ตอนที่ 2 — ปลดล็อกยูนิตแรก

เสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนป่าทึบทำให้เส้นขนตามร่างกายของอาร์คลุกชันขึ้นมาทันที ไททันวอร์กทั้งห้าตัวไม่ได้เข้ามาพร้อมกัน แต่พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ โฉบเฉี่ยวราวกับเงาในความมืดมิดของยามสนธยาที่กำลังจะมาเยือน อาร์คไม่เคยพบเห็นสิ่งมีชีวิตเช่นนี้มาก่อนในโลกเก่าของเขา ร่างกายกำยำคล้ายหมาป่าขนาดมหึมาที่ถูกเคลือบด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดวงตาเรืองแสงสีแดงฉานบ่งบอกถึงความกระหายเลือดคมเขี้ยวแหลมคมที่ยาวออกมาจากปากแต่ละตัวดูคล้ายมีดสั้นที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้ขาดสะบั้น

“ฮึ่ม!” อาร์คพ่นลมหายใจ ‌เขาไม่มีอาวุธ แต่ร่างกายของเขาก็คืออาวุธที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงนับไม่ถ้วนหลายปี ประสบการณ์การต่อสู้ในสมรภูมิอันดุเดือดสอนให้เขารู้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือการตั้งสติและวิเคราะห์สถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต ไททันวอร์กตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาก่อน ด้วยความเร็วที่ทำให้ใบไม้รอบกายไหวสะเทือน ปากของมันอ้ากว้างเผยให้เห็นฟันที่น่ากลัว

อาร์คเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว กรงเล็บที่ใหญ่เท่ากับฝ่ามือของมนุษย์ฟาดผ่านอากาศไปกระทบกับต้นไม้ด้านหลังเขา เสียงกิ่งไม้หักดัง ​‘เปรี้ยง!’ สะท้อนไปทั่วป่า เขาสัมผัสได้ถึงแรงลมที่พัดผ่านใบหน้าบ่งบอกถึงพลังทำลายล้างที่น่าตกใจ “เร็ว... และแข็งแกร่งกว่าที่คิด” เขาพึมพำกับตัวเอง

ในขณะเดียวกันอีกสองตัวเริ่มเคลื่อนที่จากด้านข้าง พวกมันไม่ได้โง่เขลาอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก พวกมันเข้าใจเรื่องการรุมล้อมและโจมตีจากหลายทิศทาง ‍นี่คือสัญชาตญาณนักล่าที่สมบูรณ์แบบ อาร์คใช้เท้าข้างหนึ่งดีดตัวออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าหาร่างของวอร์กตัวแรกที่พลาดท่าโจมตีไปเมื่อครู่ เขาตั้งใจจะใช้ความได้เปรียบด้านความคล่องตัวเข้าเล่นงานมันก่อนที่ตัวอื่นๆ จะเข้ามาถึงตัว

หมัดขวาของเขากำแน่น พลังทั้งหมดของอาร์ครวมอยู่ที่กำปั้นนั้น ซัดเข้าที่ข้างลำตัวของไททันวอร์กด้วยความแรงระดับที่สามารถบดขยี้เกราะเหล็กได้ เสียงกระดูกดัง ‌‘กึก’ แต่สิ่งที่ทำให้อาร์คต้องขมวดคิ้วคือร่างของวอร์กไม่ได้ล้มลง มันแค่เซเล็กน้อยและส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำของมันจ้องมองมาที่เขาด้วยความโกรธแค้น

“แข็งแกร่งเกินไป!” อาร์คกัดฟัน เขาต้องยอมรับว่าหมัดเดียวของเขาไม่สามารถล้มมันได้ “นี่ไม่ใช่ศัตรูระดับต่ำแน่”

วินาทีนั้นเอง วอร์กอีกตัวที่อยู่ด้านหลังเขาก็พุ่งเข้ามาราวกับกระสุนปืน ‍อาร์คไม่มีเวลาแม้แต่จะหันกลับไป เขาใช้สัญชาตญาณล้วนๆ บิดตัวหลบไปด้านข้างพร้อมกับใช้แขนซ้ายปัดป้อง แรงปะทะที่เข้ามาทำให้เขาถึงกับเซถลาไปข้างหน้า ไททันวอร์กตัวนั้นพยายามจะใช้กรงเล็บตะปบซ้ำ แต่ด้วยความว่องไว อาร์คใช้จังหวะนั้นพุ่งเข้าใส่ใต้ท้องของมันอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างรวบรวมพลังทั้งหมดและกระแทกเข้าที่จุดอ่อนที่สุดเท่าที่เขาจะคาดเดาได้ ​นั่นคือช่วงท้องที่ไม่มีขนปกคลุมหนาแน่นเท่าส่วนอื่น

‘อ๊ากกกก!’ เสียงร้องโหยหวนดังลั่น ไททันวอร์กตัวนั้นล้มลงไปกองกับพื้น มันดิ้นรนอย่างเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำเริ่มสั่นระริก นี่คือการโจมตีที่ได้ผล! แต่ยังไม่ทันที่อาร์คจะได้พักหายใจ วอร์กอีกสองตัวที่เหลือก็กระโจนเข้ามาจากสองทิศทางพร้อมกัน

“บัดซบ!” ​อาร์คสบถ เขาเหลือบมองเห็นวอร์กตัวแรกที่เขาเคยชกไปแล้วมันกำลังจะลุกขึ้นยืน การสู้กับห้าตัวพร้อมกันในสภาพที่ไม่มีอาวุธและบาดเจ็บอยู่แล้วเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ เขายังจำบาดแผลที่ขาและสีข้างได้ มันยังคงส่งความเจ็บปวดมาเป็นระยะๆ

“เหลืออดแล้วโว้ย!” อาร์คตะโกนลั่น เสียงของเขาสะท้อนไปทั่วป่า มันไม่ใช่เสียงของความกลัว ​แต่เป็นเสียงของนักรบที่ถูกต้อนจนมุมและพร้อมจะระเบิดพลังทั้งหมดออกมา เขากระโดดหลบการโจมตีจากวอร์กตัวซ้าย และใช้ขาขวาที่แข็งแกร่งเป็นอาวุธ หวดเข้าที่คอของวอร์กตัวขวาอย่างรุนแรง ‘ผัวะ!’ เสียงกระแทกที่น่าตกใจทำให้วอร์กตัวนั้นเซไปชนกับต้นไม้ แต่ก็ยังไม่ล้มลง

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด อาร์คใช้ทุกสิ่งที่เขามี – ความเร็ว ความแข็งแกร่ง ประสบการณ์ และสัญชาตญาณ เขากลิ้งตัว หลบหลีก พุ่งเข้าใส่ และสวนกลับ ทุกการเคลื่อนไหวมีจุดประสงค์ เขาพยายามที่จะทำให้พวกมันบาดเจ็บทีละตัวเพื่อลดจำนวนศัตรู แต่วอร์กเหล่านี้ไม่ได้อ่อนแอ การโจมตีของพวกมันรุนแรงและแม่นยำ ทุกครั้งที่เขาพลาดแม้เพียงเล็กน้อย คมเขี้ยวหรือกรงเล็บก็จะเฉียดผิวหนังของเขาไปอย่างหวุดหวิด

เลือดเริ่มไหลซึมออกมาจากแผลเก่าของเขา และแผลใหม่ก็เริ่มปรากฏขึ้นบนแขนและขา อาร์ครู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มคืบคลานเข้ามา เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน

ในช่วงเวลาที่หมดหวังนั้นเอง เสียงในหัวของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[เงื่อนไขภารกิจ ‘เอาชีวิตรอดในค่ำคืนแรก’ ใกล้จะล้มเหลว โปรดดำเนินการอย่างเร่งด่วน!] [พลังชีวิตของผู้ใช้ลดลงต่ำกว่า 30% แนะนำให้ใช้ ‘ความสามารถพิเศษ’ เพื่อพลิกสถานการณ์]

“ความสามารถพิเศษ? ฉันจะไปมีอะไร!” อาร์คสบถ เขายังไม่เข้าใจระบบนี้ดีพอ และไม่รู้ว่าตัวเองมีอะไรที่เรียกว่า ‘ความสามารถพิเศษ’ แต่เมื่อเขาคิดถึงคำว่า ‘ความสามารถพิเศษ’ ทันใดนั้นเอง ภาพของหน้าจอระบบที่เขาเคยเห็นก็ปรากฏขึ้นมาในหัวอีกครั้ง พร้อมกับปุ่ม ‘เปิดใช้งานความสามารถพิเศษ’ ที่กระพริบอยู่

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! อาร์คตัดสินใจทันที เขากระโดดหลบการโจมตีของวอร์กสองตัวที่กระโดดเข้าใส่พร้อมกัน และในเสี้ยววินาทีที่เท้าของเขาแตะพื้น เขาตะโกนในใจ “เปิดใช้งานความสามารถพิเศษ!”

[ความสามารถพิเศษ ‘สัญชาตญาณเทพสงคราม’ ถูกเปิดใช้งาน!] [ผู้ใช้ได้รับโบนัสความแข็งแกร่ง +20% ความเร็ว +20% การตอบสนอง +20% เป็นเวลา 60 วินาที] [ค่าพลังชีวิตค่อยๆ ฟื้นฟูเล็กน้อย]

ทันใดนั้น ร่างกายของอาร์คก็ถูกอาบไปด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น ความเจ็บปวดที่เคยรบกวนจางหายไปเล็กน้อย กล้ามเนื้อของเขารู้สึกตึงเครียดแต่เต็มไปด้วยพลัง เขารู้สึกถึงทุกการเคลื่อนไหวของไททันวอร์กทั้งห้าตัวที่ล้อมเขาอยู่ ราวกับว่าเวลาได้ช้าลงไปชั่วขณะ

“เอาล่ะ... มาดูกันว่าใครจะตายก่อน!” อาร์คคำราม เขาทิ้งตัวลงต่ำแล้วพุ่งเข้าหาวอร์กตัวที่บาดเจ็บหนักที่สุดที่ยังคงดิ้นรนอยู่บนพื้น เขากระโดดขึ้นสูงเหนือมันและใช้เท้ากระทืบลงไปที่หัวของมันอย่างแรง ‘ผัวะ!’ เสียงกระแทกที่น่าสยดสยองดังขึ้น ไททันวอร์กตัวนั้นแน่นิ่งไปทันที เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกมาจากหัวของมัน

[ไททันวอร์ก (ระดับ 5) ถูกกำจัด! ผู้ใช้ได้รับ 50 หน่วยทรัพยากรสงคราม] [เงื่อนไขภารกิจ ‘เอาชีวิตรอดในค่ำคืนแรก’ มีความคืบหน้า!] [เงื่อนไขปลดล็อก ‘ยูนิตเริ่มต้นฉุกเฉิน’ ใกล้สำเร็จ!]

“หนึ่งตัว!” อาร์คไม่รอช้า เขารู้ว่าเขามีเวลาจำกัดในการใช้พลังนี้ เขาหันไปเผชิญหน้ากับวอร์กอีกสี่ตัวที่เหลือ ซึ่งตอนนี้เริ่มแสดงท่าทีลังเล พวกมันไม่เคยเจอศัตรูที่สามารถล้มพวกมันได้อย่างง่ายดายเช่นนี้มาก่อน

อาร์คพุ่งเข้าหาวอร์กที่อยู่ใกล้ที่สุดอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ใช้หมัด แต่ใช้ศอกที่แข็งแกร่งกระแทกเข้าที่ซี่โครงของมันอย่างจัง ‘กร๊อบ!’ เสียงกระดูกหักดังขึ้น วอร์กตัวนั้นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและล้มลงไปกองกับพื้น อาร์คไม่ปล่อยให้มันมีโอกาสฟื้นตัว เขากระโดดขึ้นและใช้เข่ากระแทกเข้าที่คอของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งมันหยุดนิ่ง

[ไททันวอร์ก (ระดับ 5) ถูกกำจัด! ผู้ใช้ได้รับ 50 หน่วยทรัพยากรสงคราม]

“สองตัว!” อาร์คหอบหายใจ เขาเหลือบมองนาฬิกานับถอยหลังของความสามารถพิเศษ มันเหลืออีกไม่ถึง 30 วินาทีแล้ว “ต้องรีบ!”

วอร์กอีกสามตัวที่เหลือดูเหมือนจะฉลาดพอที่จะตระหนักถึงอันตราย พวกมันเริ่มถอยหนีเล็กน้อย อาร์คไม่ยอมให้พวกมันหลุดไป เขาไล่ตามอย่างไม่ลดละ ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น เขาตามทันวอร์กตัวหนึ่งอย่างง่ายดาย เขากระโดดขึ้นขี่หลังมัน และใช้มือทั้งสองข้างบิดคอของมันด้วยแรงทั้งหมดที่มี

‘แคร๊ก!’ เสียงกระดูกสันหลังหักดังขึ้นอย่างน่าขนลุก ไททันวอร์กตัวนั้นดิ้นรนอยู่พักหนึ่งก่อนจะแน่นิ่งไป

[ไททันวอร์ก (ระดับ 5) ถูกกำจัด! ผู้ใช้ได้รับ 50 หน่วยทรัพยากรสงคราม]

“สามตัว!” อาร์คลงจากร่างของวอร์กที่ไร้ชีวิต ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของเขายังคงคมกริบเหลือวอร์กอีกสองตัว ซึ่งตอนนี้วิ่งหนีไปในความมืดมิดของป่า อาร์คไม่ได้ไล่ตาม เขารู้ว่าเขาไม่มีเวลาและพลังพอที่จะตามพวกมันไปได้แล้ว

[ความสามารถพิเศษ ‘สัญชาตญาณเทพสงคราม’ หมดเวลาการใช้งาน!] [ผู้ใช้กลับสู่สถานะปกติ]

ความเหนื่อยล้าและอาการบาดเจ็บพุ่งเข้าจู่โจมเขาอีกครั้งอย่างรุนแรง อาร์คทรุดตัวลงกับพื้น เขาสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อและคราบเลือด แต่รอยยิ้มแห่งชัยชนะก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

[ยินดีด้วย! ภารกิจ ‘เอาชีวิตรอดในค่ำคืนแรก’ สำเร็จ!] [ผู้ใช้ได้รับ 100 หน่วยทรัพยากรสงคราม!] [ปลดล็อก ‘ยูนิตเริ่มต้นฉุกเฉิน’ สำเร็จ!]

เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของเขา คราวนี้มันไม่ใช่เสียงเตือนถึงอันตราย แต่เป็นเสียงแห่งชัยชนะ!

[ผู้ใช้สามารถเรียก ‘ยูนิตเริ่มต้นฉุกเฉิน’ ได้ทันที ต้องการเรียกหรือไม่?] “เรียก! เรียกเดี๋ยวนี้!” อาร์คตอบทันที

ทันใดนั้น แสงสว่างสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา แสงนั้นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นรูปทรงของนักรบสิบคน พวกเขาสวมชุดเกราะหนังที่ดูทนทาน ถือดาบสั้นและโล่ขนาดเล็ก ร่างกายกำยำแต่ปราดเปรียว ใบหน้าของพวกเขาถูกปกคลุมด้วยหมวกเหล็กที่ซ่อนลักษณะเฉพาะไว้ แต่ดวงตาที่มองลอดออกมานั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและภักดี

[ยูนิตเริ่มต้นฉุกเฉิน: พลทหารรักษาการณ์ (ระดับ 1) x 10 ถูกเรียกสำเร็จ!] [พลทหารรักษาการณ์: หน่วยทหารราบพื้นฐานที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี มีความภักดีสูง เหมาะสำหรับการป้องกันฐานและภารกิจลาดตระเวนเบื้องต้น] [พลังชีวิต: 100/100] [พลังโจมตี: 15] [พลังป้องกัน: 10] [ความเร็ว: 10] [ความสามารถพิเศษ: ‘โล่มนุษย์’ – สามารถรับการโจมตีแทนผู้บัญชาการได้ในระยะประชิด]

อาร์คจ้องมองไปยังพลทหารรักษาการณ์ทั้งสิบคนด้วยความตกตะลึง พวกเขายืนเรียงแถวตรงหน้าเขาอย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังรอคำสั่งจากผู้เป็นนาย นี่คือทหารของเขา! นี่คือกองทัพเริ่มต้นของเขา!

“นี่มัน… สุดยอด!” อาร์คพึมพำ เขายื่นมือออกไปสัมผัสชุดเกราะของพลทหารคนหนึ่ง มันเป็นของจริง ไม่ใช่ภาพลวงตา พวกเขายืนกรานแข็งแกร่ง และพร้อมที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของเขาอย่างไม่มีข้อสงสัย

“พวกเจ้า… จงป้องกันพื้นที่นี้!” อาร์คสั่งเสียงแหบแห้ง พลทหารทั้งสิบคนเคลื่อนไหวพร้อมกัน พวกเขากระจายตัวออกไปในป่าล้อมรอบร่างของอาร์ค พร้อมกับยกโล่ขึ้นตั้งท่าป้องกัน

อาร์คมองดูการเคลื่อนไหวของพวกเขาด้วยความพึงพอใจ แม้จะเป็นเพียงทหารราบระดับต่ำ แต่การมีพวกเขาก็ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก เขาหันไปดูร่างของไททันวอร์กสามตัวที่เขาเพิ่งกำจัดไป

[ไททันวอร์ก (ระดับ 5) ถูกกำจัด! ได้รับ 50 หน่วยทรัพยากรสงคราม] [ไททันวอร์ก (ระดับ 5) ถูกกำจัด! ได้รับ 50 หน่วยทรัพยากรสงคราม] [ไททันวอร์ก (ระดับ 5) ถูกกำจัด! ได้รับ 50 หน่วยทรัพยากรสงคราม]

รวมแล้วเขามีทรัพยากรสงคราม 150 หน่วยจากการกำจัดวอร์ก และอีก 100 หน่วยจากภารกิจ ทำให้ตอนนี้เขามีทั้งหมด 250 หน่วยทรัพยากรสงคราม

“ทรัพยากรสงคราม… ใช้ทำอะไรได้บ้าง?” อาร์คถามระบบ

[ทรัพยากรสงครามสามารถใช้ในการสร้างยูนิตเพิ่มเติม อัปเกรดสิ่งปลูกสร้าง และวิจัยเทคโนโลยีใหม่ๆ] [ผู้ใช้สามารถเปิดเมนู ‘สร้างยูนิต’ เพื่อดูรายการยูนิตที่สามารถสร้างได้] [ผู้ใช้สามารถเปิดเมนู ‘สิ่งปลูกสร้าง’ เพื่อดูรายการสิ่งปลูกสร้างที่สามารถสร้างได้]

อาร์คเปิดเมนู ‘สร้างยูนิต’ พลทหารรักษาการณ์ปรากฏขึ้นเป็นตัวเลือกแรก โดยมีค่าใช้จ่าย 20 หน่วยทรัพยากรสงครามต่อคน

“แสดงว่าฉันสามารถสร้างพลทหารรักษาการณ์ได้อีก 12 คน” อาร์คคำนวณในใจ “แต่ตอนนี้ฉันต้องการพักผ่อนและรักษาบาดแผลก่อน”

เขาใช้เวลาสำรวจหน้าจอระบบครู่หนึ่ง มีเมนูอื่นๆ อีกมากมาย เช่น ‘แผนที่โลก’ ‘ภารกิจ’ ‘คลัง’ และ ‘ทักษะ’ แต่ตอนนี้เขาไม่มีแรงพอที่จะสำรวจมันอย่างละเอียด

“พลทหาร!” อาร์คเรียก “หาที่กำบังให้ข้า ขอเป็นที่ที่สูงและมีทางหนีได้ง่าย”

พลทหารรักษาการณ์คนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วยพยักหน้าและเริ่มออกสำรวจพื้นที่ใกล้เคียงอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เขาก็กลับมาชี้ไปยังเนินเขาเล็กๆ ที่มีก้อนหินขนาดใหญ่และต้นไม้หนาทึบพอจะเป็นที่กำบังได้

อาร์คเดินโซซัดโซเซไปยังจุดที่พลทหารชี้นำ เขาสั่งให้พลทหารสองสามคนช่วยกันหาเศษไม้และกิ่งไม้มาสร้างเป็นที่กำบังชั่วคราวอย่างง่ายๆ เพื่อหลบจากสายลมหนาวและสัตว์ร้ายที่อาจจะผ่านมา

ในขณะที่พลทหารกำลังทำงานอย่างขยันขันแข็ง อาร์คก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลของเขาอีกครั้ง เขาถอดเสื้อเกราะที่ฉีกขาดออก เผยให้เห็นรอยแผลจากการต่อสู้กับวอร์ก มันลึกและแสบไม่น้อย เขาจำเป็นต้องได้รับการรักษาโดยเร็ว

[ผู้ใช้ได้รับสถานะ ‘บาดเจ็บสาหัส’ ลดประสิทธิภาพการต่อสู้ลง 30%] [แนะนำให้ใช้ ‘ยาฟื้นฟูพื้นฐาน’ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ] “ยาฟื้นฟูพื้นฐาน? ฉันจะไปหามาจากไหน?” อาร์คถาม

[ยาฟื้นฟูพื้นฐานสามารถสร้างได้ในสิ่งปลูกสร้าง ‘โรงพยาบาลสนาม’ หรือซื้อจาก ‘ร้านค้าระบบ’] [ผู้ใช้ยังไม่สามารถสร้างโรงพยาบาลสนามได้ในขณะนี้] [ร้านค้าระบบจะเปิดใช้งานเมื่อผู้ใช้มี ‘ฐาน’ ระดับ 1]

“บ้าจริง!” อาร์คสบถ นั่นหมายความว่าเขาต้องทนกับบาดแผลนี้ไปก่อนจนกว่าเขาจะสามารถสร้างฐานได้

แสงจันทร์เริ่มส่องลอดลงมาตามช่องว่างของต้นไม้ เผยให้เห็นเงาตะคุ่มๆ ของป่า อากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อยๆ อาร์คนอนพิงก้อนหินขนาดใหญ่ ในขณะที่พลทหารรักษาการณ์ยืนเฝ้าระวังอยู่รอบๆ พวกเขาเป็นเหมือนกำแพงเหล็กที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยมีมาก่อนนับตั้งแต่เขามาถึงโลกใบนี้

ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำเขาอย่างรุนแรง แต่สมองของเขาก็ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง ‘โลกใหม่… ระบบ… กองทัพ… ฉันจะต้องพิชิตโลกนี้ให้ได้’ ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขา

ในขณะที่เขากำลังจะหลับตาลง ภาพบางอย่างก็ฉายวาบขึ้นมาในหัวของเขา – ภาพของเมืองที่ถูกทำลาย กองทัพปีศาจที่ไร้ขีดจำกัด และเสียงกรีดร้องของผู้คนที่สิ้นหวัง ความทรงจำอันเจ็บปวดจากโลกเก่าของเขา เขาจะต้องไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกในโลกใบนี้!

“นี่คือจุดเริ่มต้น…” อาร์คพึมพำกับตัวเอง “จุดเริ่มต้นของเทพสงคราม”

เสียงของสิ่งมีชีวิตบางอย่างดังขึ้นมาจากความมืดมิดของป่าที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก มันเป็นเสียงที่แตกต่างจากเสียงคำรามของไททันวอร์ก เป็นเสียงร้องที่โหยหวนและแหลมคมกว่า ราวกับเสียงของวิญญาณที่ถูกทรมาน พลทหารรักษาการณ์ทุกคนหันไปทางต้นเสียงทันที พวกเขายกโล่ขึ้นตั้งท่าพร้อมรบ

อาร์คลืมตาขึ้นมาทันที เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่แค่สัตว์ป่าธรรมดา แต่เป็นบางสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นมาก

“มันคืออะไร?” อาร์คถามพลทหารที่อยู่ใกล้ที่สุด

พลทหารไม่ตอบ แต่ดวงตาของพวกเขาที่มองลอดออกมาจากหมวกเหล็กนั้นเต็มไปด้วยความระมัดระวังขั้นสูงสุด เสียงร้องนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

อาร์คพยายามที่จะลุกขึ้นยืน แต่ความเจ็บปวดที่ขาก็ทำให้เขาทรุดลงไปอีกครั้ง

“ระบบ… นี่มันตัวอะไรกันแน่?” อาร์คถามระบบ

[การแจ้งเตือน: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับสูงกว่าไททันวอร์กกำลังเข้าใกล้] [ประเภท: วิญญาณเร่ร่อน (ระดับ 8)] [อันตราย: สูง]

“วิญญาณเร่ร่อนระดับ 8? บ้าเอ๊ย!” อาร์คสบถ เขายังบาดเจ็บสาหัสและพลทหารรักษาการณ์ของเขาก็เป็นแค่ทหารราบระดับ 1 เท่านั้น! แล้วเขาจะเอาอะไรไปสู้กับสิ่งมีชีวิตระดับ 8 ที่มีอันตรายสูงได้!

เสียงร้องที่บาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามาจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นยะเยือกที่พัดผ่านเข้ามาในที่กำบังชั่วคราวของพวกเขา

ในความมืดมิด มีเงาร่างสีเทาจางๆ เริ่มปรากฏขึ้น มันล่องลอยอยู่เหนือพื้นดิน ดวงตาของมันเป็นโพรงมืดมิดไร้แวว แต่กลับส่งความรู้สึกที่น่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างรุนแรง

นี่คือบททดสอบที่แท้จริง! อาร์คจะต้องเอาชีวิตรอดจากคืนแรกที่โหดร้ายนี้ไปให้ได้อีกครั้ง ด้วยบาดแผลที่ยังไม่หาย และศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่า!