ตอนที่ 11 — คลื่นเทพสงครามและปริศนาที่กำลังอุบัติ

ลมพัดอื้ออึงราวจะฉีกฟ้านภาฉานสะท้าน แผ่รังสีอำมหิตเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจไปทั่วอาณาบริเวณ เสียงกู่ก้องจากห้วงมิติลึกที่ไม่ใช่เสียงพูด ทว่าเป็นแรงสั่นสะเทือนของพลังปราณที่อัดแน่นจนเกิดเป็นคลื่นเสียงที่น่าสะพรึงกังวานไปทั่วผืนปฐพี ทำให้ภูผาแตกระแหง ธารานิ่งสงัด พฤกษาโค้งงอราวกับจะยอมสยบต่ออำนาจอันยิ่งใหญ่เบื้องหน้า เส้าหลินยืนนิ่งประดุจหินผา ‌กอดร่างบอบบางของเด็กสาวผมขาวดวงตาสีเงินเอาไว้แน่น พลังปราณสีเขียวมรกตยังคงหลั่งไหลจากฝ่ามือของเขาเข้าสู่ร่างของนางอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทว่าใบหน้าของเด็กสาวกลับฉายแววกระวนกระวาย แม้ดวงตาสีเงินเพิ่งจะเปิดขึ้นมาได้ไม่นานก็พลันปรากฏริ้วรอยแห่งความหวาดหวั่นพร่าเลือนในแววตานั้น นางพึมพำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบกับสายลม “มาแล้ว... ในที่สุดพวกมันก็มาแล้ว...”

หัวใจของเส้าหลินบีบรัด เขาไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้นนัก ​แต่จากแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง มันก็มากพอที่จะทำให้เขารู้สึกได้ถึงภัยคุกคามที่มิอาจเทียบได้กับสิ่งใดที่เคยเผชิญมา แม้ว่าในตอนนี้เขาจะได้รับพลังมังกรบรรพกาลจนระบบอมตะยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด ทว่าความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงนี้ก็ยังคงกัดกินในจิตใจ

“ระบบ นี่คือพลังระดับเทพสงครามบรรพกาลงั้นหรือ?” เส้าหลินถามเสียงลอดไรฟัน พลางรวบรวมปราณทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือ เพื่อปกป้องเด็กสาวให้ถึงที่สุด

[ติ๊ง! ‍ยืนยัน. คลื่นพลังงานที่กำลังรี่เข้ามาคือคลื่นพลังงานระดับ 'เทพสงครามบรรพกาล' จำนวนสามสาย แยกออกมาจากมิติแห่งเทพสงครามโบราณ คาดการณ์ว่ามีเป้าหมายที่พลังมังกรบรรพกาลบริสุทธิ์ในตัวท่านและ 'เทพธิดามังกรกำเนิดใหม่'] ระบบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ‌แต่เส้าหลินกลับสัมผัสได้ถึงความเร่งด่วนที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้คำพูดนั้น

“เป้าหมายอยู่ที่พลังมังกร...” เส้าหลินทวนคำเบาๆ แววตาคมกริบฉายแววเย็นชา เขารับรู้ได้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเขาเอง แต่ยังเพื่อเด็กสาวไร้ที่พึ่งคนนี้ด้วย ร่างกายของเส้าหลินพลันลุกโชนด้วยปราณมังกรสีเขียวมรกต ดุจเปลวไฟที่โหมกระหน่ำในพายุร้าย เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่แม้ระบบจะบ่งบอกว่าเขาอยู่ในระดับต่ำกว่ามากก็ตาม

คลื่นพลังงานทั้งสามสายนั้นทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว ‍วินาทีต่อมา ผืนฟ้าด้านบนพลันฉีกขาดออก ปรากฏรอยแยกขนาดมหึมาที่เชื่อมต่อไปยังมิติอื่น คลื่นพลังวิญญาณอันหนาวเหน็บและหนักอึ้งพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกนั้น ราวกับอุทกภัยที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ก่อนที่ร่างทรงของคลื่นพลังทั้งสามจะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเส้าหลินอย่างช้าๆ ร่างแรกเป็นบุรุษสูงใหญ่กำยำ นัยน์ตาสีทองฉายแววกร้าว ​ร่างกายห่อหุ้มด้วยเกราะสีดำทมิฬ มีอาวุธเป็นหอกยาวปลายแหลมคมกริบที่เปล่งแสงสีแดงฉาน ราวกับเพิ่งดูดกลืนเลือดของศัตรูนับพันมาหมาดๆ ร่างที่สองเป็นสตรีผู้สง่างาม ใบหน้าเย็นชาดุจเทพธิดาหิมะ มือทั้งสองกอบกุมคทาที่ประดับด้วยอัญมณีสีคราม เปล่งประกายเยือกเย็นออกมา ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกจากนางนั้นกลับไม่เป็นรองชายชุดดำผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย ​ส่วนร่างสุดท้าย เป็นบุรุษชราผู้หนึ่ง สวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ผิวพรรณเหี่ยวย่น แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววคมกริบดุจเหยี่ยว ร่างกายเปล่งประกายสีทองอร่าม อาวุธของเขาคือกระบี่โบราณที่ดูเรียบง่าย แต่กลับให้ความรู้สึกอันตรายถึงขีดสุด

ทั้งสามปรากฏกายขึ้นพร้อมกัน ​แผ่รังสีแห่งอำนาจที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว แม้จะไม่ได้จงใจปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา แต่เพียงแค่รัศมีแห่งการคงอยู่ของพวกเขาก็เพียงพอแล้วที่จะบีบคั้นอากาศรอบตัวเส้าหลินให้หนักอึ้งจนหายใจลำบาก

“พลังของมังกรบรรพกาล... มิคิดว่าในโลกเล็กๆ เช่นนี้จะมีเศษเสี้ยวพลังที่บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้” บุรุษชุดดำเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาสีทองจับจ้องมาที่เส้าหลินและเด็กสาวในอ้อมแขน ราวกับกำลังมองดูเหยื่ออันโอชะ

สตรีชุดครามกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรังเกียจ ก่อนจะหยุดอยู่ที่เด็กสาว “และเศษเสี้ยววิญญาณของเทพธิดามังกรผู้โง่งมนั่นด้วย... ช่างน่าขันนัก ที่นางคิดจะกำเนิดใหม่ในสภาพที่อ่อนแอเช่นนี้”

บุรุษชราในชุดขาวไม่กล่าวอะไร เพียงแต่กระชับกระบี่ในมือแน่นขึ้น พลังปราณสีทองที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาทวีความรุนแรงขึ้นราวกับกำลังจะระเบิดออกในทุกขณะ

“พวกเจ้าเป็นใคร และมีสิทธิ์อันใดมากล่าวอ้างถึงพลังของมังกรบรรพกาล!” เส้าหลินตอบโต้กลับไปเสียงกร้าว ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอแม้แต่น้อย พลังปราณมังกรในร่างของเขาก็พลันพลุ่งพล่าน สู้กับแรงกดดันอันมหาศาลจากทั้งสามอย่างไม่ลดละ

“หึหึ... เจ้าเด็กน้อย” บุรุษชุดดำหัวเราะในลำคอ “เราคือผู้พิทักษ์มิติแห่งเทพสงคราม และเรามาเพื่อเรียกคืนสิ่งที่ควรเป็นของเรา” เขายกหอกในมือขึ้นชี้มาที่เส้าหลิน “ส่งพลังมังกรนั่นมา และส่งเศษเสี้ยววิญญาณนั่นมาเสีย แล้วเราจะละเว้นโทษตายให้กับเจ้า”

“ไม่มีทาง!” เส้าหลินตวาด พลังปราณมังกรพลุ่งพล่านรอบกาย ปราณสีเขียวมรกตแผ่ออกเป็นเกราะป้องกันรอบตัวเขาและเด็กสาว “ตราบใดที่ข้ายังไม่ตาย พวกเจ้าจะไม่มีวันได้สิ่งใดไปจากข้า!”

“ช่างกล้านัก!” สตรีชุดครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ก่อนที่นางจะโบกคทาในมือ พลังปราณธาตุน้ำแข็งอันบริสุทธิ์ก็พลันพุ่งออกจากคทาพุ่งเข้าใส่เส้าหลินอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นหอกน้ำแข็งขนาดมหึมานับพันเล่มที่พุ่งตรงเข้าเสียบแทงเส้าหลินจากทุกทิศทาง

“ระบบ! ใช้ทักษะ!” เส้าหลินไม่รอช้า พลังมังกรในร่างของเขาระเบิดออก ทักษะ [เกราะมังกรแห่งแสงสว่าง] ที่เพิ่งปลดล็อกใหม่พลันถูกใช้งาน ร่างกายของเส้าหลินถูกห่อหุ้มด้วยเกราะปราณสีเขียวมรกตโปร่งแสงที่สลักด้วยลวดลายมังกรโบราณอันวิจิตรพิสดาร หอกน้ำแข็งนับพันพุ่งเข้าปะทะกับเกราะมังกร เกิดเสียงกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวฟ้าผ่า เหล่าน้ำแข็งแตกกระจายออกเป็นละอองน้ำแข็งนับไม่ถ้วน สะท้อนแสงระยิบระยับกลางอากาศ ราวกับเพชรนับพันเม็ดที่ถูกบดขยี้ ทว่าเกราะมังกรของเส้าหลินกลับไม่บุบสลายแม้แต่น้อย!

[ติ๊ง! ทักษะ 'เกราะมังกรแห่งแสงสว่าง' ต้านทานการโจมตีระดับ 'เทพสงครามบรรพกาล' ได้สำเร็จ!]

บุรุษชุดดำและบุรุษชราชุดขาวแสดงความประหลาดใจออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นเส้าหลินสามารถต้านทานการโจมตีระดับเทพได้อย่างง่ายดาย

“ไม่เลว... แต่เพียงเท่านี้ไม่พอหรอก” บุรุษชุดดำกล่าว ก่อนจะยกหอกขึ้น หอกสีแดงฉานนั้นพลันเปล่งประกายสีเลือด เขายกขึ้นสะบัดลงอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นคลื่นดาบสีแดงฉานขนาดมหึมา พุ่งเข้าฟาดฟันเส้าหลินราวกับจะผ่าโลกให้ขาดเป็นสองท่อน พลังทำลายล้างของมันรุนแรงกว่าหอกน้ำแข็งก่อนหน้าหลายเท่าตัวนัก! เส้าหลินรู้ดีว่านี่คือการโจมตีที่รุนแรงกว่ามาก และเกราะมังกรอาจจะรับไม่ไหวแล้ว

[ติ๊ง! ตรวจพบการโจมตีระดับ 'เทพสงครามบรรพกาล' ระดับสูง! แนะนำให้หลบเลี่ยงหรือใช้ทักษะป้องกันระดับที่สูงกว่า!]

เส้าหลินหลับตาลงครู่หนึ่ง พลังปราณมังกรในร่างพลันหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง เขารวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามืออีกครั้ง พร้อมกับเปิดใช้ทักษะใหม่อีกทักษะหนึ่ง นั่นคือ [วิถีมังกรทะลวงฟ้า] พลังปราณมังกรสีเขียวมรกตพลันพุ่งออกมาจากร่างของเส้าหลินอย่างรุนแรง ก่อตัวเป็นลำแสงมังกรขนาดมหึมาที่พุ่งเข้าปะทะกับคลื่นดาบสีแดงฉานอย่างไม่เกรงกลัว

ตู้มมมมม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับโลกถล่ม แสงสีเขียวมรกตและแสงสีแดงฉานปะทะกันอย่างดุเดือด เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติ พื้นดินบริเวณนั้นยุบตัวลงไปหลายสิบเมตร ภูเขาที่อยู่ไกลออกไปถึงกับทรุดตัวลง ฝุ่นควันลอยฟุ้งบดบังทัศนียภาพ การปะทะกันครั้งนี้ทำให้เส้าหลินรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย แม้จะต้านทานไว้ได้ แต่เขาก็รับรู้ได้ว่านี่เป็นเพียงการโจมตีเบื้องต้นเท่านั้น

เมื่อฝุ่นควันจางลง ปรากฏร่างของเส้าหลินที่ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ทว่าเกราะมังกรของเขากลับมีรอยร้าวปรากฏขึ้นหลายจุด และพลังปราณในร่างก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ส่วนบุรุษชุดดำก็แสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อยเช่นกัน ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะสามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้ถึงสองครั้งสองครา

“น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ” บุรุษชราชุดขาวเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เส้าหลิน “เจ้าเด็กน้อย เจ้ามีคุณสมบัติที่จะเป็นทายาทของมังกรบรรพกาลได้อย่างไรกัน?”

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังปราณสีทองที่แผ่ออกมาจากร่างพลันพุ่งตรงเข้าโจมตีเส้าหลินอย่างจัง! มันไม่ใช่การโจมตีแบบรูปธรรม แต่เป็นแรงกดดันทางจิตวิญญาณที่รุนแรงจนเส้าหลินรู้สึกเหมือนสมองกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ นี่คือการโจมตีที่เล็งเป้าหมายไปที่จิตวิญญาณโดยตรง ยากที่จะป้องกันและหลบเลี่ยง! เส้าหลินถึงกับทรุดลงคุกเข่า เลือดไหลซึมจากมุมปาก เขาพยายามที่จะยืนหยัดขึ้นอีกครั้ง ทว่าร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง หัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาพร่ามัว มืดดับลงไปเกือบหมด

[ติ๊ง! ตรวจพบการโจมตีจิตวิญญาณระดับสูง! ระบบจะทำการสกัดกั้นบางส่วน... แต่ไม่สามารถต้านทานได้อย่างสมบูรณ์!]

“เส้าหลิน...” เสียงกระซิบแผ่วเบาจากเด็กสาวในอ้อมแขนดังขึ้น นางเงยหน้าขึ้นมองเส้าหลิน ดวงตาสีเงินฉายแววเป็นห่วง แต่ก็มีประกายบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจได้ซ่อนอยู่ “อย่า... อย่ายอมแพ้...”

พร้อมกับคำพูดนั้น พลังงานมังกรที่เส้าหลินถ่ายทอดให้นางก็พลันไหลย้อนกลับเข้ามาในร่างของเส้าหลินอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ใช่แค่พลังของเส้าหลินที่ไหลย้อนกลับมา มันกลับมีพลังงานลึกลับบางอย่างจากตัวของเด็กสาวเองไหลตามมาด้วย พลังงานนั้นบริสุทธิ์และเก่าแก่ยิ่งกว่าพลังมังกรบรรพกาลที่เส้าหลินเคยได้รับมาเสียอีก! มันพุ่งตรงเข้าสู่จิตวิญญาณที่กำลังอ่อนล้าของเส้าหลินอย่างรวดเร็ว ราวกับน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงต้นไม้ที่กำลังเหี่ยวเฉา พลังจิตวิญญาณของเส้าหลินพลันฟื้นตัวขึ้นอย่างก้าวกระโดด ความเจ็บปวดจากแรงกดดันทางจิตวิญญาณนั้นพลันมลายหายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน!

[ติ๊ง! 'เทพธิดามังกรกำเนิดใหม่' ได้ปลดปล่อยพลังงานต้นกำเนิดเพื่อช่วยเหลือท่าน!] [ติ๊ง! พลังจิตวิญญาณของท่านได้รับการฟื้นฟูและยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล! พลังปราณถูกเติมเต็ม!]

เส้าหลินรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนในร่าง เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ใบหน้ากลับมานิ่งสงบอีกครั้ง ทว่าดวงตาของเขากลับฉายแววเย็นชาและเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าเดิม เขากำลังจะใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อเผชิญหน้ากับทั้งสามอีกครั้ง แต่แล้ว เสียงพึมพำจากเด็กสาวในอ้อมแขนก็ดังขึ้นอีกครั้ง นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงตาสีเงินเบิกกว้างด้วยความตกใจปนหวาดกลัวอย่างที่สุด นางชี้ไปที่เบื้องบนด้วยนิ้วอันสั่นเทา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “นั่น... นั่นไม่ใช่ทั้งหมด... มัน... มันยังมีการมาเยือนอีก...”

ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่อยู่สูงขึ้นไปกว่ารอยแยกมิติเมื่อครู่ ก็พลันฉีกขาดออกอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้รอยแยกนั้นกลับมีขนาดมหึมากว่าเดิมนับสิบเท่า แสงสีม่วงดำทมิฬพลันพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ และพลังงานที่แผ่ออกมานั้น กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพลังของเทพสงครามบรรพกาลทั้งสามรวมกันเสียอีก! มันคือพลังงานที่เก่าแก่ ชั่วร้าย และเต็มไปด้วยความว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิตชีวา เส้าหลินรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่กัดกินเข้าถึงกระดูก และระบบก็พลันส่งเสียงเตือนออกมาอย่างรวดเร็วและร้อนรนเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่เขาได้รับระบบมา...

[ติ๊ง! ตรวจพบ... พลังงานแห่ง 'ความว่างเปล่าบรรพกาล'! ระดับภัยคุกคาม: 'เทพวิบัติบรรพกาล'!!! ระดับที่ไม่อาจต่อกร! ระบบแนะนำให้ท่าน... หนีทันที!!!]