ตอนที่ 4 — ฝูงหมาป่าเงา

เสียงหอนโหยหวนยังคงก้องอยู่ในความมืดมิด มันไม่ใช่เสียงหอนเดียวดาย แต่เป็นเสียงประสานที่น่าสะพรึงกลัว บ่งบอกถึงจำนวนมหาศาลและความหิวโหยที่ไม่อาจยับยั้ง อาร์คกวาดสายตามองพลทหารรักษาการณ์ทั้งสี่นายที่ยืนเรียงแถวหลังเขา แต่ละคนมีสีหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับวิญญาณเร่ร่อน และความหวาดกลัวต่อภัยคุกคามใหม่ที่กำลังจะมาถึง

“หมาป่าเงา…” ‌อาร์คพึมพำกับตัวเอง สัญชาตญาณของเทพสงครามกระตุกเตือนถึงอันตรายที่แตกต่างออกไปจากที่เคยเจอมา ไททันวอร์กคือพลังดิบ วิญญาณเร่ร่อนคือความลึกลับ แต่หมาป่าเงา… พวกมันคือฝูงนักล่าที่ฉลาดแกมโกง รวดเร็ว และทำงานร่วมกันเป็นทีม ​สิ่งที่พวกเขาเผชิญหน้าในตอนนี้คือฝูงสัตว์อสูร ไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา

บาดแผลจากการต่อสู้กับวิญญาณเร่ร่อนยังคงปวดร้าวไปทั่วร่างกายของอาร์ค แม้เขาจะใช้ยาฟื้นฟูกำลังจากคลังเก็บของระบบไปบ้างแล้ว แต่มันก็ช่วยได้เพียงบรรเทาอาการเท่านั้น ไม่ได้ทำให้เขากลับมาสมบูรณ์เต็มร้อย พลทหารที่เหลือก็ไม่ต่างกัน พวกเขามีบาดแผลถลอกปอกเปิก และพลังงานที่ร่อยหรอ

“ทุกคน!” ‍อาร์คเปล่งเสียงหนักแน่น พยายามปลุกขวัญกำลังใจของลูกน้อง “เตรียมพร้อม! พวกมันกำลังมา!”

ในความมืดที่ไร้แสงจันทร์ มีเพียงกองไฟเล็กๆ ที่ริบหรี่ให้แสงสว่าง สิ่งมีชีวิตสีดำทมิฬค่อยๆ คืบคลานเข้ามาจากรอบด้าน ‌ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่สะท้อนแสงไฟราวกับอัญมณีอาบเลือด พวกมันเคลื่อนที่เงียบเชียบ ราวกับเงาที่หลุดออกมาจากความมืดมิด หมาป่าเงาแต่ละตัวมีขนาดพอๆ กับหมาป่าธรรมดา แต่ขนของพวกมันดำสนิทจนดูดกลืนแสง ผิวหนังดูราวกับสร้างจากเงามืด และมีเขี้ยวเล็บที่แหลมคมเป็นมันวาว

“ระบบ! ‍เปิดข้อมูลหมาป่าเงา!” อาร์คสั่งในใจทันทีที่เห็นพวกมันปรากฏตัว

[ข้อมูลสัตว์อสูร: หมาป่าเงา (Shadow Wolf)] [ระดับ: 7-12 (ตัวอย่างที่ตรวจจับได้: ระดับ ​9-11)] [ประเภท: สัตว์อสูร (นักล่า)] [ลักษณะเด่น: ความเร็วสูง, ความว่องไวเหนือชั้น, สามารถผสานร่างเข้ากับเงามืดเพื่อเพิ่มการพรางตัวและหลบหลีกการโจมตี, การทำงานเป็นฝูงที่มีประสิทธิภาพสูง, ฉลาดแกมโกง] [จุดอ่อน: ​แสงสว่างจ้า, การโจมตีหมู่ที่ครอบคลุมพื้นที่กว้าง, การโจมตีด้วยเวทมนตร์ธาตุแสง]

“แสงสว่างจ้า…” อาร์คทวนคำในใจ เขาหันไปสั่งพลทหาร “จุดไฟให้มากขึ้น! เอาไม้ฟืนทั้งหมดที่เรามีมาจุด!”

พลทหารรีบทำตามคำสั่ง พวกเขานำไม้ฟืนแห้งที่เก็บสำรองไว้สำหรับทำอาหารและให้ความอบอุ่นมาโยนใส่กองไฟอย่างเร่งรีบ ​เปลวไฟลุกโชนขึ้นทันที แผ่รัศมีแสงออกไปรอบๆ ที่กำบังชั่วคราว ทำให้เงาของหมาป่าที่กำลังคืบคลานเข้ามาต้องล่าถอยออกไปเล็กน้อย

แต่เพียงชั่วครู่ พวกมันก็ปรับตัวเข้ากับแสงได้ หมาป่าเงาตัวหนึ่งที่ดูตัวใหญ่กว่าตัวอื่นและมีขนสีเข้มกว่าเล็กน้อย ซึ่งน่าจะเป็นจ่าฝูง ส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ ก่อนที่จะนำฝูงพุ่งเข้าโจมตี

“ตั้งแถวป้องกัน! อย่าให้พวกมันแยกพวกเรา!” อาร์คคำราม เขายืนอยู่แนวหน้า ดาบเหล็กในมือสะท้อนแสงไฟเป็นประกาย

หมาป่าเงาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนูยิงจากคันศร พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความว่องไวเหลือเชื่อ พลทหารรักษาการณ์สองนายที่ยืนอยู่ริมสุดของแนวป้องกันต้องออกแรงสุดกำลังเพื่อรับการโจมตีจากหมาป่าสองตัวที่พุ่งเข้าใส่พร้อมกัน เสียงดาบปะทะกรงเล็บดังสนั่น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศ

อาร์คเห็นการเคลื่อนไหวของพวกมันชัดเจนกว่าใคร เขามีสายตาของเทพสงครามที่มองเห็นเส้นทางการโจมตีที่ซับซ้อนของศัตรูได้อย่างทะลุปรุโปร่ง หมาป่าเงาตัวหนึ่งที่พยายามพุ่งทะลวงเข้ามาทางช่องว่างเล็กๆ ระหว่างเขาและพลทหารคนหนึ่งถูกอาร์คกวัดแกว่งดาบฟันเข้าที่สีข้างอย่างรวดเร็ว เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น หมาป่าตัวนั้นกระเด็นออกไป กลิ้งไปกับพื้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนได้อย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แผลที่สีข้างของมันปรากฏให้เห็นเป็นทางยาว

“พวกมันฟื้นตัวเร็วมาก!” พลทหารคนหนึ่งตะโกนเตือน

อาร์คพยักหน้า เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่แข็งแกร่งของพวกมัน หมาป่าเงาไม่ได้มีเพียงแค่ความเร็ว แต่ยังมีพละกำลังและความทนทานที่น่าทึ่งอีกด้วย

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด หมาป่าเงาโจมตีเป็นระลอก คลื่นแล้วคลื่นเล่า พวกมันพยายามหาจุดอ่อนของแนวป้องกัน บางครั้งก็ใช้ความสามารถในการผสานร่างเข้ากับเงามืดเพื่อหลบหลีกการโจมตี หรือปรากฏตัวขึ้นจากมุมที่คาดไม่ถึง ทำให้พลทหารหลายคนต้องตั้งรับอย่างยากลำบาก

“ระวังทางปีก!” อาร์คเตือนเมื่อเห็นหมาป่าสามตัวพยายามอ้อมไปทางด้านหลังของที่กำบังชั่วคราว

เขาต้องเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว กวัดแกว่งดาบปัดป้องการโจมตีจากด้านหน้า พร้อมกับใช้เท้าเตะสกัดหมาป่าอีกตัวที่พยายามเล็ดลอดเข้ามา พลังงานในร่างกายของเขาเริ่มร่อยหรออย่างรวดเร็ว

[คุณจัดการหมาป่าเงา (ระดับ 9) ได้! ได้รับค่าประสบการณ์ 120!] [คุณจัดการหมาป่าเงา (ระดับ 10) ได้! ได้รับค่าประสบการณ์ 150!] [ทักษะ 'การนำทัพขั้นต้น' เพิ่มระดับ! (ระดับ 2)]

การแจ้งเตือนจากระบบปรากฏขึ้นเป็นระยะๆ แสดงให้เห็นว่าการต่อสู้ของเขากำลังสร้างค่าประสบการณ์และพัฒนาทักษะ แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ อาร์คไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้นมากนัก สิ่งสำคัญที่สุดคือการเอาชีวิตรอด

จ่าฝูงหมาป่าเงาตัวเดิมที่ถูกอาร์คฟันไปก่อนหน้านี้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง มันดูเหมือนจะตั้งใจพุ่งเป้ามาที่อาร์คโดยเฉพาะ ดวงตาสีแดงของมันจ้องมองเขาด้วยความดุร้ายราวกับต้องการจะฉีกเนื้อของเขาเป็นชิ้นๆ มันเป็นหมาป่าเงาระดับ 11 ซึ่งถือว่าแข็งแกร่งที่สุดในฝูงนี้

จ่าฝูงพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตัวอื่นๆ มันเคลื่อนที่ราวกับเงาที่พลิ้วไหวไปตามสายลม กรงเล็บแหลมคมพุ่งเข้าใส่ลำคอของอาร์ค อาร์คเบี่ยงตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด ดาบในมือฟาดสวนกลับไป แต่จ่าฝูงหมาป่าเงาก็ใช้ความสามารถในการผสานร่างเข้ากับเงามืด หายวับไปจากสายตา ก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งจากด้านข้าง พร้อมกับพุ่งโจมตีซ้ำ

“เร็ว!” อาร์คสบถในใจ เขาต้องใช้สมาธิอย่างหนักเพื่อรับมือกับความเร็วที่เหนือธรรมชาติของมัน

เขาใช้ดาบเป็นเกราะป้องกัน รับการโจมตีจากกรงเล็บของจ่าฝูงอย่างจัง เสียงโลหะปะทะดังสนั่น แรงปะทะทำให้แขนของอาร์คสั่นสะท้านไปทั้งแขน ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายของเขาถูกเสริมความแข็งแกร่งด้วยระบบไปบ้างแล้ว เขาคงถูกกรงเล็บของมันฉีกเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว

ในขณะที่อาร์คกำลังถูกจ่าฝูงหมาป่าเงารุม พลทหารที่เหลือก็ต้องรับมือกับหมาป่าตัวอื่นๆ อีกนับสิบตัว พวกเขาเริ่มเหนื่อยล้าจนแทบจะยืนไม่ไหว บาดแผลใหม่เริ่มปรากฏขึ้นบนร่างกาย เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเมื่อพลทหารคนหนึ่งถูกหมาป่ากัดเข้าที่แขน

“รวมกำลัง!” อาร์คคำราม ลำแสงสีขาวจางๆ เปล่งประกายออกมาจากร่างกายของเขาเล็กน้อย เป็นผลจากการที่ทักษะการนำทัพขั้นต้นเพิ่มระดับ มันช่วยเพิ่มความกล้าหาญและความมุ่งมั่นให้กับพลทหารที่ได้ยินเสียงของเขา

พลทหารที่บาดเจ็บกัดฟันกรอด ใช้ดาบแทงสวนกลับไปจนหมาป่าตัวนั้นต้องล่าถอย

อาร์คจ้องมองจ่าฝูงหมาป่าเงาด้วยสายตาอันเย็นชา “เจ้าแข็งแกร่ง… แต่นี่คือจุดจบของเจ้า!”

เขาตัดสินใจใช้กลยุทธ์ที่เสี่ยงตายเล็กน้อย อาร์คแกล้งทำเป็นเผยช่องว่างเล็กๆ ที่ด้านข้าง ล่อให้จ่าฝูงพุ่งเข้ามา หมาป่าเงาไม่รอช้า พุ่งเข้ามาหมายจะฉีกกระชาก อาร์คใช้ช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีนั้น หมุนตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ดาบฟันเข้าใส่ลำตัวของจ่าฝูงด้วยพละกำลังทั้งหมดที่เขามี

ดาบของอาร์คผ่าผ่านขนสีดำสนิทและเนื้อหนังของหมาป่าเงา เสียงร้องโหยหวนที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเกรี้ยวกราดดังสนั่น เลือดสีแดงเข้มสาดกระเซ็นไปทั่ว จ่าฝูงหมาป่าเงาตัวนั้นกระเด็นออกไปชนกับโขดหินอย่างแรง มันกระตุกเกร็งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแน่นิ่งไป

[คุณจัดการหมาป่าเงา (จ่าฝูง ระดับ 11) ได้! ได้รับค่าประสบการณ์ 250!] [ภารกิจย่อย 'กำจัดจ่าฝูงหมาป่าเงา' สำเร็จ! ได้รับค่าประสบการณ์พิเศษ 300!]

ทันทีที่จ่าฝูงล้มลง หมาป่าเงาตัวอื่นๆ ที่กำลังรุมล้อมพลทหารอยู่ก็แสดงอาการลังเล พวกมันส่งเสียงครางต่ำๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนที่ตัวหนึ่งจะหันหลังและวิ่งหนีเข้าไปในความมืด หมาป่าตัวอื่นๆ ก็ทำตามในทันที ไม่ถึงนาที ฝูงหมาป่าเงาก็หายลับไปราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบของอาร์คและพลทหาร กลิ่นคาวเลือดและควันไฟยังคงคละคลุ้งในอากาศ

“เรา… รอดแล้วใช่ไหมครับท่านอาร์ค?” พลทหารคนหนึ่งถามด้วยเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงว่าพวกมันจะกลับมาอีก

อาร์คพยักหน้าเล็กน้อย “พวกมันคงไม่กลับมาอีกในคืนนี้… ไม่มีจ่าฝูงแล้ว พวกมันก็แค่หมาป่าขี้ขลาด”

เขาเดินเข้าไปตรวจดูสภาพของพลทหารแต่ละคน บาดแผลมีอยู่ประปราย แต่ไม่มีใครถึงแก่ชีวิต นับเป็นเรื่องที่โชคดีอย่างยิ่ง

“ใช้ยาฟื้นฟูกำลังจากคลังเก็บของซะ” อาร์คสั่งพลทหารคนหนึ่งให้ช่วยแจกจ่ายยาที่เขาได้รับมาจากการเอาชนะวิญญาณเร่ร่อนไปให้เพื่อนร่วมรบ

“ระบบ! แสดงสถานะ!” อาร์คสั่งในใจ

[ผู้ใช้: อาร์ค] [ระดับ: 4 (580/1000)] [อาชีพ: เทพสงคราม (ฝึกหัด)] [พลังชีวิต: 65/120] [พลังงาน: 40/100] [ความแข็งแกร่ง: 15 (+2)] [ความว่องไว: 14 (+2)] [ความทนทาน: 16 (+2)] [สติปัญญา: 8] [ความสามารถพิเศษ: ระบบสงคราม, สัญชาตญาณเทพสงคราม] [ทักษะ: การใช้ดาบ (เชี่ยวชาญ), การนำทัพขั้นต้น (ระดับ 2), การเอาตัวรอด (ขั้นพื้นฐาน)]

พลังชีวิตและพลังงานของเขาเหลือเพียงน้อยนิด หากการต่อสู้ยืดเยื้ออีกนิดเดียว เขาคงไม่อาจยืนหยัดได้

“ภารกิจ 'เอาชีวิตรอดจากค่ำคืน' (ส่วนที่ 2) สำเร็จ! ได้รับค่าประสบการณ์ 500! ได้รับกล่องสุ่มไอเทมระดับต่ำ 1 กล่อง!”

[คุณได้รับ: กล่องสุ่มไอเทมระดับต่ำ 1 กล่อง! ต้องการเปิดหรือไม่?] “เปิด!” อาร์คตอบโดยไม่ลังเล

[คุณได้รับ: หินเวทมนตร์ธาตุแสง (ขนาดเล็ก) 3 ชิ้น, ยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับต่ำ 2 ขวด, เศษแผนที่โบราณ 1 ชิ้น]

หินเวทมนตร์ธาตุแสง? นี่อาจจะเป็นประโยชน์หากเจอหมาป่าเงาอีกครั้ง ยาฟื้นฟูพลังชีวิตก็เป็นสิ่งจำเป็น แต่ ‘เศษแผนที่โบราณ’ คืออะไร?

อาร์คหยิบเศษแผนที่โบราณออกมาจากคลังเก็บของ มันเป็นแผ่นหนังเก่าๆ ที่ขาดวิ่นไปบางส่วน แสดงให้เห็นถึงภูมิประเทศบางส่วนที่เขาไม่คุ้นเคย มีสัญลักษณ์แปลกๆ และเส้นทางที่ลากไปยังจุดหนึ่งซึ่งเป็นรูปวงกลมเล็กๆ

ในขณะที่เขากำลังพิจารณาเศษแผนที่อยู่นั้น แสงสีเทาอ่อนๆ ของรุ่งอรุณก็เริ่มสาดส่องเข้ามาจากขอบฟ้าทีละน้อย คืนที่เต็มไปด้วยอันตรายได้ผ่านพ้นไปแล้ว

อาร์คเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางที่แสงแรกของวันกำลังทอประกาย สายตาของเขาจับจ้องไปยังบางสิ่งที่ปรากฏอยู่ลิบๆ สุดปลายขอบฟ้า มันเป็นเงาตะคุ่มขนาดใหญ่ ดูคล้ายกับซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาไกลๆ

“นั่นมัน…อะไรกัน?” อาร์คพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความคาดหวัง นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างฐานที่มั่นของเขา… หรือเป็นเพียงแค่ลางบอกเหตุถึงอันตรายใหม่ที่รออยู่เบื้องหน้าในโลกที่ไม่รู้จักแห่งนี้