ร่างอันบอบช้ำของหลิงเยว่ยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยวกลางสมรภูมิที่เพิ่งผ่านพ้นไป ความเหนื่อยล้ากัดกินทุกอณูของนาง บาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างยังคงฉีกขาด เลือดสีแดงฉานไหลซึมไม่หยุด หยดลงสู่พื้นดินที่เต็มไปด้วยซากศพของสำนักอสรพิษทมิฬ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้พักหายใจ กลุ่มนักรบในชุดสีเหลืองทองปักลายพยัคฆ์คำรณก็ปรากฏกายขึ้นราวกับเงาผี นางถูกรายล้อมด้วยศัตรูทั้งสองฝ่าย ทั้งสำนักอสรพิษทมิฬที่เหลือรอดและสำนักพยัคฆ์คำรณที่เพิ่งมาถึง! แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่นางราวกับคลื่นยักษ์ในมหาสมุทรที่บ้าคลั่ง
"หรือว่านี่จะเป็นจุดจบของนางแล้วจริงๆ?" คำถามนี้ผุดขึ้นในห้วงความคิดของหลิงเยว่ นางเหลือบมองซางเหยียนที่นอนบาดเจ็บหนักอยู่ไม่ไกล ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมาที่นางด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง ความรู้สึกผิดและไม่ยอมแพ้ผุดขึ้นในใจ นางไม่อาจล้มลงตรงนี้ได้! นางยังมีสิ่งที่ต้องทำ ยังมีผู้คนที่ต้องปกป้อง!
"หยุด!" เสียงทุ้มดังกังวานราวเสียงฟ้าผ่า นักรบพยัคฆ์คำรณทั้งหมดหยุดชะงัก ผู้นำของพวกเขา ผู้อาวุโสสือจง อดีตปรมาจารย์วิถีฟ้าขั้นสมบูรณ์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพ ก้าวออกมาข้างหน้าอย่างสง่างาม ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่ซากศพของผู้นำสำนักอสรพิษทมิฬที่หลิงเยว่สังหารลง ก่อนจะหันมาจับจ้องที่นางด้วยแววตาประหลาดใจระคนสงสัย
"เจ้าหนู... เป็นเจ้าเองหรือที่โค่นล้มเจ้างูแก่ผู้นี้ได้?" เสียงของสือจงเจือด้วยความไม่เชื่อ เขารู้ดีถึงความแข็งแกร่งของผู้นำสำนักอสรพิษทมิฬ แม้สำนักพยัคฆ์คำรณของเขาจะคอยติดตามเพื่อกำจัดมันมานาน แต่ก็ไม่เคยคาดคิดว่าเด็กสาวรุ่นเยาว์เช่นนี้จะทำได้
หลิงเยว่พยายามรวบรวมลมปราณที่ร่อยหรอ นางพยุงร่างที่อ่อนล้าให้ยืนหยัดอย่างมั่นคงที่สุด นางมิอาจแสดงความอ่อนแอให้ศัตรูเห็นได้แม้แต่น้อย "ข้าไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของเจ้า" นางกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นและความหยิ่งทะนง ท่าทางเช่นนี้ทำให้นักรบพยัคฆ์คำรณหลายคนรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็อดรู้สึกทึ่งไม่ได้
"หึ! ปากดีนัก" สือจงหัวเราะในลำคอ "ดูจากสภาพของเจ้าแล้ว คงบาดเจ็บสาหัสไม่น้อย การที่เจ้าโค่นล้มผู้นำสำนักอสรพิษทมิฬได้ ถือเป็นผลงานที่น่าทึ่ง แต่พลังวิญญาณอสูรพยัคฆ์ทมิฬที่ไหลเวียนในกายเจ้า มันคือพลังที่ชั่วร้ายและต้องถูกกำจัดออกไปจากยุทธภพ!"
คำพูดของสือจงทำให้นัยน์ตาของหลิงเยว่หรี่ลง นางรู้ดีว่าสายเลือดอสูรพยัคฆ์ทมิฬของนางอาจถูกมองว่าเป็นสิ่งชั่วร้ายในสายตาของสำนักที่ยึดมั่นในวิถีแห่งความชอบธรรม แต่ในยามนี้ที่นางอ่อนแอถึงขีดสุด การเผชิญหน้ากับปรมาจารย์วิถีฟ้าอีกคนหนึ่งนั้นเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะจินตนาการได้
ในขณะที่สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงกระดิ่งใสดังขึ้นในหูของหลิงเยว่
[ระบบ: ตรวจพบพลังงานธาตุพยัคฆ์บริสุทธิ์ของสำนักพยัคฆ์คำรณ ซึ่งเป็นปฏิปักษ์ต่อสายเลือดอสูรพยัคฆ์ทมิฬของท่าน] [ระบบ: ผู้ใช้กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งจำนวนมากในสภาพบาดเจ็บสาหัส] [ระบบ: สภาวะวิกฤตกระตุ้นการตื่นของสายเลือดมังกรโบราณ! พลังมังกรเริ่มไหลเวียน เพื่อรักษาและฟื้นฟูร่างกายอย่างช้าๆ] [ระบบ: ปลดล็อกทักษะจำกัดเวลา: 'เกล็ดมังกรทมิฬ' (ระดับต่ำ) – เพิ่มพลังป้องกันและความทนทาน 50% เป็นเวลา 5 นาที คูลดาวน์ 1 ชั่วโมง] [ระบบ: ปลดล็อกทักษะจำกัดเวลา: 'คำรามมังกรสะท้านฟ้า' (ระดับต่ำ) – ปล่อยคลื่นเสียงสะท้อนที่ทำให้ศัตรูชะงักงันและลดพลังโจมตี 30% เป็นเวลา 10 วินาที คูลดาวน์ 30 นาที]
หลิงเยว่รู้สึกได้ถึงพลังอันอบอุ่นที่เริ่มไหลเวียนในเส้นเลือด พลังมังกรโบราณที่เคยหลับใหลกำลังตื่นขึ้นอย่างช้าๆ มันไม่ได้ฟื้นฟูบาดแผลของนางได้ในทันที แต่กลับมอบความแข็งแกร่งและพลังป้องกันที่นางต้องการอย่างยิ่งในเวลานี้
"เอาตัวนางมา!" สือจงออกคำสั่ง เสียงของเขาก้องกังวาน เหล่านักรบพยัคฆ์คำรณที่เหลืออยู่ไม่น้อยกว่าสามสิบคน เคลื่อนที่เข้าปิดล้อมหลิงเยว่ทันที พวกเขาเป็นนักรบฝีมือดีที่ฝึกฝนวิชาพยัคฆ์คำรณ พลังที่แผ่ออกมานั้นแข็งแกร่งกว่านักรบสำนักอสรพิษทมิฬที่นางเพิ่งจัดการไปเสียอีก แม้แต่สมาชิกของสำนักอสรพิษทมิฬที่ยังรอดชีวิตอยู่ก็ถูกผลักดันออกไปอย่างรุนแรง แสดงให้เห็นถึงความเหนือกว่าของสำนักพยัคฆ์คำรณ
หลิงเยว่กัดฟันกรอด นางเปิดใช้งานทักษะใหม่ 'เกล็ดมังกรทมิฬ' ทันที! ผิวหนังของนางส่องประกายเรืองรองเล็กน้อย ราวกับมีเกล็ดสีดำสนิทมองไม่เห็นห่อหุ้มอยู่ทั่วร่าง มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกอย่างชัดเจน แต่กลับมอบความรู้สึกปลอดภัยและความแข็งแกร่งที่แท้จริง พลังป้องกันของนางเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด!
"ฮึม!" สือจงส่งเสียงในลำคอ เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานประหลาดที่ห่อหุ้มร่างของหลิงเยว่ "เด็กผู้นี้มีของดีติดตัว ไม่แปลกใจเลยที่สามารถโค่นผู้นำสำนักอสรพิษทมิฬได้"
นักรบพยัคฆ์คำรณห้าคนพุ่งเข้าโจมตีนางพร้อมกัน กระบวนท่าของพวกเขารวดเร็วและรุนแรงราวกับพยัคฆ์กระโจนเข้าใส่เหยื่อ หลิงเยว่หลบเลี่ยงการโจมตีบางส่วน แต่ก็จำต้องรับการโจมตีอีกส่วนหนึ่งไว้บนร่าง เสียงกระแทกดังสนั่น! นางถูกผลักถอยหลังไปหลายก้าว แต่ความเจ็บปวดกลับลดลงอย่างน่าประหลาดใจ 'เกล็ดมังกรทมิฬ' ทำหน้าที่ของมันได้อย่างยอดเยี่ยม!
"ยังไม่พอ!" หลิงเยว่คำรามในใจ นางเพิ่งใช้พลังสายเลือดอสูรพยัคฆ์ทมิฬไปจนหมดสิ้น แต่ในตอนนี้ นางยังมีพลังมังกรสำรอง! นางดีดตัวกลับเข้าสู่การต่อสู้ มือข้างหนึ่งรวบรวมพลังปราณ มืออีกข้างยกขึ้นปลดปล่อย 'คำรามมังกรสะท้านฟ้า'!
"โฮก!"
คลื่นเสียงที่มองไม่เห็นพุ่งออกจากปากของหลิงเยว่ มันไม่ใช่เสียงคำรามของพยัคฆ์ แต่เป็นเสียงคำรามที่ลึกซึ้งและโบราณกว่า ราวกับเสียงของสัตว์เทพที่ตื่นจากการหลับใหล! คลื่นเสียงนั้นพุ่งเข้าปะทะกับนักรบพยัคฆ์คำรณที่กำลังรุกเข้ามาอย่างจัง!
"อั่ก!"
นักรบหลายคนถูกคลื่นเสียงซัดกระแทกจนกระอักเลือด บางคนถึงกับล้มลงกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว พลังโจมตีของพวกเขาอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัดในชั่วขณะนั้น!
แม้แต่สือจงเองก็ยังต้องขมวดคิ้ว "ทักษะเสียงที่แข็งแกร่งนัก! นี่ไม่ใช่ทักษะของสำนักอสรพิษทมิฬ หรือสำนักพยัคฆ์ใดๆ ที่ข้ารู้จัก!"
หลิงเยว่ใช้จังหวะที่ศัตรูชะงักงัน นางพุ่งตรงไปยังซางเหยียนที่นอนอยู่ นางไม่มีเวลาช่วยเขาให้ต่อสู้ แต่สามารถพาเขาหนีได้! นางใช้พลังมังกรที่เพิ่งตื่นขึ้น โอบอุ้มร่างของซางเหยียนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
"ไปกันเถอะซางเหยียน!" นางกล่าวเสียงแผ่ว พลางเหวี่ยงร่างของซางเหยียนพาดบ่า ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปด้านข้าง หวังจะฝ่าวงล้อมของศัตรู!
"อย่าให้มันหนีไปได้!" สือจงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวที่หลิงเยว่แสดงออกมา ยิ่งปล่อยนางไว้ นางจะยิ่งกลายเป็นภัยคุกคามในอนาคต! เขาพุ่งทะยานเข้าหานางด้วยความเร็วสูงสุด
หลิงเยว่กัดฟัน นางรู้ดีว่าไม่อาจสู้กับปรมาจารย์วิถีฟ้าขั้นสมบูรณ์ได้ในสภาพนี้ นางมีเพียงทางเดียวคือหนี! นางใช้ทุกวิถีทางที่นางมี ทั้งการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วจากการฝึกฝน สายลมที่ช่วยส่งเสริมความเร็ว และแม้กระทั่งการกระตุ้นพลังมังกรให้ไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งเพื่อเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่
แต่สือจงนั้นเร็วกว่าที่คาดไว้มาก เขาราวกับพยัคฆ์ที่สะกดรอยเหยื่อ ก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามนางมาติดๆ ฝ่ามือพยัคฆ์คำรณอันทรงพลังของเขากระหน่ำเข้าใส่แผ่นหลังของหลิงเยว่!
"อั่ก!" หลิงเยว่กระอักเลือดคำรอนออกมา เลือดสีแดงสดพุ่งออกมาจากปากของนาง ร่างกายของนางชาไปทั้งตัวราวกับถูกฟ้าผ่า แม้จะมี 'เกล็ดมังกรทมิฬ' คอยป้องกัน แต่การโจมตีจากปรมาจารย์วิถีฟ้าขั้นสมบูรณ์ก็ยังคงรุนแรงเกินกว่าที่นางจะต้านทานได้! นางปลิวไปไกลหลายสิบเมตร พร้อมกับร่างของซางเหยียนที่อยู่บนบ่า
"หลิงเยว่!" ซางเหยียนตะโกนเรียกชื่อนางด้วยความเจ็บปวดและเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง เขาพยายามจะขยับตัวแต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง
หลิงเยว่ล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง นางพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ขาของนางกลับสั่นเทาจนแทบรับน้ำหนักไม่ไหว 'เกล็ดมังกรทมิฬ' กำลังจะหมดเวลา ทักษะ 'คำรามมังกรสะท้านฟ้า' ก็อยู่ในช่วงคูลดาวน์ นางแทบไม่เหลือพลังใดๆ แล้ว
สือจงย่างกรายเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา "ยอมแพ้เสียเถิดเด็กน้อย เจ้าไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของสำนักพยัคฆ์คำรณได้หรอก"
หลิงเยว่เงยหน้ามองเขา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ไม่มีวันยอมแพ้ นางมองไปยังหุบเหวลึกเบื้องหลังที่เต็มไปด้วยหมอกหนาทึบและเสียงน้ำตกดังกระหึ่ม นั่นคือทางเดียวที่นางจะหนีได้! แต่ข้างล่างนั้นคืออะไร? นางไม่รู้ แต่ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นนรกขุมไหนก็ยังดีกว่าถูกจับกุม!
"ไม่! ข้าไม่มีวันยอมแพ้!" หลิงเยว่คำราม พลังที่ไม่รู้จักอีกสายหนึ่งผุดขึ้นจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ สายเลือดมังกรโบราณที่แท้จริงกำลังถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงด้วยความสิ้นหวัง!
[ระบบ: สายเลือดมังกรโบราณถูกกระตุ้นถึงขีดสุด! ปลดล็อกทักษะสายเลือดมังกรขั้นต้น: 'ปีกมังกรทมิฬ' (ระดับต่ำ) – สร้างปีกแห่งพลังงานสีดำสนิทเพื่อการบินและการเคลื่อนที่ที่รวดเร็ว ใช้งานได้ 1 นาที คูลดาวน์ 12 ชั่วโมง]
ทันใดนั้น แผ่นหลังของหลิงเยว่พลันร้อนผ่าว พลังงานมังกรสีดำสนิทพวยพุ่งออกมาจากร่างของนาง ก่อตัวเป็นปีกคู่ใหญ่ที่สง่างามราวกับปีกของมังกรโบราณ แต่ละเกล็ดบนปีกเปล่งประกายสีดำทมิฬสะท้อนกับแสงจันทร์ที่เริ่มสาดส่องลงมา! การปรากฏตัวของปีกนี้สร้างความตกตะลึงแก่นักรบพยัคฆ์คำรณและแม้แต่สือจงเอง
"นี่มัน... พลังของปีศาจ!" สือจงอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขามองดูปีกมังกรทมิฬที่อยู่บนหลังของหลิงเยว่ด้วยความหวาดระแวงและไม่เข้าใจ พลังนี้มันเหนือกว่าทุกสิ่งที่เขารู้จัก!
หลิงเยว่ไม่รอช้า นางใช้พลังเฮือกสุดท้าย เหวี่ยงร่างของซางเหยียนลงไปในหุบเหวก่อน จากนั้นนางก็กระพือปีกมังกรทมิฬคู่ใหญ่นั้นอย่างแรง พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านหมอกหนาทึบและแสงจันทร์ พุ่งตรงลงสู่ก้นเหวลึกเบื้องล่างอย่างไม่ลังเล!
"หยุดเดี๋ยวนี้!" สือจงคำรามลั่น เขารีบพุ่งเข้าไล่ตาม แต่หลิงเยว่เร็วกว่ามาก นางดิ่งลงสู่หุบเหวอย่างรวดเร็วราวกับอุกกาบาตที่กำลังตกกระทบพื้นโลก
ปีกมังกรทมิฬนำพานางดิ่งลึกลงไปในความมืดมิด เบื้องล่างมีเพียงเสียงน้ำตกที่ดังสนั่นหวั่นไหว และความหนาวเย็นที่กัดกินกระดูก หลิงเยว่รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่บาดแผล ความอ่อนล้าที่ถาโถมเข้ามา แต่ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกของการได้มาซึ่งอิสรภาพและความหวังใหม่ สายเลือดมังกรโบราณที่เพิ่งตื่นขึ้น คือสิ่งที่จะนำพานางให้ก้าวไปข้างหน้า!
เมื่อหลิงเยว่ดิ่งลงไปจนลับสายตา สือจงก็หยุดยืนอยู่ขอบหน้าผา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความสงสัยอย่างสุดซึ้ง "ปีกมังกรทมิฬ... เด็กผู้นั้นมันเป็นใครกันแน่?" เขาหันไปมองนักรบพยัคฆ์คำรณที่เหลืออยู่ "ลงไปตามหา! ไม่ว่าจะต้องพลิกแผ่นดินหา ก็ต้องนำตัวเด็กผู้นั้นกลับมาให้ได้!"
แต่ในหุบเหวลึกเบื้องล่าง หลิงเยว่ที่กำลังร่วงหล่นลงไปพร้อมกับซางเหยียน นางรู้สึกได้ถึงกระแสลมที่รุนแรงและพลังงานบางอย่างที่แข็งแกร่งกว่าลมปราณทั่วไป มันเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และเก่าแก่ราวกับมาจากยุคบรรพกาล มันไม่ใช่พลังลมปราณ แต่เป็นพลังของธรรมชาติที่แท้จริง!
ปีกมังกรทมิฬของนางเริ่มสั่นคลอน พลังงานที่หล่อเลี้ยงปีกกำลังจะหมดลงในไม่ช้า นางต้องหาที่ปลอดภัยก่อนที่พลังจะหมดไป! ร่างของนางดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ ทะลุผ่านม่านหมอกหนาทึบ จนในที่สุดก็มองเห็นแสงสลัวๆ ที่ปลายทาง แสงนั้นไม่ใช่แสงอาทิตย์ แต่เป็นแสงสีฟ้าอ่อนเรืองรองที่มาจากเบื้องล่างสุดของหุบเหว!
มันคืออะไรกันแน่? ในขณะที่ปีกมังกรทมิฬเริ่มจางหายไป หลิงเยว่ก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดที่รุนแรง พลังงานลึกลับกำลังดึงดูดนางลงไปสู่ใจกลางของแสงสีฟ้าที่เรืองรองนั้น! นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมให้มันดูดกลืนไป
"หรือนี่จะเป็น... จุดเริ่มต้นของตำนานมังกรที่แท้จริงของข้า?" หลิงเยว่คิดในใจ ก่อนที่ร่างของนางจะถูกกลืนหายไปในแสงสีฟ้าอ่อนนั้น พร้อมกับความมืดมิดและความลับของหุบเหวที่รอคอยการเปิดเผย.
ราชินีมังกรครองสวรรค์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก