ตอนที่ 35 — แสงแห่งอรุณรุ่ง

แสงสีทองเข้มข้นที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของบุรุษในชุดเกราะทองไม่ได้เป็นเพียงแค่ลำแสงธรรมดา แต่มันคือการรวมตัวของพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่บริสุทธิ์และเข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นสาร รูปทรงของมันคล้ายกับหอกทองคำขนาดยักษ์ที่พุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการรับรู้ของมนุษย์ทั่วไป อากาศโดยรอบถูกฉีกขาดเป็นริ้วรอย พลังงานอันบริสุทธิ์นี้ปะทะเข้ากับออร่าสุญญะสีม่วงเข้มที่แผ่ออกมาจากร่างของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าอย่างจัง เกิดเป็นคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนผืนดินสั่นสะเทือน สิ่งก่อสร้างที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรพังทลายลงเป็นผุยผง ก้อนหินขนาดมหึมาถูกยกขึ้นจากพื้นดินและลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ‌ก่อนจะถูกบดขยี้จนกลายเป็นผงละเอียดด้วยแรงกดดันมหาศาล

อาร์คที่ยืนอยู่เบื้องหลังบุรุษปริศนาสัมผัสได้ถึงพลังที่น่าสะพรึงกลัวนี้อย่างชัดเจน แม้ว่าพลังส่วนใหญ่จะถูกบุรุษในชุดเกราะทองสกัดกั้นเอาไว้ แต่แรงกระแทกที่เล็ดลอดออกมาก็ยังมากพอที่จะทำให้เขาต้องใช้พลังป้องกันทั้งหมดที่มีเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ ระบบของเขาทำงานอย่างบ้าคลั่ง ประมวลผลข้อมูลของบุรุษปริศนาตรงหน้าด้วยความเร็วสูงสุด “การวิเคราะห์บุคคลเป้าหมาย: ไม่สามารถระบุตัวตนได้ พลังงาน: ​ศักดิ์สิทธิ์ ระดับ: เทพสงครามสูงสุด ความสามารถพิเศษ: ควบคุมพลังงานศักดิ์สิทธิ์ในระดับปรมาจารย์, อมตะชั่วคราว, สร้างมิติพิเศษ” ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นทำให้หัวใจของอาร์คเต้นระรัว ‍‘เทพสงครามสูงสุด! เหนือกว่าแม่ทัพสุญญะอีกงั้นหรือ? แล้ว ‘อมตะชั่วคราว’ กับ ‘สร้างมิติพิเศษ’ นั่นมันอะไรกัน!’

แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าคำรามต่ำๆ ด้วยความเจ็บปวดที่ไม่เคยประสบมาก่อน ‌เส้นใยพลังงานสุญญะสีม่วงเข้มที่เรืองรองอยู่บนกล้ามเนื้อสีเทาดำของมันถูกแสงสีทองกัดกร่อนจนเกิดเป็นรอยไหม้เกรียม คล้ายกับน้ำกรดที่ทำลายเนื้อเยื่อ ร่างกายมหึมาของมันเซถอยหลังไปหลายก้าว ทิ้งรอยเท้าขนาดใหญ่บนพื้นดินที่กลายเป็นหลุมลึก แววตาที่ว่างเปล่าของมันจ้องมองบุรุษในชุดเกราะทองด้วยความประหลาดใจระคนกับความโกรธแค้น "เจ้า...ไม่น่าจะยังมีชีวิตอยู่! แสงแห่งอรุณรุ่ง...นั่นมันพลังของเจ้า!" เสียงที่บิดเบี้ยวและแหบห้าวของมันสั่นสะท้านไปทั่วบริเวณ ‍อาร์คได้ยินชื่อ "แสงแห่งอรุณรุ่ง" และเชื่อมโยงกับพลังงานศักดิ์สิทธิ์สีทองที่เห็น เขารู้สึกได้ว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่แค่ผู้ช่วยธรรมดา แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในระดับที่เหนือกว่าความเข้าใจของเขาไปมาก

บุรุษในชุดเกราะทองยังคงไม่ปริปากตอบ เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ทุกก้าวเต็มไปด้วยน้ำหนักและความมุ่งมั่น คล้ายกับภูเขาที่เคลื่อนที่ ​แสงสีทองรอบกายเขาส่องสว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะกลืนกินทุกสิ่ง กลายเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาลในสายตาของอาร์ค เขายกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้มีเพียงแค่หอกแสง แต่เป็นดาบขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นจากพลังงานศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ ดาบนั้นยาวกว่าสามเมตร ใบดาบส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านถูกอัดแน่นอยู่ภายใน ​มันแผ่ออร่าแห่งการทำลายล้างที่บริสุทธิ์ ทำให้แม้แต่แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าก็ยังต้องแสดงสีหน้าวิตกกังวล

แม่ทัพแห่งความว่างเปล่ารู้ดีว่าการยืนปะทะตรงๆ ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด มันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วผิดจากขนาดมหึมาของมัน พุ่งทะยานเข้าใส่บุรุษในชุดเกราะทองพร้อมกับกางแขนออก เส้นใยพลังงานสุญญะนับร้อยเส้นพุ่งออกมาจากฝ่ามือของมัน คล้ายกับหนวดที่สามารถยืดหดได้อย่างไร้ขีดจำกัด เส้นใยเหล่านั้นไม่ได้มีเพียงแค่พลังทำลายล้าง ​แต่ยังเต็มไปด้วยพลังงานแห่งการกัดกร่อนที่สามารถสลายแม้กระทั่งสสารให้กลายเป็นความว่างเปล่า

“ฟาดฟันแห่งแสง!” บุรุษในชุดเกราะทองเอ่ยออกมาเป็นครั้งแรก น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและก้องกังวานไปทั่วทุกสารทิศ ราวกับเสียงของพระเจ้าผู้พิพากษา เขากวัดแกว่งดาบทองคำในมือ ฟาดฟันลงไปเบื้องหน้าอย่างไร้ซึ่งความลังเล ดาบแสงนั้นตัดผ่านอากาศราวกับฉีกผ้าไหม พลังงานสุญญะที่พุ่งเข้ามาถูกผ่าออกเป็นสองส่วนอย่างง่ายดาย เส้นใยพลังงานที่เคยแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าถูกตัดขาดอย่างไร้รอยต่อ ก่อนจะระเบิดออกเป็นละอองพลังงานสีม่วงเข้มที่สลายไปในอากาศ

คมดาบของบุรุษในชุดเกราะทองไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น มันพุ่งตรงเข้าหาร่างของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าราวกับสายฟ้า แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าพยายามจะหลบหลีก แต่ความเร็วของดาบนั้นเหนือกว่าการคาดการณ์ของมันมาก ปลายดาบกรีดผ่านผิวหนังสีเทาดำของมันอย่างรุนแรง ทิ้งรอยแผลขนาดใหญ่ที่ลึกเข้าไปจนเห็นกระดูกสีดำที่เรืองแสง พลังงานสุญญะภายในร่างของมันพลุ่งพล่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเขื่อนที่พังทลาย

“อ๊ากกกก!” แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าคำรามด้วยความเจ็บปวดอย่างแท้จริง ร่างกายของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พลังงานสุญญะที่เคยถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์ตอนนี้ปั่นป่วนและไร้ทิศทาง มันพุ่งเข้าใส่บุรุษในชุดเกราะทองอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจการป้องกันตัวอีกต่อไป หวังเพียงแค่จะทำลายล้างคู่ต่อสู้ตรงหน้าให้สิ้นซาก

“ระบบ! วิเคราะห์ข้อมูลการต่อสู้!” อาร์ครีบออกคำสั่ง เขาไม่เคยเห็นการต่อสู้ในระดับนี้มาก่อน แม้แต่จอมเวทเอลฟ์โบราณที่เขาเคยเผชิญหน้าก็ยังเทียบไม่ได้กับพลังอำนาจที่บุรุษสองคนนี้แสดงออกมา “ข้อมูลการต่อสู้: แม่ทัพแห่งความว่างเปล่ามีพลังชีวิตลดลง 15% พลังงานสุญญะปั่นป่วน พลังโจมตีลดลง 5% บุรุษในชุดเกราะทอง: พลังชีวิตไม่เปลี่ยนแปลง พลังงานศักดิ์สิทธิ์คงที่…”

‘พลังชีวิตไม่เปลี่ยนแปลงงั้นหรือ? แสดงว่าการโจมตีของแม่ทัพสุญญะไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขาเลย!’ อาร์คคิดในใจด้วยความตกตะลึง บุรุษในชุดเกราะทองผู้นี้แข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งจนน่ากลัว เขาคือใครกันแน่? และทำไมถึงมาช่วยเขาในตอนนี้?

บุรุษในชุดเกราะทองยังคงสงบนิ่งราวกับภูผา แม้จะเผชิญหน้ากับการโจมตีอันบ้าคลั่งของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่า เขากวัดแกว่งดาบทองคำในมือ ป้องกันการโจมตีที่พุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่ดาบปะทะกับเส้นใยพลังงานสุญญะ หรือแม้แต่หมัดของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่า ก็จะเกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง พลังงานศักดิ์สิทธิ์ปะทะกับพลังงานสุญญะ ก่อให้เกิดคลื่นพลังที่แผ่กระจายออกไปทุกทิศทาง

“หุบมิติ!” บุรุษในชุดเกราะทองเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้กวัดแกว่งดาบ แต่ยกมือขึ้นช้าๆ เหนือศีรษะของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่า มิติโดยรอบบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง อากาศถูกบีบอัดจนกลายเป็นช่องว่างสีดำมืดมิดขนาดใหญ่ คล้ายกับหลุมดำที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง ช่องว่างนั้นขยายตัวอย่างรวดเร็ว ล้อมรอบร่างของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าเอาไว้

แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าพยายามจะหลบหนี แต่ช่องว่างมิตินั้นปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วเกินไป มันถูกดูดเข้าไปในช่องว่างนั้นอย่างช้าๆ ร่างกายมหึมาของมันบิดเบี้ยวและผิดรูปไปเรื่อยๆ คล้ายกับถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาล “นี่มันพลังของเจ้า…พลังแห่งราชันย์มิติ…เจ้า…คือ…ราชันย์แห่งอรุณรุ่ง!” เสียงคำรามสุดท้ายของแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าดังกึกก้อง ก่อนที่ร่างของมันจะถูกช่องว่างมิติกลืนกินไปจนหมดสิ้น ช่องว่างนั้นหดตัวลงอย่างรวดเร็วและหายไปในพริบตา ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความพังทลายที่เหลืออยู่

อาร์คมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตะลึง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครสามารถสังหารสิ่งมีชีวิตระดับเทพสงครามขั้นสูงได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ‘ราชันย์แห่งอรุณรุ่ง’ ชื่อนั้นก้องอยู่ในหัวของเขา ใครกันแน่คือบุรุษผู้นี้ และเขามาจากไหน?

บุรุษในชุดเกราะทองลดมือลง แสงสีทองรอบกายเขาก็จางหายไปช้าๆ ดาบแสงในมือก็สลายไปในอากาศเช่นกัน เขากลับมาอยู่ในสภาพสงบนิ่งอีกครั้ง ใบหน้าที่คมคายของเขายังคงไร้อารมณ์ แต่ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะมองทะลุผ่านทุกสิ่ง

“เจ้า…เป็นใครกัน?” อาร์ครวบรวมความกล้าถามออกไป เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นที่แผ่ออกมาจากบุรุษผู้นี้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม

บุรุษในชุดเกราะทองหันมามองอาร์ค ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่อาร์คไม่สามารถตีความได้ มันไม่ใช่ความเมตตา ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความรู้สึกลึกซึ้งที่อยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์ธรรมดา “ข้าคือผู้พิทักษ์” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย แต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ “ผู้พิทักษ์แห่งสมดุล”

“สมดุล?” อาร์คทวนคำ เขาไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘สมดุล’ ที่บุรุษผู้นี้เอ่ยถึง

“โลกนี้…และโลกอื่นๆ…มีสมดุลที่ละเอียดอ่อน” ผู้พิทักษ์แห่งอรุณรุ่งอธิบาย น้ำเสียงของเขายังคงไร้อารมณ์ แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น “พลังงานสุญญะ…คือสิ่งที่บิดเบือนสมดุลนั้น แม่ทัพแห่งความว่างเปล่าคือผู้บุกรุก”

“แล้วทำไมถึงมาช่วยข้า?” อาร์คถามตรงๆ

“เพราะเจ้า…คือปัจจัยใหม่” ผู้พิทักษ์แห่งอรุณรุ่งตอบ “เจ้าคือผู้ที่มีศักยภาพในการเปลี่ยนแปลง โลกนี้ต้องการการเปลี่ยนแปลง…และต้องการผู้พิทักษ์คนใหม่”

คำพูดของผู้พิทักษ์แห่งอรุณรุ่งทำให้อาร์คสับสนยิ่งกว่าเดิม ‘ผู้พิทักษ์คนใหม่’ หมายความว่าอย่างไร? เขาจะต้องมาเป็นผู้พิทักษ์อะไร? “ข้าไม่เข้าใจ”

“เจ้าจะเข้าใจเมื่อถึงเวลา” ผู้พิทักษ์แห่งอรุณรุ่งไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม เขาก้าวเข้าใกล้มาทางอาร์คช้าๆ จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่เมตร ออร่าศักดิ์สิทธิ์ของเขาไม่ได้เป็นภัยคุกคาม แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและสงบ “ระบบของเจ้า…คือเครื่องมือที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์นั้น”

‘ระบบของข้า? ถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์นั้น?’ อาร์คถึงกับผงะ ข้อมูลนี้ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับแม่ทัพแห่งความว่างเปล่าเสียอีก ระบบที่เขาใช้มาโดยตลอด ไม่ได้เป็นเพียงแค่สิ่งที่เขาได้รับมาโดยบังเอิญ แต่มันคือเครื่องมือที่ถูกสร้างขึ้นโดยใครบางคน? และเพื่อจุดประสงค์อะไรกันแน่?

“พลังแห่งสุญญะที่เจ้าดูดซับเข้าไป…คือสิ่งที่ต้องระวัง” ผู้พิทักษ์แห่งอรุณรุ่งเอ่ยขึ้นอีกครั้ง สายตาของเขาจ้องมองมาที่อาร์คอย่างลึกซึ้ง “มันเป็นดาบสองคม มันจะมอบพลังอันมหาศาล…แต่ก็อาจจะกลืนกินเจ้าได้เช่นกัน”

อาร์คนึกถึงตอนที่เขาดูดซับพลังงานสุญญะจากศัตรูเพื่อฟื้นฟูพลัง เขารู้สึกได้ถึงความมืดมิดที่แฝงอยู่ในพลังนั้น แต่ไม่คิดว่ามันจะร้ายแรงถึงเพียงนี้ “แล้วข้าควรทำอย่างไร?”

“หาทางควบคุมมัน…ไม่ใช่ให้มันควบคุมเจ้า” ผู้พิทักษ์แห่งอรุณรุ่งตอบ “โลกนี้ยังมีภัยคุกคามอีกมากนัก…นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น” เขายื่นมือออกมาแตะที่หน้าผากของอาร์คเบาๆ ทันใดนั้น แสงสีทองอันอบอุ่นก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของอาร์ค ระบบของเขาแจ้งเตือนทันที

“ได้รับ ‘พรแห่งผู้พิทักษ์’! พลังป้องกันศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้น 100% เป็นเวลา 24 ชั่วโมง! ได้รับความเข้าใจเกี่ยวกับ ‘พลังงานสุญญะเบื้องต้น’! ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับ ‘อาณาจักรแห่งความว่างเปล่า’!”

ข้อมูลจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของอาร์คเกี่ยวกับพลังงานสุญญะ วิธีการควบคุม และข้อมูลเกี่ยวกับอาณาจักรแห่งความว่างเปล่าที่แม่ทัพผู้นั้นมาจาก มันเป็นข้อมูลที่ลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะประมวลผลได้ทั้งหมดในทันที แต่เขารู้สึกได้ว่ามันจะช่วยให้เขารับมือกับพลังสุญญะที่เขาดูดซับเข้ามาได้ดีขึ้น

“จำไว้…สมดุลคือสิ่งสำคัญ” ผู้พิทักษ์แห่งอรุณรุ่งเอ่ยเป็นประโยคสุดท้าย ก่อนที่ร่างของเขาจะเริ่มเลือนรางลงช้าๆ แสงสีทองรอบกายเขาส่องสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะสลายหายไปในอากาศราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น

อาร์คยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง เขารู้สึกราวกับว่าเพิ่งตื่นจากความฝันอันยาวนาน ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ากลัว หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในใจของเขา

“ผู้พิทักษ์แห่งอรุณรุ่ง…ราชันย์แห่งอรุณรุ่ง…” อาร์คพึมพำกับตัวเอง ระบบของเขาคือเครื่องมือ? พลังสุญญะคือดาบสองคม? นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น?

เขาเหลือบมองไปยังท้องฟ้าที่กำลังจะมืดมิด ท้องฟ้าที่เคยถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและพลังสุญญะ ตอนนี้กลับมาเป็นสีฟ้าครามอีกครั้ง ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มนวลที่สาดส่องลงมายังโลกที่เต็มไปด้วยบาดแผล

ทันใดนั้น ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนอีกครั้ง “คำสั่งภารกิจหลัก: พิชิตอาณาจักรและสถาปนาตนเป็นเทพสงคราม ได้รับการอัปเดต! เพิ่มเงื่อนไขใหม่: ค้นหาและทำความเข้าใจ ‘แก่นแท้แห่งสมดุล’ เพื่อต่อต้าน ‘อิทธิพลแห่งความว่างเปล่า’ ที่คุกคามโลก”

‘แก่นแท้แห่งสมดุล? อิทธิพลแห่งความว่างเปล่า?’ อาร์คขมวดคิ้ว ภารกิจของเขาไม่เคยซับซ้อนถึงเพียงนี้มาก่อน เขาไม่ได้แค่ต้องสร้างกองทัพและพิชิตโลกอีกต่อไปแล้ว แต่ยังมีหน้าที่ที่ใหญ่หลวงกว่านั้นรอเขาอยู่

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ชูหลงและแม่ทัพคนอื่นๆ รีบวิ่งเข้ามาหาอาร์คด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ท่านแม่ทัพ! ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่? เมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

อาร์คหันไปมองลูกน้องของเขา เขายังคงประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ โลกที่เขามาถึงนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิด และบทบาทของเขาก็ไม่ได้จำกัดอยู่แค่การเป็นเทพสงครามที่พิชิตโลกอีกต่อไปแล้ว

“ข้าไม่เป็นอะไร” อาร์คตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง เขามองไปยังท้องฟ้าที่มืดมิดอีกครั้ง “แต่เรื่องราวเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก”

ในความมืดมิดที่เริ่มปกคลุม มิติที่เคยถูกฉีกขาดจากการต่อสู้ของเทพทั้งสองเริ่มกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างช้าๆ แต่รอยร้าวเล็กๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าได้ปรากฏขึ้นในมิติแห่งนั้น ลึกเข้าไปในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง ไกลออกไปจากโลกที่อาร์คยืนอยู่ ดวงตาสีม่วงเข้มคู่หนึ่งที่คล้ายกับกาแล็กซีที่กำลังจะดับสูญได้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง พลังงานสุญญะสีดำมืดแผ่กระจายออกมาจากดวงตาคู่นั้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความอำมหิต “ราชันย์แห่งอรุณรุ่ง…เจ้ากลับมาแล้ว…แต่โลกนี้…จะตกเป็นของความว่างเปล่า…ไม่ช้าก็เร็ว…”