ตอนที่ 1 — คำสาปมาร: กำเนิดระบบอสูร

ยอดเขามารร้างตระหง่านอยู่ท่ามกลางผืนฟ้าที่มืดครึ้มตลอดกาล อากาศที่นี่เจือไปด้วยไอแห่งความตายและความว่างเปล่า ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าเหยียบย่างเข้ามา เว้นเสียแต่เฮ่ยเทียน ชายหนุ่มผู้ถูกขับไล่และต้องคำสาป เขาสิงสถิตอยู่ในถ้ำหินปูนที่ลึกที่สุดราวกับเป็นส่วนหนึ่งของความอ้างว้างนั้น

เฮ่ยเทียนไม่ใช่คนธรรมดา เขามีร่างกายที่ผอมโซ ซูบซีด ‌ดวงตาของเขามืดมิดราวกับหลุมดำที่ไร้ซึ่งแสงแห่งความหวัง ผิวหนังของเขาถูกปกคลุมด้วยรอยสักสีดำสนิทที่ขยับได้ราวกับสิ่งมีชีวิต มันคือ “รอยผนึกมาร” อันเป็นคำสาปที่สวรรค์ชั้นเก้าประทานให้เมื่อห้าปีก่อน เพียงเพราะเขาถือกำเนิดพร้อมพลังงานบางอย่างที่เหล่าทวยเทพถือว่า "แปดเปื้อน" รอยผนึกมารนี้กัดกินพลังชีวิตของเขาอย่างช้าๆ ​ทำให้เขาทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสทุกวันคืน มันแผดเผาจากภายในสู่ภายนอก ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกฉีกทึ้งเป็นชิ้นๆ ไม่เว้นแม้แต่ในยามหลับใหล

"อ๊ากกก!" เสียงกรีดร้องแหบพร่าหลุดออกจากลำคอของเฮ่ยเทียน ร่างกายของเขากระตุกเกร็งอยู่บนพื้นถ้ำที่เย็นเฉียบ เส้นเลือดปูดโปนบนผิวหนังที่ซีดขาว รอยผนึกมารบนแผ่นหลังของเขากำลังส่องประกายสีดำอมแดงอย่างรุนแรง ‍พลังงานมืดทะมึนไหลวนอยู่ในกายของเขาอย่างไร้ทิศทาง สร้างความเจ็บปวดที่เหนือจินตนาการ เฮ่ยเทียนกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก เขากำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ความทรมานนี้เกิดขึ้นทุกครั้งที่พลังงานมารในกายของเขาพยายามจะปะทุออกมา แต่กลับถูกรอยผนึกมารกดทับไว้ ราวกับกรงขังที่คอยบีบรัดหัวใจของเขาให้แหลกสลาย

ห้าปีแล้วที่เขาต้องทนทุกข์อยู่เช่นนี้ ความหวังใดๆ ‌มอดดับไปนานแล้ว สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือความแค้นอันมหาศาล ความแค้นที่สั่งสมมาจากการถูกทอดทิ้ง การถูกตราหน้าว่าเป็นมารตั้งแต่กำเนิด และการถูกสวรรค์อันยุติธรรมลงทัณฑ์อย่างไร้เหตุผล "สวรรค์... เจ้ามันไร้ซึ่งความยุติธรรม!" เสียงของเฮ่ยเทียนแหบพร่า ‍แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ แสงสีดำอมแดงจากรอยผนึกมารเริ่มลุกลามไปทั่วร่างราวกับจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว

ในชั่วพริบตาที่ความเจ็บปวดพุ่งทะลุขีดจำกัด สติของเฮ่ยเทียนเริ่มพร่าเลือน เขารู้สึกเหมือนถูกดึงลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง แต่ในความมืดนั้น... แสงสีแดงโลหิตจุดหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นมา มันเป็นแสงที่แปลกประหลาด ​ไม่ใช่แสงที่คุ้นเคยจากเปลวไฟหรือดวงอาทิตย์ แต่มันเป็นแสงที่ดูราวกับมาจากโลกอื่น แสงนั้นส่องผ่านม่านตาของเขา เจาะลึกเข้าไปในจิตวิญญาณที่กำลังจะดับสลาย

"ตรวจพบการตื่นขึ้นของพลังงานมารระดับสูง!" เสียงแหบพร่า ทุ้มลึก และเย็นยะเยือกดังขึ้นในห้วงความคิดของเฮ่ยเทียน มันเป็นเสียงที่ไม่ใช่ภาษาที่เขาเคยได้ยิน ​แต่เขากลับเข้าใจความหมายของมันได้อย่างน่าประหลาดใจ "ทำการผูกมัด 'ระบบจอมมารพิชิตสวรรค์' กับโฮสต์ 'เฮ่ยเทียน' สำเร็จ"

ทันใดนั้น หน้าต่างโปร่งแสงสีแดงโลหิตก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฮ่ยเทียน มันลอยอยู่กลางอากาศราวกับภาพลวงตา ​แต่กลับมีความชัดเจนอย่างเหลือเชื่อ ตัวอักษรโบราณสีดำสนิทปรากฏขึ้นและเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความที่ทันสมัยและเข้าใจง่ายกว่า

[ระบบจอมมารพิชิตสวรรค์] โฮสต์: เฮ่ยเทียน ระดับ: 0 (มารแรกกำเนิด) ฉายา: ผู้ถูกคำสาป, เศษเดนแห่งสวรรค์ พลังชีวิต: 10/100 (ติดสถานะ: คำสาปมารกัดกิน) พลังปราณมาร: 0/0 พละกำลัง: 5 ความเร็ว: 4 ความว่องไว: 3 สติปัญญา: 8 พรสวรรค์: มารอมตะ (ผนึก) ทักษะ: ไม่มี อุปกรณ์: ไม่มี ค่าพิชิตสวรรค์: 0

เฮ่ยเทียนเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินร่างกายของเขาหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง เขาลุกขึ้นนั่งอย่างงุนงง มองไปยังหน้าต่างระบบตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา นี่มันอะไรกัน? ภาพลวงตา? หรือความฝันก่อนตาย? แต่ความรู้สึกของจริงที่ได้รับจากหน้าต่างระบบนั้นไม่อาจปฏิเสธได้

"นี่... นี่มัน..." เฮ่ยเทียนพยายามเปล่งเสียง แต่ลำคอของเขาแห้งผาก หน้าต่างระบบสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมา

[ยินดีต้อนรับสู่ระบบจอมมารพิชิตสวรรค์! โฮสต์ได้ตื่นขึ้นสู่เส้นทางแห่งจอมมาร ขอให้โฮสต์จงใช้พลังแห่งมารที่ได้รับมา ท้าทายสวรรค์อันอยุติธรรม และพิชิตสวรรค์ทั้งเก้า!]

คำว่า "พิชิตสวรรค์" สั่นสะเทือนจิตใจของเฮ่ยเทียนอย่างรุนแรง มันเป็นสิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้ เป็นแค่ความเพ้อฝันของชายผู้ถูกขับไล่ แต่ตอนนี้... ด้วยระบบที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขากลับรู้สึกถึงความเป็นไปได้อันเลือนลาง

"ระบบ... เจ้าคืออะไร? เจ้ามาจากไหน?" เฮ่ยเทียนถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากระบบ มีเพียงข้อความที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

[ระบบคือสิ่งที่จะนำทางโฮสต์ไปสู่การเป็นจอมมารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสวรรค์ทั้งเก้า พลังงานที่โฮสต์ได้รับคือ 'พลังปราณมาร' ซึ่งเป็นพลังที่สวรรค์หวาดกลัว จงใช้มันเพื่อทำลายโซ่ตรวนของคำสาป และก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์!]

เฮ่ยเทียนก้มมองร่างกายของตนเอง รอยผนึกมารบนผิวหนังยังคงอยู่ แต่ประกายสีดำอมแดงที่เคยเจิดจ้ากลับจางลงอย่างเห็นได้ชัด ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินก็หายไปจริงๆ ราวกับว่าระบบนี้ได้เข้ามาควบคุมหรืออย่างน้อยก็บรรเทาอาการของคำสาปมาร

"พลังปราณมาร... มันคืออะไร?"

[พลังปราณมารเป็นแก่นแท้ของจอมมาร เป็นพลังที่แข็งแกร่งและบริสุทธิ์ที่สุดในหมู่มาร การดูดซับพลังงานมารจากสิ่งแวดล้อมหรือการสังหารศัตรูจะเพิ่มพลังปราณมารของโฮสต์ เมื่อพลังปราณมารถึงจุดสูงสุด โฮสต์จะสามารถเลื่อนระดับและได้รับพลังใหม่ๆ]

"แล้วคำสาปมารของข้าเล่า?" เฮ่ยเทียนถามด้วยความหวังอันริบหรี่

[คำสาปมารคือการผนึกพรสวรรค์ 'มารอมตะ' ของโฮสต์ หากต้องการปลดผนึก จำเป็นต้องบรรลุเงื่อนไขบางประการ และสะสมค่าพิชิตสวรรค์ให้เพียงพอ]

เฮ่ยเทียนพยักหน้าช้าๆ ข้อมูลที่ได้รับทำให้เขาเริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น เขาไม่ได้ตาฝาด นี่คือโอกาส... โอกาสที่จะพลิกชะตาของตัวเอง โอกาสที่จะแก้แค้นสวรรค์อันอยุติธรรม!

"ระบบ..." เฮ่ยเทียนเริ่มออกคำสั่งอย่างระมัดระวัง "มีทักษะอะไรที่ข้าสามารถเรียนรู้ได้ตอนนี้บ้าง?"

[ขณะนี้โฮสต์ยังไม่มีทักษะพื้นฐาน เนื่องจากระดับต่ำกว่าเกณฑ์ ระบบขอแนะนำ 'วิชาดูดกลืนปราณมารเบื้องต้น' เป็นทักษะสำหรับผู้เริ่มต้นเพื่อสะสมพลังปราณมารและเพิ่มความแข็งแกร่ง]

[คำถาม: ต้องการเรียนรู้ 'วิชาดูดกลืนปราณมารเบื้องต้น' หรือไม่? (ใช่/ไม่)]

"ใช่!" เฮ่ยเทียนตอบอย่างไม่ลังเล ทันใดนั้น ข้อมูลจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา มันเป็นความรู้เกี่ยวกับการโคจรพลังงาน การดูดซับพลังงานมารจากสภาพแวดล้อม และการแปรเปลี่ยนมันให้เป็นพลังปราณมารในจุดตันเถียนของเขา ความรู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้ฝึกฝนวิชานี้มานานนับปี

[โฮสต์ได้เรียนรู้ทักษะ: วิชาดูดกลืนปราณมารเบื้องต้น (ระดับ 1)]

เฮ่ยเทียนลองทำตามคำแนะนำในวิชา เขานั่งขัดสมาธิบนพื้นถ้ำ หลับตาลง และเริ่มโคจรพลังงานมารที่แฝงอยู่ในอากาศรอบตัวเขา ไอเย็นยะเยือกที่เคยทำให้เขาสั่นสะท้าน บัดนี้กลับรู้สึกคุ้นเคยและเป็นมิตร พลังงานมืดทะมึนเริ่มไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา ผ่านเส้นลมปราณที่เคยถูกปิดกั้น และมุ่งตรงไปยังจุดตันเถียนที่อยู่ใต้สะดือ

[ตรวจพบการดูดซับพลังปราณมาร 1 หน่วย!] [ตรวจพบการดูดซับพลังปราณมาร 1 หน่วย!]

ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง พลังงานที่เคยเป็นพิษร้าย บัดนี้กลับกลายเป็นยาชูกำลังที่กำลังเติมเต็มความว่างเปล่าในตัวเขา พลังชีวิตของเขาที่เคยเหลือเพียงน้อยนิดก็เริ่มฟื้นตัวอย่างช้าๆ เฮ่ยเทียนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย กล้ามเนื้อของเขาเริ่มกระชับขึ้น ผิวหนังที่เคยซีดขาวก็เริ่มมีเลือดฝาด ดวงตาที่เคยไร้แววก็กลับมามีประกายแห่งความมุ่งมั่นอีกครั้ง

เขาฝึกฝนอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าพลังปราณมารของเขากำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

[โฮสต์: เฮ่ยเทียน] [ระดับ: 0 (มารแรกกำเนิด)] [พลังชีวิต: 80/100] [พลังปราณมาร: 50/50] -> [กำลังจะเลื่อนระดับ!]

"จะเลื่อนระดับแล้วหรือ?" เฮ่ยเทียนตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

[พลังปราณมารของโฮสต์เต็มแล้ว ต้องการเลื่อนระดับเป็น 'มารฝึกหัด' หรือไม่? (ใช่/ไม่)]

"ใช่!"

[กำลังดำเนินการเลื่อนระดับ...] [การเลื่อนระดับสำเร็จ! โฮสต์ได้เข้าสู่ระดับ 'มารฝึกหัด'!]

[ระดับ: 1 (มารฝึกหัด)] [พลังชีวิต: 150/150] [พลังปราณมาร: 0/100] [พละกำลัง: 10 (+5)] [ความเร็ว: 8 (+4)] [ความว่องไว: 6 (+3)] [สติปัญญา: 10 (+2)] [ได้รับแต้มคุณสมบัติฟรี 5 แต้ม!]

เฮ่ยเทียนรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในกาย พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด ความรู้สึกอ่อนแอที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเขาหายไปสิ้น ร่างกายของเขารู้สึกเบาราวกับขนนก แต่เต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

"แต้มคุณสมบัติฟรี?" เฮ่ยเทียนพึมพำ

[โฮสต์สามารถใช้แต้มคุณสมบัติเพื่อเพิ่มค่าสถานะพื้นฐานของตนเองได้]

เฮ่ยเทียนคิดเล็กน้อย พละกำลังเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการต่อสู้ ความเร็วและความว่องไวก็จำเป็นเช่นกัน ส่วนสติปัญญา... ก็สำคัญไม่แพ้กัน แต่ในตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องการที่สุดคือความแข็งแกร่งในการเอาชีวิตรอดและต่อสู้

"เพิ่มพละกำลัง 3 แต้ม, ความเร็ว 2 แต้ม"

[พละกำลัง: 13 (+3)] [ความเร็ว: 10 (+2)]

[สถานะปัจจุบัน] [โฮสต์: เฮ่ยเทียน] [ระดับ: 1 (มารฝึกหัด)] [พลังชีวิต: 150/150] [พลังปราณมาร: 0/100] [พละกำลัง: 13] [ความเร็ว: 10] [ความว่องไว: 6] [สติปัญญา: 10] [พรสวรรค์: มารอมตะ (ผนึก)] [ทักษะ: วิชาดูดกลืนปราณมารเบื้องต้น (ระดับ 1)] [อุปกรณ์: ไม่มี] [ค่าพิชิตสวรรค์: 0]

เฮ่ยเทียนลุกขึ้นยืน เขารู้สึกถึงความแตกต่างอย่างมหาศาล รอยผนึกมารบนแผ่นหลังของเขายังคงอยู่ แต่ตอนนี้มันไม่ได้กัดกินเขาอีกต่อไปแล้ว ราวกับว่าพลังปราณมารที่เขาดูดซับเข้าไปได้สร้างกำแพงป้องกันเอาไว้

[ระบบจอมมารพิชิตสวรรค์ได้เปิดใช้งาน 'ภารกิจเริ่มต้น'!] [ภารกิจ: มารแรกกำเนิด] [รายละเอียด: สังหารอสูรกายแห่งยอดเขามารร้างที่แข็งแกร่งที่สุด เพื่อยืนยันการเป็นมารที่แท้จริงของโฮสต์] [รางวัล: ชุดเกราะมารเบื้องต้น, ทักษะ: ฝ่ามือมารโลหิต, ค่าประสบการณ์, ค่าพิชิตสวรรค์ 10 หน่วย] [ความล้มเหลว: ไม่มี]

"อสูรกายที่แข็งแกร่งที่สุด?" เฮ่ยเทียนเลิกคิ้ว ยอดเขามารร้างนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอันตราย มีสัตว์อสูรระดับต่ำอาศัยอยู่ประปราย แต่สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดนั้น... จะเป็นอะไร? และเขาจะเอาชนะมันได้อย่างไรในสภาพที่เพิ่งจะเลื่อนระดับ?

แต่แล้ว เขาก็ได้ยินเสียงคำรามกึกก้องสะท้านเลื่อนลั่นมาจากส่วนลึกของถ้ำ เสียงนั้นแฝงไปด้วยพลังมหาศาลที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน เฮ่ยเทียนสัมผัสได้ถึงพลังงานมารที่เข้มข้นอย่างน่าเหลือเชื่อ มันไม่ใช่พลังงานที่บริสุทธิ์เหมือนที่เขากำลังฝึกฝน แต่เป็นพลังงานดิบเถื่อนที่ป่าเถื่อนและกระหายเลือด

ดูเหมือนว่า 'อสูรกายที่แข็งแกร่งที่สุด' กำลังจะมาหาเขาเอง! เฮ่ยเทียนกำหมัดแน่น ดวงตาของเขาฉายแววอันตราย ทันทีที่เสียงคำรามสิ้นสุดลง เงาร่างขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นที่ทางเข้าถ้ำ มันคืออสูรหมาป่าที่มีขนสีดำสนิท ดวงตาแดงก่ำราวกับโลหิต และเขี้ยวเล็บที่คมกริบราวกับคมมีด อสูรหมาป่าตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าทั่วไปหลายเท่าตัว และพลังงานที่แผ่ออกมาจากมันบ่งบอกว่ามันเป็นสัตว์อสูรระดับสูงอย่างแน่นอน

เฮ่ยเทียนรู้ดีว่านี่คือการทดสอบแรกของเขา การทดสอบที่จะตัดสินว่าเขาคู่ควรกับเส้นทางแห่งจอมมารหรือไม่ เขายืนหยัดขึ้นอย่างมั่นคง พลังปราณมารที่เพิ่งได้รับมาเริ่มไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งในกายของเขา ความกลัวได้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และเผชิญหน้ากับอสูรหมาป่าด้วยสายตาที่เย็นชา

"หึ... อสูรหมาป่าแห่งยอดเขามารร้างงั้นรึ? เจ้าคือบททดสอบแรกของข้าสินะ" เฮ่ยเทียนพึมพำกับตัวเอง "ดี! ข้าจะใช้เจ้าเป็นบันไดก้าวแรก เพื่อไปสู่การพิชิตสวรรค์!"

อสูรหมาป่าคำรามอีกครั้ง พุ่งทะยานเข้าใส่เฮ่ยเทียนด้วยความเร็วที่น่าตกใจ เฮ่ยเทียนเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งแรกในฐานะ 'มาร' โดยสมบูรณ์ เขารู้สึกได้ถึงพลังแห่งความมืดที่กำลังตอบสนองต่อเจตจำนงของเขา นี่คือจุดเริ่มต้นของตำนานจอมมาร ที่จะสั่นสะเทือนสวรรค์ทั้งเก้า!