ตอนที่ 8 — เพลิงมังกรคำราม: บททดสอบแรกของเทพสงคราม

แสงสีแดงฉานย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีโลหิตฉับพลัน เงาของปีกมหึมากระพือเบื้องบน บดบังดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าจนมืดมิดสนิท ราวกับมัจจุราชกำลังแผ่ปีกคลุมโลก อาร์คยืนนิ่งอยู่หน้ากระท่อมไม้ที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายบนแผ่นหลัง ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังต้นตอของภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา ระบบเตือนซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอันเย็นชาและไร้อารมณ์ ‌แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเร่งด่วนที่ทำให้เส้นเลือดในขมับของอาร์คเต้นตุบๆ ราวกับกลองศึกที่กำลังโหมกระหน่ำ

“คำเตือน: ภัยคุกคามระดับสูง ‘มังกรคลั่งเพลิง’ (Ragefire Dragon) กำลังเข้าใกล้ฐานทัพหลักในระยะน้อยกว่า 5 ​นาที ผู้บัญชาการโปรดเตรียมรับมือ”

มังกรคลั่งเพลิง… อาร์คทวนคำในใจอย่างเชื่องช้า เขาเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับพวกมันในโลกเก่าบ้าง พวกมันคือหนึ่งในสัตว์อสูรที่ทรงพลังที่สุด เป็นหายนะที่เคลื่อนที่ได้ ไม่มีอารยธรรมใดอยากเผชิญหน้าด้วย และตอนนี้มันกำลังมุ่งตรงมายังฐานทัพเล็กๆ ‍ที่มีเพียงกระท่อมไม้ ทหารราบเกราะเบาสองนาย และตัวเขาเอง นี่มันบททดสอบที่โหดร้ายเกินไปสำหรับจุดเริ่มต้นไม่ใช่หรือไง? ราวกับโชคชะตากำลังเล่นตลกกับเขาอย่างเลือดเย็น

“ระบบ! ให้ข้อมูลเกี่ยวกับมังกรคลั่งเพลิงโดยละเอียด!” อาร์คออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พยายามควบคุมความตื่นตระหนกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจไม่ให้แสดงออกมา ‌แม้ในอกจะรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังบีบรัดอย่างรุนแรง

“มังกรคลั่งเพลิง: สิ่งมีชีวิตระดับตำนาน มีความสามารถในการพ่นเปลวเพลิงบริสุทธิ์ที่มีอุณหภูมิสูง สามารถหลอมละลายหินและโลหะได้ เกล็ดหนาของมันทนทานต่อการโจมตีทางกายภาพและเวทมนตร์ระดับต่ำถึงปานกลาง จุดอ่อน: ช่องท้องด้านล่าง (เข้าถึงยาก) ‍ดวงตา (ป้องกันอย่างแน่นหนา) กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด คาดว่าจะถึงเป้าหมายใน 3 นาที 45 วินาที”

ข้อมูลที่ได้รับทำให้อาร์ครู้สึกหนาวไปถึงกระดูก ​มังกรระดับตำนาน! ไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาดทั่วไปที่เคยเจอ มังกรที่สามารถหลอมละลายหินได้จะทำอะไรกับกระท่อมไม้ของเขา? ทหารราบเกราะเบาของเขาสองนายจะทำอะไรได้? นี่มันแทบจะไม่มีโอกาสรอดเลยด้วยซ้ำ ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจ แต่เขาไม่มีเวลามาจมปลักกับมัน

“ทรัพยากรปัจจุบัน: ไม้ ​120 หน่วย, หิน 80 หน่วย, เนื้อก็อบลิน 10 หน่วย, ​หนังก็อบลิน 5 หน่วย” ระบบรายงานอย่างต่อเนื่อง

อาร์คกวาดสายตาไปยังทรัพยากรที่เขาเพิ่งรวบรวมมาจากพวกก็อบลินอย่างรวดเร็ว มีไม้และหินพอสมควร เขาตั้งใจจะเอาไปสร้างโรงแปรรูปเพื่อพัฒนาฐานทัพ แต่ตอนนี้… สิ่งที่เขาต้องการคือการป้องกันและกำลังเสริมอย่างเร่งด่วนที่สุด ชีวิตของเขาและทหารขึ้นอยู่กับการตัดสินใจในไม่กี่วินาทีข้างหน้า

“ระบบ! มีสิ่งก่อสร้างป้องกันใดที่สามารถสร้างได้ในเวลาอันสั้นที่สุด และให้ประสิทธิภาพสูงสุดด้วยทรัพยากรที่มี?” อาร์คเร่งรัด เสียงของเขาเริ่มมีแววเคร่งเครียด

“สิ่งก่อสร้างป้องกันฉุกเฉิน: ป้อมยามไม้ชั่วคราว (Temporary Wooden Watchtower) ใช้ทรัพยากร: ไม้ 50 หน่วย, หิน 30 หน่วย เวลาการก่อสร้าง: 1 นาที 30 วินาที ความสามารถ: ตรวจจับและโจมตีศัตรูในระยะด้วยธนูไม้เบื้องต้น เพิ่มอัตราการยิงให้หน่วยธนูที่ประจำการ”

ป้อมยามไม้ชั่วคราว… มันไม่ได้ฟังดูแข็งแกร่งเท่าไหร่ แต่มันก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย อาร์คพยักหน้าอย่างรวดเร็ว นี่คือทางเลือกเดียวที่พอจะสร้างความแตกต่างได้บ้าง

“สร้างป้อมยามไม้ชั่วคราวทันที! ตำแหน่ง: ทางทิศเหนือของกระท่อม ใกล้กับแนวป่า!” อาร์คออกคำสั่งโดยไม่ลังเล เขารู้ดีว่าทุกวินาทีมีค่าราวกับทองคำ

ขณะเดียวกัน เขาก็คิดถึงกำลังพล “ระบบ! มีหน่วยรบใดที่แข็งแกร่งกว่าทหารราบเกราะเบา และสามารถเรียกพลได้ด้วยทรัพยากรที่มีอยู่ตอนนี้?”

“หน่วยรบ: ทหารรับจ้างฝึกหัด (Apprentice Mercenary) ใช้ทรัพยากร: ไม้ 20 หน่วย, หิน 15 หน่วยต่อหนึ่งนาย ความสามารถ: มีความเชี่ยวชาญในการต่อสู้ด้วยดาบและโล่มากกว่าทหารราบเกราะเบา มีเกราะหนังเสริมความแข็งแกร่ง และประสบการณ์การต่อสู้เบื้องต้น”

“เรียกพลทหารรับจ้างฝึกหัดสองนาย! ทันที!” อาร์คไม่มีทางเลือก เขาต้องใช้ทุกสิ่งที่มีเพื่อรับมือกับภัยคุกคามนี้ เขามีไม้เหลือ 70 หน่วย หินเหลือ 50 หน่วย หลังจากสร้างป้อมยาม เขาสามารถเรียกทหารรับจ้างได้สองนายพอดีเป๊ะ ทำให้ทรัพยากรของเขาหมดไปแทบจะเกลี้ยง ความหวังสุดท้ายของเขากำลังถูกทุ่มลงไปในกองกำลังเล็กๆ นี้

“คำสั่งรับทราบ! เริ่มการก่อสร้างป้อมยามไม้ชั่วคราว! เริ่มการเรียกพลทหารรับจ้างฝึกหัด!” เสียงระบบตอบรับอย่างฉับไว

พื้นดินรอบกระท่อมเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย ไม้และหินที่อยู่ใกล้ๆ ลอยขึ้นมาประกอบกันเป็นโครงสร้างป้อมยามอย่างรวดเร็วราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังทำงาน เสียงคำรามของลมดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของทหารรับจ้างฝึกหัดสองนาย พวกเขาสวมเกราะหนังสีเข้ม ถือดาบและโล่เหล็ก กล้ามเนื้อที่ดูแข็งแกร่งกว่าทหารราบเกราะเบาอย่างเห็นได้ชัด แววตาของพวกเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น แม้จะยังเยาว์วัย

“ผู้บัญชาการ!” ทหารทั้งสองนายทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง เสียงของพวกเขากังวานไปด้วยความเคารพ

“เราไม่มีเวลา!” อาร์คตะโกนสั่งอย่างเร่งรีบ “ตั้งรับ! ทหารราบเกราะเบาสองนายไปประจำการที่ป้อมยาม! เตรียมธนูให้พร้อม! เล็งไปที่ปีกหรือหัวของมัน! ส่วนทหารรับจ้างฝึกหัดกับทหารราบที่เหลือ ตั้งโล่ป้องกันด้านหน้ากระท่อม! เน้นไปที่ขาของมันหากมันลงจอด! หากเป็นไปได้ พยายามอย่าอยู่กลางแจ้ง!” อาร์คพยายามคิดแผนการอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะรู้ว่ามันอาจเป็นเพียงการยื้อเวลาเท่านั้น

“ขอรับ/ทราบแล้ว!” เหล่าทหารตอบรับอย่างกระตือรือร้น แม้จะรับรู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของศัตรูที่กำลังมาถึง แต่พวกเขาก็ไม่แสดงความหวาดกลัวออกมา พวกเขาคือทหารที่พร้อมจะสละชีพเพื่อผู้บัญชาการและฐานทัพ

ในขณะที่การเตรียมการดำเนินไปอย่างเร่งรีบ ท้องฟ้าก็ฉีกขาดด้วยเสียงคำรามที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม เปลวเพลิงสีแดงฉานพุ่งทะยานลงมาจากฟ้า ต้นไม้ใหญ่หลายต้นในป่ารอบๆ ฐานทัพระเบิดลุกไหม้เป็นจุลในพริบตา แสงจากเปลวเพลิงสะท้อนในดวงตาของอาร์ค เผยให้เห็นถึงภาพของอสูรกายบินได้ขนาดมหึมา ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงเข้มเหมือนลาวาที่กำลังไหลหลอม ดวงตาเปล่งประกายสีทองอันอำมหิตราวกับเปลวไฟแห่งนรก มันคือมังกรคลั่งเพลิง! ใหญ่โตกว่าที่อาร์คจินตนาการไว้มากนัก! ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่พอจะบดขยี้กระท่อมของเขาได้ในการโจมตีครั้งเดียว มันบินวนเหนือฐานทัพเล็กๆ ของเขาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังประเมินเหยื่อที่ไร้ทางสู้

“เป้าหมาย! มังกร!” อาร์คตะโกนให้คำสั่งสุดเสียง สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของเขากำลังทำงานอย่างเต็มที่

“ฟู่มมมมมม!”

มังกรอ้าปากกว้าง พ่นเปลวเพลิงมหึมาออกมา แสงแห่งความร้อนแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า มันเล็งเป้าไปที่กระท่อมไม้ของอาร์คโดยตรง! ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ อากาศสั่นไหวราวกับจะระเบิด

“หลบในแนวบังเกอร์!” อาร์คตะโกนสั่ง แต่เปลวเพลิงเร็วกว่า! มันปะทะเข้ากับผนังกระท่อมไม้ แม้กระท่อมจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับจะพังทลายลงในพริบตา แต่โครงสร้างที่สร้างโดยระบบเทพสงครามกลับแข็งแกร่งเกินคาด ผนังไม้ที่ดูบอบบางยังคงยืนหยัดได้ราวกับปาฏิหาริย์ แต่กระนั้นความร้อนก็แผ่ซ่านเข้ามาด้านในจนแทบจะทนไม่ไหว ผิวหนังของอาร์ครู้สึกแสบร้อนไปหมด

“ยิง! ยิงมัน!” เสียงของทหารธนูจากป้อมยามดังขึ้น ลูกธนูไม้เล็กๆ พุ่งออกไปราวกับหวังจะสร้างความรำคาญให้กับเทพแห่งไฟ พวกมันกระทบเข้ากับเกล็ดหนาของมังกร เสียงดัง ‘แกร๊ก!’ ก่อนที่จะร่วงหล่นลงพื้นอย่างไร้ผล มังกรคลั่งเพลิงไม่แม้แต่จะชายตามอง ราวกับว่าการโจมตีนั้นเป็นเพียงลมพัดผ่าน

“โฮกกก!” มังกรคำรามด้วยความหงุดหงิดที่เปลวเพลิงของมันไม่สามารถเผาทำลายสิ่งปลูกสร้างเล็กๆ ได้ในคราวเดียว มันลดระดับลงมา ชกกำปั้นหยาบกระด้างของมันลงบนพื้นดินนอกกระท่อม เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินรอบๆ ยุบตัวลงเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ แรงกระแทกส่งผลให้กระท่อมและป้อมยามสั่นคลอนอย่างรุนแรง ทหารรับจ้างและทหารราบที่ซุ่มอยู่ใกล้ๆ ต่างกระเด็นไปคนละทิศละทาง บางคนล้มลงกับพื้นอย่างแรง

“เข้าโจมตีที่ขาของมัน! หาจุดอ่อน!” อาร์คเห็นโอกาส มังกรลงจอดแล้ว! มันคือโอกาสเดียว!

“ยะฮ่า!” ทหารรับจ้างสองนายและทหารราบหนึ่งนายที่ยังยืนหยัดได้ พุ่งเข้าโจมตีขาขนาดมหึมาของมังกรทันที ดาบและโล่ปะทะเข้ากับเกล็ดหนาของมัน เสียงดัง ‘ฉัวะ! ฉับ!’ ทว่ากลับทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วนเล็กน้อยเท่านั้น มังกรเบนความสนใจจากกระท่อมมายัง ‘มด’ ตัวเล็กๆ ที่กำลังรบกวนมัน ดวงตาสีทองฉายแววรำคาญ มันสะบัดหางขนาดมหึมาเข้าใส่ร่างของทหารอย่างบ้าคลั่งราวกับจะปัดแมลงวัน

“ระวัง!” อาร์คตะโกนสุดเสียง แต่ไม่ทันการ! ทหารราบเกราะเบาหนึ่งนายถูกหางของมังกรฟาดเข้าอย่างจัง ร่างกระเด็นไปปะทะกับต้นไม้ใหญ่ ร่วงลงมาแน่นิ่ง! เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากร่างไร้วิญญาณนั้น

“ระบบ! มีคำสั่งพิเศษ หรือความสามารถที่สามารถใช้ในการต่อสู้กับมังกรได้หรือไม่? มีวิธีสร้างความเสียหายให้มันได้ไหม?!” อาร์คถามอย่างร้อนรน หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ทรัพยากรของเขาหมดไปแล้ว ทหารก็เริ่มสูญเสีย เขากำลังจะแพ้ การต่อสู้ครั้งนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

“คำแนะนำ: สถานการณ์วิกฤติ! พลังงานของผู้บัญชาการต่ำ จำเป็นต้องเปิดใช้งาน ‘แก่นแท้แห่งเทพสงคราม’ เพื่อปลดล็อกความสามารถพิเศษชั่วคราว การเปิดใช้งานจะใช้ ‘พลังชีวิต’ ของผู้บัญชาการเป็นเชื้อเพลิง มีความเสี่ยงสูงต่อชีวิตของผู้บัญชาการ”

“พลังชีวิต?!” อาร์คเบิกตากว้าง นี่มันคือการแลกชีวิตเพื่อชัยชนะหรือไง? ระบบกำลังขอให้เขาสละตัวเอง? เขามองไปยังทหารที่เหลืออยู่เพียงสามนายที่กำลังพยายามต่อสู้กับมังกรยักษ์อย่างสิ้นหวัง ทหารรับจ้างสองนายกำลังพยายามหาช่องว่างเพื่อโจมตี แต่ก็ถูกมังกรต้อนจนมุม ส่วนทหารธนูสองนายที่ป้อมยามยังคงยิงธนูได้อย่างไร้ประโยชน์ หากเขาไม่ทำอะไรเลย ทุกคนต้องตาย และฐานทัพจะถูกทำลาย เขาจะต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด… ความรับผิดชอบอันหนักอึ้งบีบคั้นหัวใจ

มังกรคลั่งเพลิงส่งเสียงคำรามอีกครั้ง คราวนี้มันรวบรวมพลังงานมหาศาลไว้ในลำคอ เปลวเพลิงสีแดงก่ำสว่างวาบไปทั่วบริเวณ พลังงานที่น่ากลัวกำลังก่อตัวขึ้น… มันกำลังเตรียมที่จะพ่นลมหายใจมังกรครั้งสุดท้าย เพื่อเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน! ดวงตาของอาร์คจับจ้องไปยังพลังที่กำลังจะถูกปลดปล่อย และในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เขาก็เห็นบางสิ่ง… บางสิ่งที่อาจเป็นโอกาสสุดท้าย… จุดอ่อนที่แม้แต่ระบบก็ไม่ได้ระบุชัดเจน… แต่ระบบก็เตือนมาอีกครั้งถึงความเสี่ยงของการใช้ ‘แก่นแท้แห่งเทพสงคราม’ ที่จะต้องแลกด้วยชีวิต… เขาจะกล้าเดิมพันกับโอกาสสุดท้ายนี้หรือไม่? และจะเดิมพันอย่างไร? ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีนั้น อาร์คตัดสินใจแล้ว เขาต้องทำ! เขาคือผู้บัญชาการ เขาคือเทพสงคราม! เขาจะไม่มีวันยอมแพ้!

“ระบบ! เปิดใช้งาน ‘แก่นแท้แห่งเทพสงคราม’ ทันที!” อาร์คตะโกนออกไป เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า แม้จะรู้ดีว่ากำลังเดิมพันด้วยชีวิตของตัวเอง

ทันใดนั้น ร่างกายของอาร์คก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทองเรืองรอง พลังงานมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่ทุกอณูของร่างกาย ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วทุกเส้นประสาทราวกับถูกฉีกกระชาก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงพลังที่ไม่เคยมีมาก่อน พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งได้ ดวงตาของอาร์คเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามราวกับเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ เขาสัมผัสได้ถึงทุกสิ่งรอบตัวอย่างละเอียดลออ ราวกับโลกทั้งใบถูกขยายให้ช้าลง

“พลังงานชีวิตของผู้บัญชาการลดลง 20%… 30%… 40%…” เสียงระบบเตือนอย่างต่อเนื่อง แต่เขาไม่สนใจ

ในห้วงแห่งพลังที่ตื่นขึ้น อาร์คมองเห็นจุดอ่อนของมังกรคลั่งเพลิงได้อย่างชัดเจน ไม่ใช่แค่จุดอ่อนที่ระบบระบุ แต่เป็นช่องว่างเล็กๆ ที่เกิดขึ้นจากการที่มันกำลังรวบรวมพลังเพื่อพ่นลมหายใจมังกร บริเวณใต้คอที่เกล็ดบางลงเล็กน้อย และช่องว่างที่เปิดออกเมื่อมันอ้าปากกว้างที่สุดเพื่อปลดปล่อยเปลวเพลิง!

“ทหารรับจ้าง! ถ่วงเวลาไว้! อย่าให้มันพ่นลมหายใจมังกรได้!” อาร์คสั่งเสียงก้อง พลังของแก่นแท้แห่งเทพสงครามทำให้เสียงของเขามีอำนาจสะกดใจอย่างประหลาด

ทหารรับจ้างทั้งสองนายแม้จะบาดเจ็บและอ่อนล้า แต่เมื่อได้ยินคำสั่งของอาร์ค พวกเขาก็ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาประสานงานกันอย่างกล้าหาญ หนึ่งนายใช้โล่ป้องกัน อีกนายใช้ดาบฟันเข้าที่ขาของมังกรอย่างต่อเนื่อง แม้จะสร้างความเสียหายได้เพียงเล็กน้อย แต่มันก็มากพอที่จะทำให้มังกรเสียสมาธิไปชั่วขณะ

อาร์คพุ่งทะยานออกจากกระท่อม ร่างกายของเขารู้สึกเบาราวกับขนนก ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ เขาวิ่งตรงไปยังมังกรคลั่งเพลิงที่กำลังเงื้อคอเตรียมพ่นเปลวไฟ ดวงตาสีทองของเขามองเห็นเส้นทางที่ชัดเจนที่สุด

“ระบบ! สร้างอาวุธระยะประชิดที่ทรงพลังที่สุดที่สามารถสร้างได้ในตอนนี้!” อาร์คสั่งขณะวิ่ง

“ทรัพยากรไม่เพียงพอสำหรับอาวุธระดับสูง… สามารถสร้าง ‘ดาบเหล็กกล้าแห่งการพิชิต’ (Conquest Steel Sword) ได้โดยใช้พลังงานชีวิตของผู้บัญชาการเพิ่มเติม 10%”

“สร้าง!” อาร์คตอบโดยไม่ลังเล เขารู้สึกถึงพลังชีวิตที่ไหลออกจากร่างกายอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่หวั่น

ในพริบตา ดาบเหล็กกล้าสีเงินวาวก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา มันหนักแน่นและคมกริบ ราวกับถูกสร้างมาเพื่อทำลายล้าง มังกรคลั่งเพลิงเริ่มจะพ่นลมหายใจมังกรแล้ว เปลวเพลิงสีแดงก่ำกำลังลุกโชนอยู่ในลำคอของมัน

อาร์คกระโดดขึ้นไปบนขาหน้าของมังกรอย่างรวดเร็วราวกับเงา เกล็ดที่เคยแข็งแกร่งกลับกลายเป็นเหมือนบันไดให้เขาปีนป่าย เขาวิ่งขึ้นไปตามลำตัวของมังกรอย่างบ้าคลั่ง ทหารรับจ้างและทหารธนูต่างมองด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นผู้บัญชาการคนใดกล้าหาญถึงเพียงนี้

“โฮกกกกก!” มังกรคำรามด้วยความโกรธ มันพยายามสะบัดร่างเพื่อสลัดอาร์คออกไป แต่ด้วยพลังของแก่นแท้แห่งเทพสงคราม อาร์คยึดเกาะกับเกล็ดของมันได้อย่างมั่นคง

เขามาถึงบริเวณใต้คอของมังกรในจังหวะที่มันอ้าปากกว้างที่สุดเพื่อปลดปล่อยเปลวเพลิง! ช่องว่างเล็กๆ ที่เขาเห็นด้วยตาของเทพสงครามปรากฏขึ้นตรงหน้า!

“นี่แหละ!” อาร์คตะโกนสุดเสียง รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีในร่างกายที่กำลังอ่อนล้า เขาพุ่งดาบเหล็กกล้าแห่งการพิชิตเข้าใส่ช่องว่างนั้นอย่างสุดแรง!

ดาบพุ่งทะลุผ่านเกล็ดที่บางลงและเนื้อเยื่ออ่อนนุ่มเข้าไปอย่างง่ายดาย เสียงกรีดร้องของมังกรคลั่งเพลิงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งป่า เปลวเพลิงที่กำลังจะถูกพ่นออกมาพลันสลายไปในอากาศ ร่างกายมหึมาของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

อาร์คไม่รอช้า เขาดึงดาบออกและแทงซ้ำเข้าไปในบาดแผลเดิมอีกครั้งและอีกครั้ง เลือดสีแดงเข้มพุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลราวกับน้ำพุ ร่างกายของมังกรคลั่งเพลิงเริ่มอ่อนแรงลง มันพยายามจะบินขึ้น แต่ปีกของมันกลับกระพืออย่างอ่อนระโหยโรยแรง

“จบแล้ว!” อาร์คกระโดดลงมาจากร่างของมังกรที่กำลังล้มลงอย่างช้าๆ

มังกรคลั่งเพลิงล้มกระแทกพื้นดินอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ ร่างกายมหึมาของมันแน่นิ่งไปในที่สุด ดวงตาสีทองที่เคยเต็มไปด้วยความอำมหิตบัดนี้กลับไร้ประกาย

“ภัยคุกคาม ‘มังกรคลั่งเพลิง’ ถูกกำจัดแล้ว! ผู้บัญชาการได้รับค่าประสบการณ์ 1000 หน่วย! ได้รับทรัพยากรพิเศษ: เกล็ดมังกรคลั่งเพลิง 50 หน่วย, เนื้อสันในมังกร 20 หน่วย, แกนพลังงานมังกร 1 หน่วย” ระบบรายงานด้วยน้ำเสียงที่ยังคงไร้อารมณ์ แต่สำหรับอาร์ค มันคือเสียงแห่งชัยชนะ

อาร์คทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง พลังงานชีวิตของเขาเหลือเพียงน้อยนิด ร่างกายเจ็บปวดไปทั่วทุกส่วน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ เขาทำได้แล้ว! เขาเอาชนะมังกรคลั่งเพลิงได้!

ทหารรับจ้างและทหารราบที่เหลืออยู่ต่างวิ่งเข้ามาหาอาร์คด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและชื่นชม พวกเขาไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและน่าเหลือเชื่อเช่นนี้มาก่อน ผู้บัญชาการของพวกเขาไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นเทพสงครามอย่างแท้จริง

“ท่านผู้บัญชาการ! ท่านบาดเจ็บหรือไม่ขอรับ!” ทหารรับจ้างนายหนึ่งถามด้วยความเป็นห่วง

อาร์คพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่เป็นไร… แค่เหนื่อยเล็กน้อย” เขายิ้มอย่างอ่อนแรง

บททดสอบแรกของเทพสงครามได้ผ่านพ้นไปแล้วด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่ แต่เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น โลกใบนี้ยังคงเต็มไปด้วยภัยคุกคามอีกมากมาย และเขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา

แสงสีทองที่เคยห่อหุ้มร่างกายของอาร์คค่อยๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงความเหนื่อยล้าและบาดแผล แต่ในดวงตาของเขากลับมีประกายแห่งความมุ่งมั่นที่แรงกล้ากว่าเดิม เขามองไปยังซากมังกรคลั่งเพลิงที่นอนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า และรู้ว่าจากนี้ไป โลกใบนี้จะต้องจดจำชื่อของเขา… อาร์ค เทพสงครามผู้พิชิต!