ตอนที่ 29 — เสียงก้องจากอเวจี

เสียงคำรามที่ปะทุขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของอเวจีนั้นไม่ใช่เพียงแค่คลื่นเสียงที่เข้าปะทะโสตประสาท แต่มันคือการสั่นสะเทือนของมิติธาตุ มันคือการบิดเบี้ยวของกฎเกณฑ์ มันคือการประกาศกร้าวของการทำลายล้างที่กำลังจะอุบัติขึ้น เทพแห่งกฎเกณฑ์หรี่ตาลง พลันปรากฏแววประหลาดใจระคนไม่พอใจบนใบหน้าอันเยือกเย็นไร้อารมณ์ของเขา พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เคยแผ่ซ่านครอบงำเฮ่ยเทียนอยู่ก่อนหน้าพลันเกิดรอยร้าวขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ราวกับมีบางสิ่งที่เหนือกว่ากำลังพยายามแทรกแซงการควบคุมของเขา

เฮ่ยเทียนที่กำลังดิ้นรนอยู่ภายใต้แรงกดดันอันมหาศาล ‌สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้นทันที กระดูกทุกชิ้นในร่างกายยังคงส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะแตกหัก แต่แรงบีบคั้นที่ทำให้เขาแทบจะแหลกสลายกลับคลายลงเล็กน้อยเพียงชั่วพริบตาเดียว สิ่งนี้ไม่ใช่การผ่อนปรนจากเทพแห่งกฎเกณฑ์ หากแต่เป็นสัญญาณแห่งความวุ่นวายที่ใหญ่หลวงกว่า ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยโลหิตของเฮ่ยเทียนพลันปรากฏประกายแห่งความกระหาย เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นมาจากเบื้องล่าง มันไม่ใช่พลังงานศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ของสวรรค์ ​แต่ก็ไม่ใช่พลังมารที่คุ้นเคย มันเป็นพลังงานที่ดิบเถื่อน ไร้รูปแบบ ไร้ขอบเขต และเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่สามารถฉีกกระชากแม้กระทั่งผืนฟ้าให้ขาดสะบั้น

เสียงคำรามจากอเวจีเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมาอย่างช้าๆ มันไม่ใช่แค่เสียง แต่เป็นคลื่นพลังงานสีดำทมิฬที่พุ่งทะยานขึ้นมาประหนึ่งพายุหมุนขนาดมหึมา ที่ดูดกลืนแสงสว่างและความหวังทั้งหมดในเส้นทาง ‍เงามืดขนาดมหึมาเริ่มปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าเบื้องล่าง ราวกับบางสิ่งโบราณที่หลับใหลมานานกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานนับอนันต์กาล อากาศธาตุรอบตัวบิดเบี้ยวผิดรูป กฎเกณฑ์ของสวรรค์ที่เคยเป็นระเบียบพลันสั่นคลอนอย่างรุนแรง พลังมารบรรพกาลในร่างของเฮ่ยเทียนพลันเต้นเร่าอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่การต่อต้านอีกต่อไป แต่เป็นการตอบสนองราวกับได้รับการปลุกเร้าจากญาติสนิทที่ห่างหายกันไปนับร้อยล้านปี

เทพแห่งกฎเกณฑ์พึมพำเสียงเย็นชา "พลังงานแห่งอเวจี... ‌ไม่น่าเชื่อว่าจะยังคงหลงเหลืออยู่ถึงเพียงนี้" เขายกมือขึ้นช้าๆ พลังศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์รวมตัวกันที่ฝ่ามือ ประหนึ่งจะสร้างกำแพงกั้นเพื่อสกัดกั้นคลื่นพลังแห่งการทำลายล้างที่กำลังพุ่งขึ้นมา แต่ทว่า คลื่นพลังงานสีดำนั้นทรงพลังเกินกว่าที่เขาจะประเมินได้ มันพุ่งทะลุทะลวงผ่านกำแพงศักดิ์สิทธิ์ที่เทพแห่งกฎเกณฑ์สร้างขึ้นอย่างง่ายดาย ราวกับกำแพงนั้นเป็นเพียงควันบุหรี่ที่ไม่อาจต้านทานลมพายุได้

"ครืนนนนน!"

เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องไปทั่วทั้งอวกาศ ‍เมื่อคลื่นพลังงานสีดำปะทะเข้ากับม่านพลังศักดิ์สิทธิ์ที่เทพแห่งกฎเกณฑ์พยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองและควบคุมสถานการณ์ คลื่นพลังทำลายล้างอันมหาศาลแผ่กระจายออกไปทุกทิศทาง ฉีกกระชากดวงดาวที่อยู่ใกล้เคียงให้กลายเป็นผงธุลีในพริบตา แม้แต่เฮ่ยเทียนที่อยู่ห่างออกไปก็ยังรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่รุนแรงจนร่างแทบจะฉีกขาดออกจากกัน ทว่าในความเจ็บปวดนั้น เขากลับรู้สึกถึงความตื่นเต้นอย่างประหลาด พลังงานแห่งอเวจีนั้นเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน ไร้ซึ่งการควบคุม ​แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เต็มไปด้วยศักยภาพอันไร้ขีดจำกัดที่สามารถฉีกกระชากกฎเกณฑ์ทั้งหมดที่สวรรค์เคยสร้างขึ้น

"ระบบมารบรรพกาลกำลังวิเคราะห์... ตรวจพบพลังงานแห่งอเวจีระดับอัลฟา... ความเข้มข้น: ไม่สามารถระบุได้... ผลกระทบต่อโฮสต์: มีความเสี่ยงสูงที่จะถูกกลืนกิน แต่มีโอกาสที่จะได้รับพลังงานมหาศาล... ​คำเตือน: พลังงานนี้เป็นปฏิปักษ์ต่อกฎเกณฑ์ของสวรรค์โดยสมบูรณ์" เสียงระบบดังก้องขึ้นในหัวของเฮ่ยเทียน เป็นครั้งแรกที่ระบบแสดงออกถึงความกังวลอย่างชัดเจน แต่คำว่า "โอกาสที่จะได้รับพลังงานมหาศาล" นั้นจุดประกายความบ้าคลั่งในดวงตาของเฮ่ยเทียน

เทพแห่งกฎเกณฑ์ถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าไร้อารมณ์ของเขาพลันปรากฏรอยร้าวแห่งความไม่พอใจอย่างแท้จริง ​พลังงานแห่งอเวจีนี้แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด มันไม่ได้เป็นแค่พลังทำลายล้างทั่วไป แต่มันคือแก่นแท้ของการปฏิเสธกฎเกณฑ์ทั้งหมดที่เขาเป็นตัวแทน "นี่คือ... พลังงานที่ถูกผนึกไว้ในส่วนลึกที่สุดของห้วงอเวจีมาตั้งแต่ยุคบรรพกาล... ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกปลดปล่อยออกมาได้" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้นไปอีกระดับ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังเฮ่ยเทียนราวกับจะโทษว่าเฮ่ยเทียนเป็นต้นเหตุของการปลดปล่อยพลังงานนี้

เฮ่ยเทียนหัวเราะหยัน เลือดที่ไหลซึมจากมุมปากยิ่งทำให้เขามีรูปลักษณ์ที่น่ากลัวและบ้าคลั่งมากขึ้น "สวรรค์ที่อยุติธรรม... สมควรแล้วที่จะต้องพบกับการทำลายล้าง! พลังงานนี้... มันคืออิสระ! มันคือการปฏิเสธ! มันคือทุกสิ่งที่ข้าเป็น!" เขากัดฟันแน่น ปล่อยให้พลังมารบรรพกาลในร่างปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่การต่อต้านอย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป แต่เป็นการเปิดรับ การเชื้อเชิญ พลังมารของเขาเริ่มตอบสนองต่อพลังงานแห่งอเวจี ราวกับกระหายที่จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

"การหลอมรวมกับพลังงานแห่งอเวจีจะทำให้โฮสต์เข้าสู่สภาวะ 'จอมมารอเวจี' ชั่วคราว... ความสามารถ: ไม่สามารถระบุได้ทั้งหมด... ความเสี่ยง: สูงมากที่จะสูญเสียการควบคุมและกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดของพลังงานแห่งอเวจี... ยืนยันการหลอมรวมหรือไม่?" ระบบเตือนอีกครั้ง คำเตือนครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ แต่เฮ่ยเทียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"ยืนยัน!" เฮ่ยเทียนคำราม พลังมารสีดำทมิฬพุ่งออกจากร่างของเขาราวกับงูปีศาจนับพันตัว พุ่งเข้าหาคลื่นพลังงานแห่งอเวจีที่กำลังถาโถมเข้ามา พลังทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรงในตอนแรก แต่ไม่นานหลังจากนั้น พวกมันก็เริ่มหลอมรวมกันอย่างช้าๆ พลังงานแห่งอเวจีที่ไร้รูปแบบเริ่มถูกดูดซับเข้าสู่พลังมารบรรพกาลของเฮ่ยเทียน ราวกับแม่น้ำที่ไหลลงสู่มหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง

ร่างกายของเฮ่ยเทียนเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง ผิวหนังของเขากลายเป็นสีดำสนิทราวกับหินภูเขาไฟ ดวงตาเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับอัญมณีที่ถูกอาบด้วยเลือด เส้นผมสีดำยาวสลวยพลิ้วไหวราวกับเปลวไฟแห่งความมืด เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ แต่ในความเจ็บปวดนั้น เขากลับสัมผัสได้ถึงพลังงานที่มหาศาลอย่างไม่เคยมีมาก่อน มันเป็นพลังงานที่สามารถฉีกกระชากจักรวาลให้ขาดออกจากกันได้ด้วยเพียงปลายนิ้ว

"อ๊ากกกกก!" เฮ่ยเทียนคำรามก้อง พลังงานแห่งอเวจีที่ถูกดูดซับเข้าไปในร่างกำลังหลอมรวมกับพลังมารบรรพกาลของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ รูปแบบของพลังงานที่เคยไร้ตัวตนบัดนี้เริ่มปรากฏขึ้นในรูปลักษณ์ที่น่ากลัวและแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม ออร่าแห่งความมืดแผ่ซ่านออกจากร่างของเฮ่ยเทียน บิดเบือนอากาศธาตุรอบตัวจนเกิดเป็นภาพลวงตาอันน่าสะพรึงกลัว ภาพของปีศาจนับพันที่กำลังเต้นรำอยู่บนกองซากศพของดวงดาว

เทพแห่งกฎเกณฑ์มองดูการเปลี่ยนแปลงของเฮ่ยเทียนด้วยความตกตะลึง พลังงานแห่งอเวจีที่เขาเคยคิดว่าเป็นการคุกคามจากภายนอก บัดนี้กลับถูกเฮ่ยเทียนดูดซับและควบคุมไว้ได้ส่วนหนึ่ง ราวกับเฮ่ยเทียนเป็นภาชนะที่ถูกเตรียมไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ "ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! มนุษย์ไม่อาจควบคุมพลังงานแห่งอเวจีได้! มันจะกลืนกินเจ้า! เจ้าจะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ!" เขาตะโกนเสียงกร้าว แต่ในน้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความหวาดหวั่นที่ยากจะปกปิด

เฮ่ยเทียนยิ้มเยาะ ฟันที่แหลมคมของเขาเผยออกมาภายใต้ริมฝีปากที่เปื้อนเลือด "หุ่นเชิด? หึ! ข้าคือจอมมาร! ข้าจะกลืนกินทุกสิ่ง! ข้าจะควบคุมทุกอย่าง! แม้แต่พลังแห่งอเวจีก็ต้องสยบแทบเท้าข้า!" พลันปรากฏสัญลักษณ์มารโบราณเรืองแสงขึ้นบนหน้าผากของเฮ่ยเทียน เป็นสัญลักษณ์ที่ซับซ้อนและน่าเกรงขาม ประหนึ่งเป็นตราประทับของจอมมารที่แท้จริง พร้อมกันนั้น ปีกสีดำขนาดมหึมาที่ทำจากเงามืดก็ผุดขึ้นจากแผ่นหลังของเขา แผ่กางออกไปราวกับจะปกคลุมผืนฟ้า

"ระบบมารบรรพกาลแจ้งเตือน: โฮสต์ได้หลอมรวมกับพลังงานแห่งอเวจีบางส่วนและเข้าสู่สภาวะ 'จอมมารอเวจี' เป็นเวลา 30 นาที... พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 500%... ความเร็วเพิ่มขึ้น 300%... พลังป้องกันเพิ่มขึ้น 400%... ความสามารถพิเศษ: 'พันธนาการอเวจี' และ 'ทำลายล้างมิติ' ถูกปลดล็อก... ความสามารถใหม่: 'แก่นแท้แห่งอเวจี' – สามารถเรียกใช้พลังงานแห่งอเวจีโดยตรงได้ในปริมาณจำกัด... คำเตือน: หลังจากสิ้นสุดสภาวะนี้ โฮสต์จะเข้าสู่สภาวะอ่อนแออย่างรุนแรง... โปรดใช้พลังงานอย่างระมัดระวัง"

เฮ่ยเทียนรับรู้ถึงพลังที่มหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในทุกอนูของร่างกาย ความเจ็บปวดจากการหลอมรวมหายไปสิ้น เหลือไว้เพียงความรู้สึกถึงอำนาจอันไร้ขีดจำกัด เขาสามารถรู้สึกได้ถึงกฎเกณฑ์ที่เคยบีบคั้นเขาอยู่ก่อนหน้านี้ บัดนี้มันกลับเปราะบางราวกับเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ เขายกมือขึ้นช้าๆ พลังงานสีดำทมิฬรวมตัวกันที่ฝ่ามือ ก่อตัวเป็นลูกกลมสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมด ราวกับเป็นหลุมดำขนาดเล็กที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

"เทพแห่งกฎเกณฑ์... เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถควบคุมทุกสิ่งได้หรือ? เจ้าคิดว่ากฎเกณฑ์ของเจ้าจะสามารถครอบงำข้าได้หรือ?" เฮ่ยเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังเทพแห่งกฎเกณฑ์ด้วยความเย้ยหยันและท้าทายอย่างถึงที่สุด

เทพแห่งกฎเกณฑ์รู้สึกถึงภัยคุกคามที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน พลังงานที่แผ่ออกมาจากเฮ่ยเทียนบัดนี้แข็งแกร่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก เขารู้ว่าการประเมินสถานการณ์ผิดพลาดอย่างมหันต์ เขาไม่เคยคิดว่าเฮ่ยเทียนจะสามารถหลอมรวมกับพลังงานแห่งอเวจีได้ และยังสามารถควบคุมมันได้ในระดับหนึ่งอีกด้วย พลังงานนี้เป็นสิ่งต้องห้าม เป็นพลังงานที่ถูกสวรรค์ผนึกไว้มานับล้านๆ ปี

"เจ้าได้ตัดสินใจที่จะเดินบนเส้นทางแห่งการทำลายล้างแล้ว เฮ่ยเทียน... สวรรค์จะไม่มีวันให้อภัยเจ้า!" เทพแห่งกฎเกณฑ์คำราม เขาเรียกใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เหลืออยู่ทั้งหมด ก่อตัวเป็นดาบแสงศักดิ์สิทธิ์ขนาดมหึมาที่เปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับจะส่องสว่างความมืดมิดทั้งหมดให้มลายหายไป

เฮ่ยเทียนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น ลูกกลมพลังงานสีดำทมิฬในมือของเขาส่องประกายเรืองรองมากขึ้น และขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว กฎเกณฑ์รอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลาย ความรู้สึกกดดันอันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วทุกหนแห่ง บีบคั้นแม้กระทั่งความว่างเปล่าของอวกาศ

"พันธนาการอเวจี!"

เฮ่ยเทียนคำราม มือของเขากวาดออกไปในอากาศธาตุ พลังงานแห่งอเวจีสีดำทมิฬพุ่งทะยานออกจากฝ่ามือของเขา กลายเป็นโซ่ตรวนสีดำนับพันเส้นที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าแห่งความมืด โซ่ตรวนเหล่านั้นพุ่งเข้าหาเทพแห่งกฎเกณฑ์ด้วยความเร็วเหนือเสียง พวกมันไม่เพียงแต่พยายามรัดตรึงร่างกายของเขา แต่ยังพยายามรัดตรึงจิตวิญญาณและกฎเกณฑ์ที่เขายึดมั่นเอาไว้ด้วย

เทพแห่งกฎเกณฑ์พยายามหลบหลีกและใช้ดาบแสงศักดิ์สิทธิ์ฟาดฟันโซ่ตรวนเหล่านั้น แต่โซ่ตรวนอเวจีกลับแข็งแกร่งและว่องไวเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ พวกมันพันธนาการแขนขาของเขาอย่างรวดเร็ว บีบรัดร่างของเขาแน่นจนเขาแทบจะขยับไม่ได้ พลังศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาเริ่มสั่นคลอนและอ่อนแรงลง

"ทำลายล้างมิติ!"

เฮ่ยเทียนไม่รอช้า เมื่อเห็นว่าเทพแห่งกฎเกณฑ์ถูกพันธนาการ เขาก็ใช้ความสามารถที่สองที่เพิ่งถูกปลดล็อก พลังงานแห่งอเวจีที่รวมตัวอยู่ในลูกกลมสีดำในมือของเขาถูกยิงออกไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้พุ่งเข้าหาเทพแห่งกฎเกณฑ์โดยตรง แต่กลับพุ่งเข้าใส่พื้นที่รอบๆ ตัวเทพแห่งกฎเกณฑ์

"ตูมมมมม!"

เสียงระเบิดที่รุนแรงจนสามารถฉีกกระชากจักรวาลให้ขาดออกจากกันก็ดังสนั่นขึ้น พื้นที่รอบๆ ตัวเทพแห่งกฎเกณฑ์พลันบิดเบี้ยวและยุบตัวลงอย่างรุนแรง มิติธาตุเกิดรอยร้าวขนาดมหึมา แสงสว่างและความมืดถูกดูดกลืนเข้าไปในรอยร้าวนั้น ราวกับหลุมดำที่กำลังกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เทพแห่งกฎเกณฑ์ที่ถูกพันธนาการอยู่ภายในรอยร้าวของมิติธาตุนั้นต้องเผชิญหน้ากับแรงบีบอัดที่มหาศาล แรงกดดันจากมิติที่กำลังฉีกขาดออกจากกันทำให้ร่างศักดิ์สิทธิ์ของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เลือดสีทองผุดซึมออกมาจากมุมปากของเขาเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ที่เขาก้าวลงสู่สนามรบ

ใบหน้าของเทพแห่งกฎเกณฑ์บัดนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เชื่อ เขามองไปยังเฮ่ยเทียนที่บัดนี้มีรูปลักษณ์ที่น่ากลัวและแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับจอมมารที่แท้จริงได้จุติลงมาบนโลกนี้ เพื่อล้างแค้นให้กับความอยุติธรรมที่เคยได้รับ

เฮ่ยเทียนก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ปีกแห่งความมืดของเขากวาดอากาศธาตุอย่างสง่างาม ทุกย่างก้าวของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอวกาศ เขายืนอยู่เหนือเทพแห่งกฎเกณฑ์ที่กำลังดิ้นรนอยู่ภายใต้พันธนาการอเวจีและแรงกดดันจากมิติที่กำลังถูกทำลาย ดวงตาที่แดงฉานของเขามองลงไปยังเทพแห่งกฎเกณฑ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดูหมิ่นเหยียดหยาม

"เทพแห่งกฎเกณฑ์... เจ้าคิดว่ากฎเกณฑ์ของเจ้าจะคงอยู่ได้ตลอดไปหรือ? เจ้าคิดว่าสวรรค์ของเจ้าจะคงอยู่ได้ชั่วนิรันดร์หรือ? หึ! ต่อหน้าจอมมารผู้นี้ ทุกสิ่งล้วนต้องสลายไป!" เฮ่ยเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา มือของเขายกขึ้นอีกครั้ง พลังงานแห่งอเวจีที่เข้มข้นกว่าเดิมรวมตัวกันที่ปลายนิ้ว ราวกับจะเตรียมพร้อมที่จะปลิดชีพเทพตรงหน้าให้สิ้นซาก

เทพแห่งกฎเกณฑ์กัดฟันแน่น เขาสัมผัสได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และความโกรธแค้นที่รุนแรงก็ปะทุขึ้นในใจของเขา "เฮ่ยเทียน... เจ้าจะไม่มีวันได้รับสิ่งที่เจ้าต้องการ! สวรรค์จะไม่มีวันล่มสลาย! และเจ้า... เจ้าจะต้องถูกจองจำในอเวจีไปชั่วนิรันดร์!"

เฮ่ยเทียนหัวเราะเสียงดังสนั่น เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความเย้ยหยัน "จองจำในอเวจี? ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าคืออเวจี! ข้าคือความมืดมิด! ข้าคือจอมมาร! และในวันนี้... สวรรค์จะต้องคุกเข่าต่อหน้าข้า!" เขากล่าวจบ ก็ปลดปล่อยพลังงานแห่งอเวจีจากปลายนิ้วของเขา พุ่งเข้าใส่เทพแห่งกฎเกณฑ์ด้วยความเร็วและพลังที่ไม่อาจจะจินตนาการได้...