ตอนที่ 32 — แม่ทัพสุญญะ: ยุทธการหินอัคคี

เงาร่างมหึมาที่ก้าวออกมาจากประตูมิติฉายทับร่างของอาร์คจนมิด มันคือสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจนิยามได้ด้วยคำพูดใดๆ รูปร่างของมันคล้ายมนุษย์ยักษ์แต่บิดเบี้ยวและไร้ซึ่งผิวหนังที่แท้จริง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีเทาดำที่เต็มไปด้วยเส้นใยพลังงานสุญญะเรืองรองคล้ายใยแมงมุม ดวงตาที่ปราศจากแววตาใดๆ ส่องประกายสีม่วงเข้มราวกับกาแล็กซีที่กำลังจะดับสูญ มันสูงใหญ่กว่าสิบเมตร ออร่าที่แผ่ออกมาจากร่างสร้างแรงกดดันมหาศาลจนอากาศโดยรอบบิดเบี้ยวและหนักอึ้ง ‌ราวกับกาลเวลาเองก็ถูกบีบอัดจนช้าลง

“แม่ทัพแห่งความว่างเปล่า ระดับเทพสงครามขั้นสูง พลังการต่อสู้โดยประมาณ: มากกว่า 500,000 หน่วย ความสามารถพิเศษ: ควบคุมพลังงานสุญญะอย่างสมบูรณ์, ​การเคลื่อนที่ข้ามมิติ, การดูดกลืนพลังงาน” เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของอาร์คด้วยน้ำเสียงที่ผิดปกติ ดูเหมือนจะมีความกังวลแฝงอยู่ “คำแนะนำ: โอกาสรอดในการเผชิญหน้าโดยตรงมีน้อยกว่า 0.1% โปรดพิจารณาการล่าถอยอย่างเร่งด่วน”

อาร์คไม่ตอบสนองต่อคำแนะนำของระบบ ‍เขารู้ดีว่าการล่าถอยในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่ทางเลือก การที่แม่ทัพระดับสูงขนาดนี้ปรากฏตัวขึ้น หมายความว่าภัยคุกคามของกองทัพสุญญะไม่ได้หยุดอยู่แค่ในเหมืองหินอัคคีแห่งนี้อีกต่อไป หากเขาหนีไป พวกมันก็จะทะลักออกไปทำลายโลกภายนอกได้อย่างอิสระ โลกที่เขาพยายามสร้างขึ้นมา โลกที่เขาสาบานว่าจะปกป้อง จะต้องไม่จบลงเช่นนี้ ‌เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่ว่างเปล่าของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่า พลังความมุ่งมั่นในดวงตาของเขาลุกโชนราวกับเปลวเพลิงที่ไม่มีวันดับ ไม่ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็จะสู้จนถึงที่สุด!

“อาร์ค สหาย เจ้าคิดจะสู้กับปีศาจตนนั้นจริงๆ หรือ?” เสียงของเอลฟ์ผู้เฒ่าที่ติดอยู่ในจิตของอาร์คเอ่ยขึ้น ‍น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด “พลังของมันเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้”

“ข้ารู้” อาร์คตอบในใจ “แต่ข้าไม่มีทางเลือก”

ขณะที่อาร์คกำลังชั่งใจหาทางรับมือ แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าก็เริ่มเคลื่อนไหว มันไม่ได้รีบร้อนหรือแสดงอาการเกรี้ยวกราดใดๆ ราวกับว่าอาร์คเป็นเพียงมดตัวหนึ่งที่ไม่มีค่าพอให้มันใส่ใจ มันเพียงแค่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นช้าๆ ​นิ้วที่ยาวเรียวและเต็มไปด้วยพลังงานสุญญะชี้ตรงมาที่อาร์ค ทันใดนั้น พลังงานสุญญะสีม่วงเข้มก็พวยพุ่งออกจากปลายนิ้วของมัน ก่อตัวเป็นลำแสงหนาทึบที่พุ่งเข้าใส่ร่างของอาร์คด้วยความเร็วเหนือเสียง

“แย่แล้ว!” อาร์คตะโกนลั่น ร่างกายของเขาสะท้อนสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดอย่างรุนแรง เขาใช้สกิล “ก้าวพริบตา” ​และ “เคลื่อนไหวไร้ร่องรอย” ผสานกันเพื่อหลบหลีกการโจมตีนั้นอย่างเฉียดฉิว ลำแสงสุญญะพุ่งผ่านจุดที่เขาเคยยืนอยู่ไปกระทบกับกำแพงถ้ำด้านหลัง เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่มีขอบเขตของการกัดกร่อนของพลังงานสุญญะปกคลุมอยู่ หินอัคคีที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าละลายหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงโดยรอบ

อาร์คสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากแรงปะทะที่รุนแรง แม้จะหลบได้ ​แต่แรงกดดันจากพลังงานสุญญะยังคงแผ่ซ่านเข้ามาในร่างกาย ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบีบอัดจนกระดูกจะแหลกละเอียด

“การโจมตีครั้งเดียวสามารถทำลายสิ่งกีดขวางระดับตำนานได้...นี่คือพลังของเทพสงครามขั้นสูงจริงๆ หรือ?” อาร์คกัดฟันกรอด เขากระตุ้นพลังงานธาตุในร่างกายให้หมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง พลังงานธาตุอัคคีและวารีหมุนวนเป็นเกลียวรอบตัวเขา เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีตอบโต้

เขาไม่รอช้า สกิล “ระเบิดอัคคีพิโรธ” และ “คลื่นน้ำแข็งมรณะ” ถูกผสานกันอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นลูกบอลพลังงานขนาดใหญ่ที่เปล่งประกายสีแดงเพลิงและสีฟ้าเย็นยะเยือกในคราวเดียวกัน มันเป็นหนึ่งในการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของอาร์คที่สามารถใช้ได้ในตอนนี้

“รับไป!” อาร์คคำราม เขาสาดลูกบอลพลังงานนั้นเข้าใส่แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าอย่างเต็มแรง ลูกบอลพุ่งตรงเข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วสูง ทิ้งร่องรอยของการบิดเบี้ยวของอากาศไว้เบื้องหลัง

แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าไม่แม้แต่จะหลบหลีก มันเพียงแค่ยกมืออีกข้างหนึ่งขึ้น ปราการพลังงานสุญญะสีม่วงเข้มก็ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้ามันอย่างรวดเร็ว ลูกบอลพลังงานของอาร์คพุ่งเข้าชนกับปราการนั้นอย่างจัง เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทั้งเหมืองหินอัคคี แสงสว่างจ้าปะทะกับความมืดมิด พลังงานธาตุปะทะกับพลังงานสุญญะ

แต่ผลลัพธ์กลับทำให้อาร์คหัวใจหล่นวูบ ปราการพลังงานสุญญะไม่เพียงแต่ไม่บุบสลาย แต่ยังดูดกลืนพลังงานจากลูกบอลของเขาเข้าไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา ลูกบอลพลังงานของเขาก็ถูกกลืนหายไปอย่างสมบูรณ์ ไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของพลังงาน

“เป็นไปไม่ได้!” อาร์คเบิกตากว้าง นี่คือครั้งแรกที่การโจมตีเต็มกำลังของเขาไร้ผลถึงเพียงนี้

“การดูดกลืนพลังงานเป็นความสามารถพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตสุญญะระดับสูง” ระบบอธิบาย “พวกมันสามารถแปลงพลังงานที่ดูดกลืนมาเป็นพลังงานของตนเองได้”

ราวกับจะตอกย้ำความสิ้นหวังของอาร์ค แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าก็ยื่นมือออกไปอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้สร้างลำแสง แต่กลับดึงเอาพลังงานสุญญะจำนวนมหาศาลจากรอบตัวมันมาก่อตัวเป็นกรงเล็บขนาดมหึมาสีม่วงดำ พุ่งเข้าตะครุบอาร์ค กรงเล็บนั้นใหญ่พอที่จะบดขยี้เขาให้แหลกละเอียดได้ในคราวเดียว

อาร์คไม่คิดหลบอีกต่อไป เขารู้ว่าการหลบหลีกเป็นเพียงการยืดเวลาความตายออกไปเท่านั้น หากเขาไม่สามารถทำอันตรายมันได้เลย เขาก็ไม่มีทางชนะ

“ปรับแต่งพลังงานธาตุ!” อาร์คคำราม ร่างกายของเขาลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานและถูกห่อหุ้มด้วยกระแสน้ำวนสีฟ้าคราม พลังงานธาตุทั้งสองไหลเวียนเข้าสู่มือของเขา เขาไม่ได้โจมตีด้วยการปล่อยพลังออกไป แต่กลับรวบรวมพลังงานธาตุไว้ที่ฝ่ามือ แล้วพุ่งเข้าใส่กรงเล็บสุญญะที่กำลังจะตะครุบเขา

“มันบ้าไปแล้วหรือ!” เอลฟ์ผู้เฒ่าร้องเสียงหลง “เจ้าจะเอาพลังธาตุอันน้อยนิดของเจ้าไปชนกับพลังสุญญะของมันได้อย่างไร!”

แต่คำพูดของเอลฟ์ผู้เฒ่าก็สายเกินไป ฝ่ามือของอาร์คปะทะเข้ากับกรงเล็บสุญญะอย่างจัง แทนที่จะเกิดการระเบิดหรือการดูดกลืนพลังงาน พลังงานธาตุที่ถูกปรับแต่งของอาร์คกลับพุ่งเข้าแทรกซึมเข้าไปในโครงสร้างของกรงเล็บสุญญะราวกับสายน้ำที่แทรกซึมผ่านรอยร้าวของหิน

“ระบบ พลังงานธาตุที่ปรับแต่งได้แทรกซึมเข้าสู่โครงสร้างสุญญะของศัตรูสำเร็จแล้ว”

“พลังงานธาตุที่ปรับแต่งกำลังก่อให้เกิดความไม่เสถียรภายในโครงสร้างพลังงานสุญญะของกรงเล็บศัตรู”

ดวงตาของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าที่เคยไร้อารมณ์ฉายแววประหลาดใจเป็นครั้งแรก กรงเล็บสุญญะของมันเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังงานสุญญะสีม่วงเข้มถูกแทนที่ด้วยประกายสีแดงและฟ้าที่ปะปนกันอย่างวุ่นวาย

“ระเบิด!” อาร์คตะโกนลั่น พลังงานธาตุที่ถูกปรับแต่งในฝ่ามือของเขาถูกจุดชนวนทันที

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม มหาอัคคีที่ระเบิดออกไปไม่ได้ทำอันตรายแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้มันหยุดนิ่งชั่วครู่ แสงสีม่วงเข้มที่เคยแผ่ออกมาจากร่างของมันเกิดอาการกระเพื่อมเล็กน้อย ราวกับว่าพลังงานสุญญะภายในถูกรบกวน

“ความเสียหายต่อศัตรู: ต่ำมาก แต่ก่อให้เกิดความไม่เสถียรชั่วคราวในโครงสร้างพลังงานสุญญะ” ระบบแจ้งเตือน “พลังงานธาตุของท่านลดลง 30%”

อาร์คหอบหายใจอย่างหนัก แรงสะท้อนกลับจากการปะทะครั้งเมื่อครู่ทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปทั่ว กล้ามเนื้อทุกส่วนเจ็บปวดราวกับถูกฉีกขาด พลังงานธาตุในตัวเขาพร่องไปมาก แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหวัง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถทำอะไรบางอย่างกับศัตรูระดับนี้ได้

แม่ทัพแห่งความว่างเปล่ามองมาที่อาร์ค ดวงตาไร้แววของมันดูเหมือนจะฉายแววสนใจขึ้นเล็กน้อย มันไม่เคยพบเจอสิ่งมีชีวิตใดที่สามารถสร้างความปั่นป่วนให้กับพลังงานสุญญะของมันได้ถึงเพียงนี้มาก่อน

“น่าสนใจ...พลังงานที่ปั่นป่วน” เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งดังขึ้นในหัวของอาร์ค มันไม่ใช่เสียงที่เปล่งออกมาจากปากของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่า แต่เป็นการส่งกระแสจิตโดยตรง “สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอเช่นเจ้าสามารถสร้างคลื่นพลังงานที่แปลกประหลาดเช่นนี้ได้อย่างไร”

อาร์คตกใจ เขาไม่คิดว่าสิ่งมีชีวิตสุญญะจะสามารถสื่อสารได้โดยตรงเช่นนี้

“เจ้าไม่ควรอยู่ที่นี่” แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าเอ่ยต่อ “พลังงานของโลกใบนี้เป็นสิ่งแปลกปลอมและไม่สมบูรณ์แบบ มันจะถูกกลืนกินและกลับคืนสู่ความว่างเปล่าในที่สุด”

อาร์คกำหมัดแน่น “ไม่! ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น!”

แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าไม่สนใจคำพูดของอาร์ค มันยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้เล็งมาที่อาร์ค แต่เป็นที่ประตูมิติฉุกเฉินเบื้องหลังมัน พลังงานสุญญะจำนวนมหาศาลไหลออกจากมือของมัน พุ่งเข้าสู่รอยแยกมิติอย่างรวดเร็ว

“ไม่นะ! มันกำลังขยายรอยแยกมิติ!” ระบบร้องเตือน “หากรอยแยกขยายตัวเต็มที่ สิ่งมีชีวิตสุญญะระดับสูงกว่าจะสามารถผ่านเข้ามาได้!”

หัวใจของอาร์คเต้นรัว เขาเข้าใจสถานการณ์ในทันที การโจมตีของเขาแม้จะสร้างความปั่นป่วนได้บ้าง แต่ก็ไม่ได้หยุดยั้งแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าได้เลย และตอนนี้มันกำลังจะเปิดประตูสู่ความหายนะที่ใหญ่ยิ่งกว่า

“ข้าต้องหยุดมัน!” อาร์คคำราม เขากระตุ้นพลังงานธาตุที่เหลืออยู่ในร่างกายจนถึงขีดสุด พลังงานธาตุอัคคีและวารีหมุนวนรอบตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสจากพลังงานที่ถูกดึงออกมาจนถึงขีดจำกัด แต่เขาก็ไม่สนใจ

“สกิล: ปรับแต่งพลังงานธาตุ ขั้นสูงสุด!” อาร์คตัดสินใจใช้พลังทั้งหมดที่เขามีในการโจมตีครั้งเดียว ครั้งนี้เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าโดยตรง แต่กลับพุ่งตรงไปยังรอยแยกมิติ!

“เจ้าคิดจะทำอะไร!” เอลฟ์ผู้เฒ่าตะโกน

อาร์คไม่ตอบ เขาพุ่งเข้าสู่กระแสพลังงานสุญญะที่กำลังไหลบ่าออกจากประตูมิติอย่างไม่เกรงกลัว ร่างกายของเขาสะบักสะบอมจากแรงกดดันของพลังงานสุญญะ แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่น

“ระบบ! เปิดใช้งานโหมด ‘ผสานธาตุไร้ขีดจำกัด’!” อาร์คสั่งเสียงดัง

“คำเตือน: การเปิดใช้งานโหมด ‘ผสานธาตุไร้ขีดจำกัด’ ในสถานการณ์ปัจจุบันมีความเสี่ยงสูงต่อการแตกสลายของร่างกาย! พลังงานธาตุจะไม่สามารถควบคุมได้!” ระบบแจ้งเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก

“ทำไป!” อาร์คไม่สนใจ เขารู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะหยุดยั้งหายนะนี้ได้

ทันใดนั้น พลังงานธาตุอัคคีและวารีในร่างกายของอาร์คก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ได้หมุนวนเป็นเกลียวอีกต่อไป แต่มันกลับหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นพลังงานสีรุ้งที่แปลกประหลาด แต่เต็มไปด้วยอานุภาพที่น่าสะพรึงกลัว พลังงานนี้ไม่ใช่เพียงการรวมกันของธาตุ แต่มันคือการผสานที่สมบูรณ์แบบที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของธาตุแต่ละชนิด

อาร์คแทรกซึมพลังงานสีรุ้งนี้เข้าไปในกระแสพลังงานสุญญะที่ไหลออกจากประตูมิติอย่างรวดเร็ว พลังงานสุญญะที่เคยไหลอย่างราบรื่นพลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง ราวกับถูกแทรกแซงโดยสิ่งแปลกปลอมที่ไม่อาจยอมรับได้

แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าหันกลับมามองอาร์คด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเป็นครั้งแรก “บังอาจ!”

มันยกมือขึ้น เตรียมจะส่งการโจมตีอันรุนแรงเพื่อบดขยี้อาร์คให้แหลกละเอียด แต่ก็สายเกินไป พลังงานสีรุ้งที่อาร์คฉีดเข้าไปในรอยแยกมิติได้เริ่มทำปฏิกิริยากับพลังงานสุญญะที่อยู่ภายในอย่างรุนแรง

รอยแยกมิติที่เคยขยายตัวอย่างช้าๆ พลันสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง เปลวไฟสีแดงฉานและกระแสน้ำแข็งสีฟ้าครามปะทุออกมาจากรอยแยกมิติอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ปะปนไปกับพลังงานสุญญะสีม่วงเข้ม ก่อให้เกิดพายุพลังงานขนาดมหึมาที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

“ปิดผนึก!” อาร์คตะโกนลั่น ร่างกายของเขาถึงขีดจำกัดแล้ว เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปน ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับศพ แต่ดวงตาของเขายังคงส่องประกายแห่งความมุ่งมั่น

พลังงานสีรุ้งที่เขาสร้างขึ้นมาได้เข้าควบคุมพลังงานธาตุในเหมืองหินอัคคีทั้งหมด ดึงดูดพลังงานเหล่านั้นให้พุ่งเข้าสู่รอยแยกมิติ เพื่อปะทะและปิดผนึกพลังงานสุญญะ

“มันเป็นไปไม่ได้!” แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าคำราม มันพยายามจะใช้พลังงานสุญญะของมันเพื่อต่อต้าน แต่พลังงานธาตุที่ถูกผสานอย่างสมบูรณ์แบบของอาร์คกลับสร้างความปั่นป่วนให้กับมันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

รอยแยกมิติเริ่มหดตัวลงอย่างช้าๆ แต่แน่นอน พลังงานสุญญะที่ไหลออกมาลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

อาร์คทรุดตัวลงคุกเข่า เลือดไหลออกจากปากและจมูก ร่างกายของเขาเจ็บปวดราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ พลังงานธาตุในร่างกายของเขาหมดสิ้นลงแล้ว

“สำเร็จ...หรือไม่?” อาร์คคิดในใจอย่างยากลำบาก

แม่ทัพแห่งความว่างเปล่ามองมาที่รอยแยกมิติที่กำลังหดตัวลง และมองมาที่อาร์คด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นเป็นครั้งแรก แววตาที่เคยไร้อารมณ์ บัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่รุนแรงจนน่ากลัว

“เจ้ามนุษย์...เจ้ากล้า...ข้าจะไม่ให้อภัย!” เสียงคำรามของมันสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเหมืองหินอัคคี

ทันใดนั้น ร่างกายของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าก็เริ่มเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมาอย่างบ้าคลั่ง พลังงานสุญญะที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าพวยพุ่งออกมาจากร่างของมัน มันไม่ได้พยายามที่จะขยายรอยแยกมิติอีกต่อไป แต่มันกลับพุ่งเข้าใส่ร่างของอาร์คด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นได้ พร้อมกับกำปั้นขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยพลังงานสุญญะที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกละเอียด

อาร์คไม่สามารถขยับตัวได้อีกต่อไป ร่างกายของเขาหมดสิ้นพลังงานและบาดเจ็บสาหัส เขาทำได้เพียงมองกำปั้นแห่งความว่างเปล่าที่พุ่งตรงมาเพื่อปลิดชีวิตเขา ดวงตาของเขาค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ…

“คำเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมขนาดมหึมาในบริเวณใกล้เคียง! คลื่นพลังงานที่คุ้นเคย!” ระบบแจ้งเตือนด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ก่อนที่กำปั้นของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าจะสัมผัสร่างของอาร์ค ทันใดนั้น แสงสีทองอร่ามก็พุ่งทะลุเข้ามาจากกำแพงถ้ำด้านข้างด้วยความเร็วเหนือแสง มันปะทะเข้ากับกำปั้นสุญญะอย่างจัง เกิดเสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเหมืองหินอัคคี คลื่นพลังงานที่รุนแรงกว่าการปะทะครั้งใดๆ แผ่ออกไปพัดพาทุกสิ่งให้ปลิวว่อน

ร่างของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าถูกผลักกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบเมตร ทิ้งรอยไถลขนาดใหญ่ไว้บนพื้นดิน

ท่ามกลางกลุ่มฝุ่นควันและแสงสีทองที่ยังคงคุกรุ่น ร่างของบุรุษผู้หนึ่งปรากฏขึ้น เขาสวมชุดเกราะสีทองอร่ามที่เปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงลงมายังความมืดมิด ใบหน้าของเขาคมคาย ดวงตาฉายแววเย็นชา แต่เปี่ยมไปด้วยพลังที่ไม่อาจหยั่งถึง

“เจ้า...” แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่คาดฝัน ราวกับว่ามันรู้จักบุรุษผู้นี้

บุรุษในชุดเกราะทองไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น แสงสีทองเข้มข