอดเด็กสาวแน่นขึ้น เขาจ้องมองไปยังทางเข้าที่มืดมิด พลางเตรียมพร้อมสำหรับศึกที่กำลังจะมาถึง ‘ผูกติดกับมันแทน?’ คำพูดของเด็กสาวดังก้องอยู่ในใจของเขา หมายความว่าอย่างไรกันแน่? หรือการกระทำของเขาได้ก่อให้เกิดปัญหาที่ใหญ่หลวงกว่าที่เขาคิดไว้เสียแล้ว?

“ติ๊ง! ตรวจพบ: สามสิ่งมีชีวิตโบราณระดับ ‘เทพสงครามบรรพกาล’ กำลังเข้าใกล้! พวกมันมีเจตนาร้ายอย่างยิ่งยวดต่อเทพธิดามังกร! และดูเหมือนพวกมันจะสัมผัสได้ถึงพลังงานของโฮสต์แล้ว! คำเตือน! พลังของพวกมันสูงกว่าโฮสต์มาก! โฮสต์ควรหลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรง!”

เสียงของระบบอมตะดังก้องขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เงาร่างมหึมาสามเงาจะปรากฏขึ้นที่ปากโพรงไม้ พร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำเรืองแสงในความมืดมิด ราวกับประกาศการมาถึงของหายนะที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง! บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือกจนจับขั้วหัวใจ เส้าหลินรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างเงาเหล่านั้น มันเป็นจิตสังหารที่บริสุทธิ์และไร้ความปรานี ราวกับว่าพวกมันเคยเข่นฆ่าสิ่งมีชีวิตมานับไม่ถ้วน และกำลังจะทำเช่นนั้นอีกครั้งในไม่ช้า