ตอนที่ 12 — ผนึกมารบรรพกาลแตก

เสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัวระเบิดขึ้นจากภายในผลึกสีดำทมิฬนั้น ทำให้ผืนดินสั่นสะเทือนรุนแรง ดุจดั่งว่าโลกกำลังจะแตกสลาย พลังงานศักดิ์สิทธิ์จากวิหารที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างบ้าคลั่งก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับถูกพลังงานมืดมิดที่ปะทุออกมาจากผลึกกลืนกินและบิดเบือนจนกลายเป็นออร่าสีดำอมม่วงที่น่าขนลุก มันแผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง ฉีกกระชากมิติและสร้างรอยแยกบนผืนฟ้า ราวกับจะฉีกทำลายมิติทั้งหมดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ให้ขาดสะบั้น

เทพเจิ้งหยวนผู้กำลังร่ายมนตร์อยู่หน้าแท่นบูชาโบราณ ‌ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เคยแข็งแกร่งกลับอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ยังคงกัดฟัน ตะเบ็งเสียงอันแหบพร่า ร่ายมนตร์ผนึกที่ซับซ้อนและยาวนานต่อเนื่อง พยายามที่จะตรึงผลึกสีดำนั้นเอาไว้ไม่ให้ระเบิดออก ​แต่ดูเหมือนความพยายามของเขาจะเป็นเพียงการยื้อเวลาที่ไร้ประโยชน์ เพราะรอยร้าวขนาดใหญ่กำลังปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของผลึกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังขึ้นจากภายใน คล้ายกับวิญญาณนับล้านกำลังถูกทรมาน

เฮ่ยเทียนที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังมิติมายา มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยเนตรมารบรรพกาลอันคมกริบ เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่บริสุทธิ์และโบราณกาลจากผลึกนั้น มันไม่ใช่เพียงพลังมารธรรมดา แต่มันคือแก่นแท้ของความมืดมิด ‍เป็นพลังที่สามารถสั่นสะเทือนสวรรค์และโลกได้ทั้งใบ เพียงแค่ออร่าที่รั่วไหลออกมา ก็ทำให้จิตวิญญาณของเขาสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ระบบในหัวของเขากำลังส่งเสียงแจ้งเตือนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับต้องการบอกว่าสิ่งที่กำลังจะตื่นขึ้นนี้ จะเปลี่ยนชะตากรรมของเขาไปตลอดกาล

เปรี๊ยะ!

เสียงผลึกแตกหักดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นรอยร้าวที่ลึกกว่าเดิม แผ่ขยายออกไปจนทั่วทั้งผลึกสีดำ ‌จากนั้นก็เกิดระเบิดตูมใหญ่ขึ้น!

พลังงานมารอันไร้ขอบเขตพุ่งทะยานออกมาจากผลึกที่แตกสลาย กลายเป็นพายุแห่งความมืดมิดที่ดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าไปสิ้น แสงศักดิ์สิทธิ์ภายในวิหารถูกบดขยี้จนดับสิ้น ต้นไม้เก่าแก่ที่ยืนต้นมานับพันปีถูกแปรสภาพเป็นเถ้าธุลีในพริบตา แม้แต่แท่นบูชาโบราณที่เทพเจิ้งหยวนยืนอยู่ ก็ถูกแรงกระแทกจากพลังมารอันมหาศาลซัดกระเด็นออกไป ร่างของเทพเจิ้งหยวนกระอักเลือดออกมาเป็นสาย เลือดสีทองอร่ามที่ไหลซึมออกมาจากร่างกายนั้น ‍แสดงให้เห็นถึงพลังเทพที่แท้จริงของเขา แต่บัดนี้มันกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินและหยาดเลือด

ท่ามกลางพายุแห่งความมืดมิดนั้น เงาร่างขนาดมหึมาค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มันสูงเทียมฟ้า ปกคลุมไปด้วยเกราะสีดำทมิฬที่สลักลวดลายโบราณอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของมันเป็นประกายสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิงนรก มือใหญ่ของมันยกขึ้นคว้าจับอากาศธาตุ ​พลังมารอันหนาแน่นก็รวมตัวกันเป็นดาบยักษ์สีดำที่แผ่รัศมีแห่งการทำลายล้างออกมาอย่างน่าเกรงขาม

“ในที่สุด... ข้าก็เป็นอิสระ!”

เสียงคำรามของมันดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาบรรจบ คล้ายกับเสียงฟ้าผ่าที่ผ่าลงมากลางใจของทุกสรรพสิ่ง มันเต็มไปด้วยความแค้น ความเกรี้ยวกราด และความกระหายที่จะทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

“จอมมารบรรพกาล... ไท่อิง!” เทพเจิ้งหยวนกระอักเลือดอีกครั้ง ​ใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ เขามองไปยังเงาร่างมหึมาเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด “เจ้า เจ้าถูกผนึกไว้ใต้หุบเขาเมฆาบรรจบมานับหมื่นปีได้อย่างไรกัน!”

“หึหึหึ... เทพเจิ้งหยวน เจ้าคิดว่าผนึกชั้นต่ำของพวกเจ้าจะกักขังข้าไปได้ตลอดกาลงั้นรึ!” จอมมารไท่อิงหัวเราะเสียงดังดังก้อง ฟ้าดินสั่นสะเทือน ​“สวรรค์ที่แสนโง่เขลา! พวกเจ้าคิดว่าการผนึกข้าไว้ จะทำให้ความลับดำมืดของพวกเจ้าถูกปกปิดไปได้งั้นรึ!”

จอมมารไท่อิงกวาดสายตาอันน่าพรั่นพรึงไปรอบๆ ก่อนที่จะหยุดลงที่เทพเจิ้งหยวนผู้บาดเจ็บหนัก มันชูดาบยักษ์ในมือขึ้นสูง พลังมารอันมหาศาลรวมตัวกันอยู่ที่ปลายดาบ พร้อมที่จะปลิดชีพเทพผู้ไร้เรี่ยวแรงผู้นั้น

ในขณะเดียวกัน ระบบของเฮ่ยเทียนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง พร้อมกับข้อความที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า:

[ติ๊ง! ภารกิจหลัก: ขัดขวางจอมมารไท่อิงจากการสังหารเทพเจิ้งหยวน] [รายละเอียดภารกิจ: จอมมารไท่อิงคือหนึ่งในผู้ที่ถูกสวรรค์ผนึกไว้ ความแค้นของมันต่อสวรรค์นั้นลึกซึ้ง หากมันตายลงตอนนี้ พลังมารบรรพกาลจะสลายไป และความลับของสวรรค์จะยังคงถูกปกปิด จงรักษาชีวิตของเทพเจิ้งหยวนไว้ เพื่อที่จะใช้เขาเป็นกุญแจไขความลับดำมืดของสวรรค์] [รางวัล: พลังมารบรรพกาลระดับสูง, วิชามารใหม่, ค่าประสบการณ์มหาศาล, พลังจิตวิญญาณแห่งการทำลายล้าง] [บทลงโทษ: หากเทพเจิ้งหยวนตายลง ภารกิจล้มเหลว ค่าความภักดีของระบบจะลดลงอย่างมาก และพลังมารของท่านจะถูกลดทอนลงครึ่งหนึ่ง]

เฮ่ยเทียนขมวดคิ้วแน่น ภารกิจนี้ช่างน่าประหลาด เขาควรจะต้องกำจัดเทพ แต่กลับต้องปกป้องเทพ? แต่เมื่อพิจารณาถึงรายละเอียดของภารกิจ เขาจึงเข้าใจได้ว่าสวรรค์นั้นมีเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อนกว่าที่คิด การที่จอมมารไท่อิงถูกผนึกไว้ ไม่ใช่เพราะมันเป็นภัยต่อโลก แต่เป็นเพราะมันรู้ความลับที่สวรรค์ไม่อยากให้ใครรู้ และเทพเจิ้งหยวนก็เป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับนั้น

เฮ่ยเทียนตัดสินใจในทันที แม้เขาจะเป็นมาร แต่เขาก็ไม่ใช่มารที่ไร้เหตุผล การปกป้องเทพเพื่อเปิดเผยความลับของสวรรค์นั้นคุ้มค่ากว่าการปล่อยให้จอมมารไท่อิงสังหารเทพเจิ้งหยวนไปอย่างไร้ประโยชน์

“เดี๋ยวก่อน!” เฮ่ยเทียนก้าวออกมาจากมิติมายา ร่างของเขาปรากฏขึ้นกลางอากาศระหว่างจอมมารไท่อิงและเทพเจิ้งหยวน พลังมารสีดำอมแดงพวยพุ่งออกจากร่างกายของเขา ปกคลุมเขาไว้ดุจดั่งเปลวเพลิงนรก ดวงตาของเขาส่องประกายสีแดงฉานจ้องมองไปยังจอมมารไท่อิงอย่างไม่เกรงกลัว

จอมมารไท่อิงหยุดชะงัก ดาบยักษ์ในมือของมันลดต่ำลงเล็กน้อย ดวงตาเปลวเพลิงสีแดงฉานหรี่ลงมองมาที่เฮ่ยเทียน “เจ้าเป็นใครกัน? มีกลิ่นอายของมาร แต่กลับกล้าขวางทางข้า”

“ข้าคือเฮ่ยเทียน” เฮ่ยเทียนตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ข้าไม่ใช่พวกเดียวกับสวรรค์ แต่ข้าก็ไม่ได้จะช่วยเจ้าสังหารเทพผู้นี้”

“หึหึหึ...” จอมมารไท่อิงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “เจ้าคิดว่าพลังมารระดับต่ำเตี้ยเรี่ยดินของเจ้าจะสามารถขวางทางข้าได้งั้นรึ เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งของสวรรค์ ที่ถูกส่งมาเล่นละครกับข้าเท่านั้นแหละ!”

ทันทีที่พูดจบ จอมมารไท่อิงก็ไม่รอช้า มันเงื้อดาบยักษ์สีดำในมือขึ้นอีกครั้ง พลังมารอันมหาศาลรวมตัวกันเป็นคมดาบสีดำสนิทที่ยาวหลายร้อยเมตร ฟาดฟันลงมายังเฮ่ยเทียนด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ คมดาบนั้นฉีกกระชากอากาศธาตุ สร้างเสียงหวีดหวิวที่น่าสะพรึงกลัว ราวกับจะผ่าโลกนี้ออกเป็นสองซีก

เฮ่ยเทียนไม่ลังเล เขาสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างอันมหาศาลจากคมดาบนั้น หากโดนเข้าไปตรงๆ แม้แต่ร่างมารของเขาก็อาจจะแหลกสลายได้ในพริบตา

“วิชาเคล็ดมาร: ฝ่ามือยมโลก!”

เฮ่ยเทียนตะโกนลั่น พลังมารในร่างกายพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือทั้งสองข้าง รวมตัวกันเป็นฝ่ามือสีดำขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยลวดลายอักขระโบราณ มันพุ่งเข้าปะทะกับคมดาบยักษ์สีดำของจอมมารไท่อิงอย่างจัง

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมขยาย

เสียงปะทะกันของพลังมารอันมหาศาล สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาบรรจบ ฝ่ามือยมโลกของเฮ่ยเทียนพุ่งทะลวงผ่านคมดาบยักษ์สีดำของจอมมารไท่อิงไปได้ครึ่งทาง ก่อนที่มันจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานมารที่ปะทะกันอย่างรุนแรงทำให้เกิดแรงกระแทกมหาศาล เฮ่ยเทียนถูกซัดกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบเมตรกลางอากาศ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เลือดมารร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาจ่อที่ลำคอ แต่เขาก็ยังกัดฟันกลืนมันลงไป ไม่ยอมให้มันออกมาแม้แต่หยดเดียว

“โอ้? ฝ่ามือยมโลก? วิชาเก่าแก่ของแดนยมโลกนี่นา” จอมมารไท่อิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเปลวเพลิงจับจ้องมาที่เฮ่ยเทียนด้วยความสนใจมากขึ้น “เจ้าเป็นใครกันแน่? ไม่ใช่แค่มารธรรมดาอย่างที่ข้าคิด”

“ข้าคือผู้ที่จะหยุดเจ้าไม่ให้ทำลายสิ่งที่จะเปิดเผยความจริงของสวรรค์!” เฮ่ยเทียนเช็ดเลือดที่มุมปาก แม้เขาจะบาดเจ็บ แต่จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขากลับลุกโชนขึ้น เขารู้ดีว่าพลังของจอมมารไท่อิงนั้นเหนือกว่าเขามาก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องยื้อเวลา หรือทำให้มันเปลี่ยนเป้าหมายไปจากเทพเจิ้งหยวน

“ช่างน่าขัน!” จอมมารไท่อิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถหยุดข้าได้งั้นรึ? พลังระดับนี้ของเจ้าเทียบกับข้าได้เพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น!”

จอมมารไท่อิงยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช้ดาบยักษ์ แต่กลับร่ายมนตร์โบราณที่ซับซ้อน คำพูดของมันเป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคย แต่ทุกถ้อยคำกลับแฝงไปด้วยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว ออร่ามารรอบๆ ตัวมันเข้มข้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นม่านพลังสีดำที่ดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมด

“วิชาเคล็ดมารบรรพกาล: โลกามืดมิด!”

ทันทีที่เสียงคำรามสิ้นสุดลง ท้องฟ้าเหนือดินแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาบรรจบก็มืดมิดลงอย่างฉับพลัน ราวกับถูกมิติมายาขนาดมหึมากลืนกิน แสงดาวและแสงจันทร์ถูกบดบังจนหมดสิ้น มีเพียงแสงสีแดงฉานจากดวงตาของจอมมารไท่อิงเท่านั้นที่ยังคงส่องประกายอยู่

ในความมืดมิดนั้น เฮ่ยเทียนรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนร่างกายของเขา ราวกับภูเขานับพันกำลังบดขยี้เขาให้แหลกละเอียด พลังมารของเขาถูกกดทับจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ นี่คือพลังที่แท้จริงของจอมมารบรรพกาล! พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงผืนฟ้าและผืนดินได้ตามใจปรารถนา

“ท่านเฮ่ยเทียน! รีบหนีไป!” เสียงของเทพเจิ้งหยวนดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ร่างของเขานอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “พลังของมันไม่ใช่สิ่งที่ท่านจะต้านทานได้!”

เฮ่ยเทียนเม้มปากแน่น เขาจะไม่ยอมถอย!

[ติ๊ง! ระบบตรวจพบพลังงานบรรพกาลอันบริสุทธิ์รอบตัวท่าน! แนะนำให้เปิดใช้งาน ‘เนตรมารบรรพกาล’ เพื่อค้นหาจุดอ่อนของวิชา ‘โลกามืดมิด’]

เฮ่ยเทียนไม่ลังเล เขากระตุ้นเนตรมารบรรพกาลในทันที ดวงตาของเขาส่องประกายสีแดงเข้ม มองทะลุผ่านความมืดมิดที่หนาแน่นนั้น ในที่สุดเขาก็เห็นถึงแก่นแท้ของวิชา โลกามืดมิด มันไม่ใช่เพียงแค่การสร้างความมืดมิด แต่เป็นการบิดเบือนกฎแห่งมิติและเวลาในพื้นที่นั้น ทำให้ผู้ที่ติดอยู่ในนั้นไม่สามารถใช้พลังได้อย่างเต็มที่

และจุดอ่อนของมัน... คือแกนกลางของพลังที่อยู่ในใจกลางร่างของจอมมารไท่อิง!

“หึ! คิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นรึ!” เฮ่ยเทียนตะโกนลั่น พลังมารในร่างกายของเขาลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่สนใจแรงกดดันที่บดขยี้ร่างกายอีกต่อไป แต่กลับมุ่งสมาธิไปที่การหลอมรวมพลังมารทั้งหมดในร่างกายของเขา

“วิชาเคล็ดมาร: เงาพริบตา!”

ร่างของเฮ่ยเทียนกลายเป็นเงามืด พุ่งทะลวงผ่านแรงกดดันมหาศาลของวิชาโลกามืดมิดด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ เขาทะลุผ่านความมืดมิดไปราวกับเงาไร้ตัวตน เป้าหมายของเขาคือจอมมารไท่อิงที่ยืนอยู่กลางอากาศเบื้องหน้า

“โอ้? วิชาเคลื่อนย้ายมิติ? น่าสนใจ!” จอมมารไท่อิงยิ้มเย้ยหยัน มันมองเห็นการเคลื่อนไหวของเฮ่ยเทียนได้อย่างชัดเจน “แต่เจ้าคิดว่าจะเข้าใกล้ข้าได้ง่ายๆ งั้นรึ!”

จอมมารไท่อิงสะบัดมือ พลังมารสีดำก็รวมตัวกันเป็นโซ่นับพันเส้น พุ่งเข้าพันธนาการเฮ่ยเทียนอย่างรวดเร็ว โซ่มารเหล่านั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมคม และมีออร่ากัดกร่อนที่สามารถทำลายพลังมารของเฮ่ยเทียนได้

เฮ่ยเทียนไม่หลบ เขาพุ่งตรงเข้าไปในวงล้อมของโซ่มารเหล่านั้น ปล่อยให้มันพันธนาการร่างกายของเขาไว้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เปิดใช้งานวิชาเคล็ดมารอีกอย่างหนึ่ง

“วิชาเคล็ดมาร: มิติมายา!”

มิติมายาอันซับซ้อนถูกสร้างขึ้นรอบๆ ตัวเฮ่ยเทียนอย่างรวดเร็ว มันบิดเบือนโซ่มารเหล่านั้น ทำให้มันพันกันเอง และทำให้จอมมารไท่อิงเข้าใจผิดคิดว่าเฮ่ยเทียนยังคงถูกพันธนาการอยู่ ในขณะที่ร่างที่แท้จริงของเฮ่ยเทียนได้สลายกลายเป็นเงามืด พุ่งตรงไปยังจอมมารไท่อิงด้วยความเร็วที่สูงกว่าเดิม

“แก่นแท้แห่งมาร: กรงเล็บมังกรนรก!”

เฮ่ยเทียนตะโกนลั่น พลังมารทั้งหมดในร่างกายของเขารวมตัวกันที่กำปั้นขวา กลายเป็นกรงเล็บมังกรสีดำทะมึนที่เปล่งประกายสีแดงฉาน มันพุ่งเข้าโจมตีแกนกลางพลังในหน้าอกของจอมมารไท่อิงอย่างรุนแรง

“หา!” จอมมารไท่อิงตกใจ มันไม่คิดว่าเฮ่ยเทียนจะสามารถหลุดพ้นจากวิชาโลกามืดมิดและมิติโซ่มารของมันได้