ตอนที่ 38 — รอยร้าวแห่งมิติ

ความมืดมิดที่กลืนกินสติสัมปชัญญะไม่ได้คงอยู่ชั่วนิรันดร์ แสงสว่างจางๆ ค่อยๆ แทรกซึมผ่านเปลือกตาที่หนักอึ้งของหลิงเยว่ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ทุกอณูเซลล์กรีดร้องด้วยความทรมาน มันเป็นความเจ็บปวดที่เหนือกว่าสิ่งใดที่เธอเคยประสบมา ราวกับว่าเส้นชีพจรทุกเส้นในร่างถูกเผาไหม้จนแห้งผาก

เธอพยายามกระพริบตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวค่อยๆ ชัดเจนขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่ปร