ตอนที่ 12 — เงาอสูรในพงไพรลึก: พลังมังกรแรกกำเนิด

ป่าลึกยามราตรีกลืนกินแสงจันทร์จนมิดสิ้น ความมืดดำสนิทมิอาจบดบังร่างมหึมาที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหลิงเยว่ได้เลยแม้แต่น้อย มันคือเงาตะคุ่มขนาดใหญ่ราวกับภูผาเคลื่อนที่ ร่างกายของมันสูงเสียดฟ้ากว่าต้นไม้ใหญ่ที่รายล้อม แผ่รังสีแห่งความมืดมิดและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ดวงตาคู่สีแดงฉานสองจุดคล้ายดวงไฟปีศาจจ้องมองมายังเธออย่างกระหาย หลิงเยว่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวเร็วดุจกลองศึกที่ประโคมขึ้นกลางสมรภูมิ ‌เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากสิ่งมีชีวิตตนนี้ พลังที่แตกต่างจากนักฆ่าเงาอสนีโดยสิ้นเชิง นี่มิใช่พลังของมนุษย์ แต่มันคือพลังดิบเถื่อนแห่งอสูรกายชั้นสูงที่หลับใหลอยู่ในห้วงลึกของป่ามานานนับศตวรรษ

“มังกรอสูรราตรี ระดับภัยคุกคาม: สูงมาก” เสียงของระบบราชันมังกรดังขึ้นในห้วงความคิดของหลิงเยว่ ราวกับต้องการตอกย้ำถึงสถานการณ์อันเลวร้ายที่เธอเผชิญอยู่ ​“อสูรชนิดนี้ถูกดึงดูดด้วยพลังเลือดมังกรโบราณ จะจู่โจมผู้ที่มีสายเลือดบริสุทธิ์อย่างไม่ลดละ ระวังให้ดีเจ้าของระบบ”

มังกรอสูรราตรี! หลิงเยว่กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน การที่ระบบถึงกับเอ่ยเตือนเช่นนี้แสดงว่าศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเธอแข็งแกร่งกว่าที่คิดมากนัก เธอเข้าใจแล้วว่าเหตุใดสัตว์ป่าบริเวณนี้จึงถูกสังหารอย่างเหี้ยมโหด มันคงเป็นฝีมือของอสูรตนนี้ที่หิวกระหายพลังงาน และตอนนี้มันกำลังจ้องมองมาที่เธอ ‍ราวกับเธอคือเหยื่ออันโอชะที่สุดที่มันเคยพบเจอ กลิ่นอายของเลือดมังกรบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนในกายเธอคงเป็นดั่งน้ำทิพย์สำหรับมัน

ทันใดนั้น มังกรอสูรก็แยกเขี้ยวขนาดใหญ่ที่แหลมคมคล้ายดาบออกมาจากปากที่กว้างจนน่าสะพรึงกลัว เสียงคำรามกึกก้องจนผืนป่าสะเทือนเลื่อนลั่น กิ่งไม้ใบหญ้าสั่นไหวรุนแรงราวกับถูกพายุโหมกระหน่ำ คลื่นเสียงนั้นพุ่งเข้าปะทะร่างของหลิงเยว่อย่างจัง ทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบในหูและต้องยกมือขึ้นมาอุดไว้แน่น แต่ก่อนที่เธอจะได้ทรงตัว ‌ร่างมหึมาของมันก็พุ่งเข้าใส่เธอด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ร่างกายที่ใหญ่โตกลับว่องไวราวกับภูตผีที่ล่องหนในยามรัตติกาล!

หลิงเยว่เบิกตากว้าง สัญชาตญาณดิบแห่งการเอาตัวรอดพลุ่งพล่านราวกับไฟป่า เธอรู้ตัวว่าไม่สามารถยืนนิ่งรอรับการโจมตีได้ แม้ร่างกายจะยังไม่คุ้นชินกับพลังใหม่ที่เพิ่งได้รับมา แต่เธอก็ต้องใช้มันอย่างเต็มที่ ‘ก้าวพริบตา!’ เธอออกคำสั่งในใจ ‍พลังงานจากสายเลือดมังกรโบราณไหลเวียนไปทั่วร่างอย่างรุนแรง เส้นเลือดทั่วกายปูดโปน ร่างของเธอพุ่งทะยานออกไปด้านข้าง หลบพ้นคมกรงเล็บขนาดมหึมาที่ตะปบลงมาบนพื้นดินตรงจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ เพียงเสี้ยววินาทีเดียว พื้นดินก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ ราวกับถูกกระแทกด้วยพลังจากอุกกาบาตที่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า

“เร็ว!” หลิงเยว่คิดในใจ ​ความเร็วที่เธอได้รับนั้นเหนือความคาดหมายของตัวเธอเอง แต่ก็ยังไม่พอที่จะหนีจากอสูรตนนี้ได้ง่ายๆ มังกรอสูรไม่ลดละ มันหันขวับกลับมา จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะเงื้อแขนข้างเดิมขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ใช้กรงเล็บ แต่เป็นกำปั้นขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีดำสนิท ​ราวกับต้องการบดขยี้เธอให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง

“หลบ!” หลิงเยว่ตะโกนบอกตัวเอง เธอไม่สามารถพึ่งพาระบบได้ทั้งหมด เธอต้องคิดและตัดสินใจเอง มือของเธอกำแน่น พลังปราณสีเขียวมรกตเรืองรองออกมาจากฝ่ามืออย่างเลือนราง มันเป็นพลังที่เธอรู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงกับธาตุไม้และชีวิต เธอไม่รู้ว่าจะใช้อย่างไรให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด ​แต่สัญชาตญาณบอกให้เธอผลักมันออกไป

‘ปะทะปราณมังกร!’ เธอส่งพลังปราณพุ่งออกไปในรูปของคลื่นพลังขนาดเล็ก หวังจะถ่วงเวลาหรือเบี่ยงเบนการโจมตี แต่มันกลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง คลื่นพลังนั้นสลายหายไปราวกับควันเมื่อปะทะเข้ากับเกล็ดหนาของมังกรอสูร ราวกับหยาดน้ำที่กระเซ็นใส่ก้อนหิน หลิงเยว่รู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง เธอประเมินพลังของตัวเองต่ำเกินไป และประเมินศัตรูสูงเกินไป! นี่คือบทเรียนแรกที่ต้องจดจำ

กำปั้นของมังกรอสูรพุ่งเข้าใส่เธออย่างรวดเร็วเกินกว่าจะหลบพ้นได้ หลิงเยว่ตัดสินใจใช้แขนทั้งสองข้างไขว้กันขึ้นมาบัง พลังเลือดมังกรพลุ่งพล่านไปทั่วแขนของเธอ เกล็ดสีดำเงางามคล้ายเกล็ดมังกรโบราณผุดขึ้นมาปกคลุมผิวหนังของเธอชั่วขณะ เสียงกระแทกดังสนั่น ‘ตุบ!’ ร่างของหลิงเยว่ถูกซัดกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร กระแทกเข้ากับลำต้นไม้ใหญ่จนรู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งร่างราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

“อั่ก!” เธอสำลักเลือดออกมาเล็กน้อย ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วกระดูกทุกซี่ แต่เธอก็ยังยันกายลุกขึ้นยืนได้ ดวงตาของเธอฉายแววมุ่งมั่น เธอรู้ว่าไม่สามารถถอยได้อีกแล้ว หากไม่สู้ตายตรงนี้ เธอก็จะต้องถูกบดขยี้เหมือนสัตว์ป่าไร้ทางสู้ที่รอความตาย

‘ระบบ! มีทางอื่นอีกหรือไม่?’ เธอร้องถามในใจอย่างร้อนรน

“พลังของเจ้าของระบบยังอยู่ในระดับเริ่มต้น การใช้ ‘เกล็ดมังกรพิทักษ์’ ช่วยลดความเสียหายได้ 50% แต่ไม่สามารถป้องกันการโจมตีที่รุนแรงได้ทั้งหมด แนะนำให้ใช้พลังธาตุที่เชื่อมโยงกับสายเลือดของท่าน”

พลังธาตุ? หลิงเยว่ขมวดคิ้ว เธอสัมผัสได้ถึงพลังปราณสีเขียวมรกตที่เชื่อมโยงกับธาตุไม้ แต่จะนำมาใช้กับอสูรกายตัวนี้ได้อย่างไร? จู่ๆ เธอก็นึกถึงสิ่งที่ระบบเคยกล่าวถึงในตอนแรก พลังธาตุแห่งการสร้างสรรค์และทำลายล้าง... พลังที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้

มังกรอสูรคำรามอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่ แต่กลับอ้าปากกว้าง พลังงานสีดำมืดมิดรวมตัวกันอยู่ที่ลำคอของมัน คล้ายกับกำลังจะพ่นบอลพลังงานแห่งความมืดออกมา หลิงเยว่รู้ได้ทันทีว่านี่คือการโจมตีที่อันตรายถึงชีวิต เธอต้องหยุดมันให้ได้! ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม

เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่เหลืออยู่ เธอรู้สึกถึงพลังงานที่อยู่ในตัว พลังแห่งมังกรที่หลับใหลอยู่ภายใน เธอนึกถึงป่าที่อยู่รอบกาย นึกถึงชีวิตที่กำลังจะถูกทำลายด้วยพลังอันชั่วร้ายนี้ เปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นลุกโชนในดวงใจของเธอ ราวกับเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีวันดับมอด

‘เชื่อมโยง...’ เธอคิดในใจ ‘เชื่อมโยงกับโลกใบนี้! กับธรรมชาติรอบตัว!’

พลังปราณสีเขียวมรกตที่เคยเลือนรางกลับส่องประกายเจิดจ้า รากไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ใต้พื้นดินรอบตัวของมังกรอสูรเริ่มสั่นสะเทือน ก่อนที่มันจะพุ่งทะลุขึ้นมาจากผืนดินราวกับแส้เหล็กจำนวนนับไม่ถ้วน มันพันรัดเข้ากับขามหึมาของมังกรอสูรราวกับงูยักษ์ที่กำลังบีบรัดเหยื่อ มังกรอสูรส่งเสียงคำรามด้วยความตกใจ มันพยายามดิ้นรน สะบัดร่าง แต่รากไม้เหล่านั้นกลับแข็งแกร่งและยืดหยุ่นเกินคาด ยิ่งมันดิ้นรน รากไม้ก็ยิ่งพันธนาการมันแน่นขึ้นราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น

นี่คือพลังของเธอ! พลังแห่งธาตุไม้ที่เชื่อมโยงกับสายเลือดมังกร! พลังที่สามารถควบคุมธรรมชาติ! หลิงเยว่รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ได้ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของตนเอง

มังกรอสูรยังคงพยายามปลดปล่อยพลังงานความมืดที่คอของมัน มันไม่สนใจรากไม้ที่กำลังบีบรัดมันอย่างช้าๆ ราวกับรู้ว่านั่นไม่สามารถหยุดยั้งมันได้ หลิงเยว่รู้ว่าการแค่พันธนาการมันไม่พอ เธอต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อหยุดการโจมตีนั้น ก่อนที่มันจะสายเกินไป

เธอพุ่งเข้าหามังกรอสูรด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม พลังจากเลือดมังกรปะทุขึ้นมา เธอกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้สูง ก่อนจะดีดตัวออกจากต้นไม้ พุ่งทะยานเข้าหามังกรอสูรด้วยความตั้งใจที่จะโจมตีที่จุดอ่อนของมัน นั่นคือส่วนคอที่กำลังรวมพลังงานอยู่

“พลังพยัคฆ์เหินหาว!” เธอคิดในใจ ร่างกายของเธอคล้ายพยัคฆ์ร้ายที่กำลังกระโจนใส่เหยื่ออย่างไม่เกรงกลัว เธอรวบรวมพลังปราณทั้งหมดที่มีไว้ที่กำปั้นขวา เกล็ดมังกรสีดำเงางามผุดขึ้นปกคลุมแขนของเธออย่างหนาแน่น และคราวนี้มันไม่ได้เป็นเพียงเกล็ดป้องกัน แต่มันดูคมกริบและแหลมคม ราวกับกรงเล็บมังกรที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้ขาดสะบั้น

‘ทะลวง!’ เธอตะโกนในใจ พลังทั้งหมดในกายถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

กำปั้นที่อัดแน่นด้วยพลังปราณมังกรพุ่งเข้าใส่ลำคอของมังกรอสูรอย่างจัง เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นพลังงานที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มังกรอสูรส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังกึกก้องจนผืนป่าสั่นสะท้าน ดวงตาแดงฉานเบิกกว้าง พลังงานความมืดที่กำลังรวมตัวกันอยู่แตกสลายไปในอากาศพร้อมกับเสียงระเบิดเล็กๆ ที่คล้ายเสียงฟ้าผ่า

“กร๊าซซซซซซซซ!!!” มังกรอสูรดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง รากไม้ที่พันธนาการมันอยู่เริ่มปริแตก แต่กำปั้นของหลิงเยว่ก็เจาะทะลุเกล็ดหนาของมันได้สำเร็จ เลือดสีดำเหนียวข้นไหลทะลักออกมาจากบาดแผลขนาดใหญ่ หลิงเยว่ไม่รอช้า เธอชักกำปั้นกลับมาอย่างรวดเร็ว และใช้โอกาสที่มังกรอสูรกำลังเจ็บปวด ใช้ “ก้าวพริบตา” ถอยออกมาให้ห่างที่สุด เพื่อประเมินสถานการณ์

มังกรอสูรทรุดฮวบลงคุกเข่า มันส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ดวงตาคู่แดงฉานจะค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด ร่างมหึมาของมันสั่นเทา ก่อนจะพยายามดึงรากไม้ที่พันธนาการมันอยู่ออกอย่างช้าๆ มันยังไม่ตาย แต่มันได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินกว่าจะไล่ตามเธอไปได้ในตอนนี้

หลิงเยว่ทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ความเจ็บปวดจากแรงกระแทกและความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงานอย่างต่อเนื่องทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะหมดสติ เธอเหลือบมองบาดแผลที่แขนของตัวเอง เกล็ดมังกรได้หดหายไปแล้ว เผยให้เห็นรอยฟกช้ำและรอยขีดข่วนเล็กน้อย เธอรู้ว่าเธอโชคดีมากที่รอดมาได้จากการต่อสู้ครั้งนี้ แต่ก็แลกมาด้วยพลังที่เกือบหมดสิ้น

“ภารกิจแรกเสร็จสิ้น ระบบราชันมังกรยินดีด้วยเจ้าของระบบ ประสบการณ์ +500, พลังปราณ +100, ปลดล็อกทักษะ ‘ควบคุมธาตุไม้ ระดับพื้นฐาน’” เสียงของระบบดังขึ้น ทำให้หลิงเยว่รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาเล็กน้อย แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่จิตใจกลับเข้มแข็งขึ้น

เธอพยายามยันกายลุกขึ้นยืน เธอต้องไปต่อ หลิงเยว่ทอดมองไปทางมังกรอสูรที่ยังคงครวญครางอยู่ มันยังไม่ตาย และเมื่อใดที่มันฟื้นคืน เธอก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง เธอหันหลังให้มัน และมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าด้วยขาที่อ่อนแรง แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงเบื้องหลังพลังของตนเอง

ขณะที่เธอเดินโซซัดโซเซผ่านป่าทึบ เธอก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง... มันไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์ป่า ไม่ใช่กลิ่นคาวเลือดของมังกรอสูร แต่มันคือการสั่นสะเทือนที่มาจากใต้พื้นดิน การสั่นสะเทือนที่ค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับชีพจรของบางสิ่งโบราณที่กำลังเต้นเร่าเรืองอยู่ภายในแกนโลก มันไม่ใช่พลังชั่วร้าย แต่ก็ไม่ใช่พลังที่เป็นมิตร มันคือพลังงานที่เก่าแก่ ลึกล้ำ และทรงอำนาจจนน่าขนลุก หลิงเยว่รู้สึกราวกับสายเลือดในกายของเธอกำลังถูกดึงดูดและสั่นสะท้านไปด้วยกัน ราวกับมีบางสิ่งกำลังเรียกหาเธอจากห้วงลึกของผืนป่า

เธอล้มลงคุกเข่าอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เพราะพลังงานที่แผ่ออกมาจากใต้พื้นดินนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้ มันพุ่งตรงเข้าสู่สายเลือดมังกรในกายของเธอ ราวกับต้องการปลุกอะไรบางอย่างให้ตื่นขึ้น ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ แต่ก็ทำได้ยากลำบากราวกับมีแรงกดดันมหาศาลบีบรัดรอบกาย

“ระบบ! นี่มันอะไรกัน?” เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือที่แทบจะขาดห้วง

แต่คราวนี้ ระบบราชันมังกรกลับเงียบงัน ไม่มีการตอบสนองใดๆ ราวกับถูกพลังงานลึกลับนี้กลืนกินไปชั่วขณะ

การสั่นสะเทือนยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หลิงเยว่รู้สึกราวกับมีคลื่นพลังงานบริสุทธิ์ทะลุผ่านพื้นดินพุ่งขึ้นมาสู่จุดที่เธอนั่งอยู่ และพุ่งตรงเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งร่าง คล้ายกับมีอะไรบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงอยู่ในตัวเธอ ดวงตาของเธอกำลังจะปิดลง หลิงเยว่พยายามมองไปรอบๆ ในช่วงเวลาสุดท้ายของสติสัมปชัญญะ ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือแสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นมาจากใต้ผืนดิน ผสานเข้ากับรัศมีสีแดงฉานที่เปล่งประกายออกมาจากร่างของเธอเอง และเธอก็หมดสติไปในที่สุด ท่ามกลางป่าลึกที่กำลังสั่นสะท้านด้วยพลังงานที่ไม่อาจอธิบายได้ พลังงานแห่งยุคโบราณที่เพิ่งตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน และมันกำลังหลอมรวมเข้ากับสายเลือดมังกรของเธอ... เพื่อกำเนิดพลังใหม่ที่เหนือจินตนาการ.