ตอนที่ 42 — เสียงกระซิบจากสุญญะมิติ

อาร์คเงยหน้ามองรอยแยกมิติขนาดเท่าฝ่ามือที่ยังคงส่องประกายเรืองรองอยู่เบื้องหน้า มันดูเหมือนดวงตาอันว่างเปล่าที่จ้องมองกลับมายังเขา พร้อมกับเต้นระริกเบาๆ ราวกับหัวใจที่กำลังรอเวลาที่จะพองตัวขึ้น และจากภายในความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งนั้น เสียงกระซิบอันเยียบเย็นที่เคยสัมผัสได้ก่อนหน้า บัดนี้กลับชัดเจนขึ้นราวกับมันกำลังเรียกหา ไม่ใช่การเรียกหาเพื่อชักชวน แต่เป็นการเรียกหาที่เต็มไปด้วยเจตนาร้าย ดึงดูดให้จ