ตอนที่ 1 — เจ้าชายถูกขับไล่ ระบบตื่นขึ้น

ในหุบเขาอัสดงอันห่างไกล แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงมายังเรือนไม้เก่าคร่ำคร่าที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว ราวกับถูกโลกทอดทิ้ง หลี่เฉิน เจ้าชายองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ต้าฮั่น ผู้เคยมีศักดิ์ฐานะสูงส่ง บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดาที่ถูกเนรเทศมายังดินแดนรกร้างแห่งนี้มานานถึงห้าปี ร่างกายผอมเกร็ง ‌ดวงตาที่เคยสว่างไสวเต็มไปด้วยประกายแห่งปัญญา บัดนี้กลับฉายแววความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง

ห้าปีที่ผ่านมา ชีวิตของหลี่เฉินเต็มไปด้วยความยากลำบาก เขาต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในป่าเขาอันห่างไกล จากเจ้าชายผู้ไม่เคยต้องหยิบจับงานหนักใดๆ สู่ผู้ที่ต้องล่าสัตว์ หาของป่า และสร้างที่พักด้วยมือของตนเองทุกวัน ​ทุกค่ำคืนที่ลมหนาวพัดผ่าน เขามักจะมองไปยังทิศตะวันออก ที่ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงอันรุ่งโรจน์ นึกถึงราชบัลลังก์ที่ควรจะเป็นของเขา นึกถึงพระบิดาผู้ถูกปลงพระชนม์ และราชวงศ์ที่ล่มสลายด้วยน้ำมือของราชครูจอมทรราชย์ ซุนหลง

“หึ อดีตอันรุ่งโรจน์ช่างเลือนรางนัก” ‍หลี่เฉินพึมพำกับตัวเอง ขณะที่กำลังต้มน้ำแกงสมุนไพรจากพืชป่าที่เขาหามาได้ กลิ่นหอมจางๆ ลอยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขา เขายกถ้วยไม้ขึ้นจิบช้าๆ ความขมฝาดของสมุนไพรเตือนให้เขารับรู้ถึงความเป็นจริงอันโหดร้าย แม้จะเคยมีความแค้นสุมอก แต่ห้าปีแห่งความโดดเดี่ยวก็ได้บ่มเพาะความสงบให้กับจิตใจของเขา ‌ความทะเยอทะยานที่จะกลับไปทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างยังคงสถิตอยู่ลึกๆ ในใจ แต่หนทางนั้นช่างริบหรี่ราวกับแสงเทียนในพายุ

เขาไม่มีกำลังพล ไม่มีทรัพย์สมบัติ ไม่มีแม้แต่ชื่อเสียง ไม่มีอะไรเลยที่จะใช้ต่อกรกับซุนหลง ผู้ซึ่งได้ยึดครองบัลลังก์และสถาปนาราชวงศ์ใหม่ขึ้นมาอย่างมั่นคง หลี่เฉินหลับตาลง ‍ภาพของซุนหลงในชุดคลุมสีดำที่ยืนอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณของพระบิดาผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียยังคงกัดกินจิตใจของเขาไม่เสื่อมคลาย เขาอยากจะกลับไปแก้แค้น อยากจะทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ราชวงศ์ต้าฮั่น แต่เขาจะทำได้อย่างไร ในเมื่อเขามีเพียงแค่สองมือเปล่า?

ในขณะที่หลี่เฉินกำลังจมดิ่งในห้วงความคิดอันมืดมิด ทันใดนั้น! แสงสีทองสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ​แสงนั้นเจิดจ้าจนเขาต้องหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ เสียงก้องกังวานในหูราวกับเสียงระฆังโบราณดังกังวานไปทั่วจิตวิญญาณของเขา

“ตรวจพบผู้สืบทอดแห่งราชันย์... ระบบครองอาณาจักรเริ่มทำงาน!”

เสียงนั้นคล้ายกับเสียงของหญิงสาว แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นและทรงพลัง หลี่เฉินลืมตาขึ้นช้าๆ แสงสีทองจางหายไป เหลือไว้เพียงแผงหน้าจอโปร่งแสงขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าเขา ตัวอักษรโบราณสีทองส่องประกายระยิบระยับอยู่บนแผงหน้าจอ ​ราวกับป้ายประกาศจากสรวงสวรรค์

ชื่อ: หลี่เฉิน สถานะ: เจ้าชายถูกเนรเทศ อาณาจักร: ไม่มี ทรัพยากร: 0 กำลังพล: 0 คะแนนศักดิ์ศรี: 0 ภารกิจหลัก: สถาปนาอาณาจักร!

หลี่เฉินจ้องมองแผงหน้าจอด้วยความตกตะลึง ​ในชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นสิ่งใดเช่นนี้มาก่อน มันดูราวกับภาพลวงตา แต่ความรู้สึกสมจริงกลับบอกเขาว่านี่คือเรื่องจริง เขาเอื้อมมือออกไปสัมผัสแผงหน้าจอ แต่มือของเขากลับทะลุผ่านไปโดยไร้สิ่งกีดขวาง

“นี่... นี่มันอะไรกัน?” หลี่เฉินพึมพำด้วยเสียงแหบพร่า ความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวังที่เคยเกาะกินจิตใจพลันมลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจและหวาดระแวงระคนกันไป

“ระบบครองอาณาจักรกำลังตอบสนองต่อผู้สืบทอด” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังชัดเจนยิ่งขึ้น ราวกับกำลังพูดอยู่ในหัวของเขา “ข้าคือผู้ช่วยอัจฉริยะของระบบครองอาณาจักร ท่านสามารถเรียกข้าว่า ‘อาซิง’ ได้”

“อาซิง? ระบบครองอาณาจักร?” หลี่เฉินถามด้วยความไม่เข้าใจ “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ข้าไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม?”

“ท่านไม่ได้ฝันพะย่ะค่ะ” อาซิงตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ระบบครองอาณาจักรคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นโดยราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ในยุคโบราณ เพื่อค้นหาผู้สืบทอดที่มีคุณสมบัติคู่ควรในการสร้างอาณาจักรที่ยั่งยืนและแข็งแกร่ง และท่าน หลี่เฉิน คือผู้ที่ถูกเลือก”

หลี่เฉินใช้เวลาครู่หนึ่งในการทำความเข้าใจ เขาพยายามประมวลผลข้อมูลอันแปลกประหลาดที่ได้รับมา แม้จะยากที่จะเชื่อ แต่ความรู้สึกภายในบอกเขาว่านี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้กลับไปทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่าง

“แล้ว... ระบบนี้ทำอะไรได้บ้าง?” หลี่เฉินถามด้วยความระมัดระวัง

“ระบบครองอาณาจักรสามารถช่วยท่านสร้างและพัฒนาอาณาจักรได้ทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นการก่อสร้างสิ่งปลูกสร้าง การฝึกฝนกำลังพล การวิจัยเทคโนโลยี การบริหารทรัพยากร และแม้แต่การอัญเชิญขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่ หรือผู้มีความสามารถพิเศษจากทุกยุคทุกสมัย” อาซิงอธิบายอย่างละเอียด

ดวงตาของหลี่เฉินเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีความสามารถเช่นนี้อยู่บนโลกใบนี้ การอัญเชิญขุนศึกจากทุกยุคทุกสมัย? นั่นหมายความว่าเขาสามารถเรียกจอมทัพในตำนานมาช่วยเขาได้งั้นหรือ? ความคิดนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

“แล้วข้าต้องทำอย่างไรถึงจะใช้งานมันได้?”

“ท่านต้องทำภารกิจที่ระบบกำหนด และใช้คะแนนศักดิ์ศรีที่ได้รับเพื่อปลดล็อกฟังก์ชันต่างๆ และอัญเชิญสิ่งของหรือผู้คนพะย่ะค่ะ” อาซิงตอบพลางแสดงแผงหน้าจอเมนูภารกิจขึ้นมา

[ภารกิจหลักเริ่มต้น: ก่อตั้งฐานทัพ] รายละเอียด: ในฐานะผู้สืบทอดแห่งราชันย์ ท่านต้องมีฐานที่มั่นแห่งแรกเพื่อเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างอาณาจักร จงก่อตั้งหมู่บ้านขนาดเล็กในบริเวณที่ท่านพำนักอยู่ รางวัล: คะแนนศักดิ์ศรี 100 หน่วย, แพ็คเกจเริ่มต้นสำหรับผู้สร้าง, ปลดล็อกฟังก์ชันการก่อสร้างขั้นพื้นฐาน บทลงโทษหากล้มเหลว: ไม่มี (ในภารกิจเริ่มต้น)

หลี่เฉินอ่านภารกิจนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ก่อตั้งหมู่บ้านขนาดเล็ก... ที่นี่น่ะหรือ?” เขาเหลียวมองไปรอบๆ เรือนไม้เก่าคร่ำคร่าในหุบเขาอันเงียบสงบแห่งนี้ มันเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการหลบซ่อน แต่ไม่เหมาะกับการเป็นฐานทัพแม้แต่น้อย

“ถูกต้องพะย่ะค่ะ ในตอนนี้ท่านยังไม่มีทรัพยากรและกำลังพล ท่านจึงต้องเริ่มต้นจากศูนย์” อาซิงกล่าว “ระบบจะมอบแพ็คเกจเริ่มต้นสำหรับผู้สร้างให้ท่าน เพื่อช่วยในการเริ่มต้น”

ทันใดนั้น แผงหน้าจอแสดงรายการสิ่งของขึ้นมา [แพ็คเกจเริ่มต้นสำหรับผู้สร้าง]

• แบบแปลนหมู่บ้านขนาดเล็ก (1 ชุด)
• ไม้แปรรูปคุณภาพดี (500 หน่วย)
• หินก่อสร้าง (500 หน่วย)
• เมล็ดพืชพื้นฐาน (100 หน่วย)
• เครื่องมือช่างขั้นพื้นฐาน (1 ชุด)
• ยาฟื้นฟูกำลังกายระดับต่ำ (5 ขวด)

“นี่คือทรัพยากรเริ่มต้นของท่านพะย่ะค่ะ” อาซิงกล่าว “ท่านสามารถใช้แบบแปลนเพื่อวางผังหมู่บ้านได้ทันที”

หลี่เฉินมองดูรายการสิ่งของด้วยความประหลาดใจ ทรัพยากรเหล่านี้เพียงพอที่จะสร้างหมู่บ้านเล็กๆ ได้จริงๆ หรือ? เขาไม่รอช้า คลิกที่ “แบบแปลนหมู่บ้านขนาดเล็ก” ทันที ภาพโปร่งแสงของผังหมู่บ้านขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นเหนือพื้นที่ว่างรอบๆ เรือนของเขา มันประกอบด้วยบ้านพักขนาดเล็กสิบหลัง ลานฝึกฝนขนาดกะทัดรัด โรงเก็บเสบียง และรั้วไม้ล้อมรอบ

“ท่านสามารถเลือกตำแหน่งที่ต้องการวางผังหมู่บ้านได้พะย่ะค่ะ” อาซิงแนะนำ

หลี่เฉินพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เขาตัดสินใจวางผังหมู่บ้านโดยให้เรือนของเขาเป็นศูนย์กลาง และใช้พื้นที่ราบเล็กๆ รอบๆ ในการก่อสร้าง หลังจากยืนยันตำแหน่ง แผงหน้าจอเมนูก่อสร้างก็ปรากฏขึ้น

[ฟังก์ชันการก่อสร้างขั้นพื้นฐาน]

• บ้านพักคนงาน (ใช้ไม้ 10 หน่วย, หิน 10 หน่วย, เวลา 1 ชั่วโมง)
• โรงเก็บเสบียง (ใช้ไม้ 20 หน่วย, หิน 20 หน่วย, เวลา 2 ชั่วโมง)
• รั้วไม้ (ใช้ไม้ 2 หน่วย/เมตร, เวลา 5 นาที/เมตร)
• ลานฝึกฝน (ใช้ไม้ 30 หน่วย, หิน 30 หน่วย, เวลา 3 ชั่วโมง)
• แปลงเพาะปลูก (ใช้ไม้ 5 หน่วย, เวลา 30 นาที)

“ระบบจะช่วยท่านคำนวณทรัพยากรและเวลาที่ใช้ในการก่อสร้าง” อาซิงกล่าว “หากท่านมีคนงาน ก็จะสามารถเร่งความเร็วในการก่อสร้างได้”

หลี่เฉินคิดอย่างรวดเร็ว ในตอนนี้เขายังไม่มีคนงานเลยแม้แต่คนเดียว การก่อสร้างทุกอย่างจะต้องใช้เวลาและแรงของเขาเอง เขาเริ่มจากการสร้างบ้านพักคนงานจำนวนสองหลังก่อน เพื่อที่จะได้มีที่พักสำหรับคนงานในอนาคต และตามด้วยโรงเก็บเสบียงหนึ่งหลัง

เมื่อเขากดเลือก ‘สร้าง’ ทรัพยากรจากในช่องเก็บของของระบบก็ถูกใช้ไปทันที และที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นก็คือ ภาพโครงสร้างของบ้านพักก็ปรากฏขึ้นจากพื้นดิน ราวกับมีช่างฝีมือที่มองไม่เห็นกำลังทำงานอยู่เบื้องหลัง มันค่อยๆ ประกอบร่างขึ้นทีละน้อยด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“นี่มัน... มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!” หลี่เฉินอุทานด้วยความตกตะลึง เขารู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในความฝันที่จับต้องได้ ไม่นานนัก บ้านพักหลังแรกก็ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ มันเป็นบ้านไม้ขนาดเล็กที่ดูแข็งแรงทนทาน หลังจากนั้นบ้านพักหลังที่สองและโรงเก็บเสบียงก็ถูกสร้างตามมาติดๆ

เมื่อสิ่งปลูกสร้างพื้นฐานเสร็จสิ้น หลี่เฉินก็หันมาสนใจกับ ‘แปลงเพาะปลูก’ เขาสร้างแปลงเพาะปลูกสามแปลง และใช้เมล็ดพืชพื้นฐานที่ได้รับมาปลูกลงไปในดิน ทันทีที่เมล็ดถูกหว่านลงไป ดินก็ดูดซับเมล็ดเข้าไปอย่างรวดเร็ว และมีพลังงานบางอย่างไหลเวียนอยู่ใต้พื้นดินนั้น

“ภารกิจหลักเริ่มต้น: ก่อตั้งฐานทัพ สำเร็จ!” เสียงของอาซิงดังขึ้น พร้อมกับแผงหน้าจอแจ้งเตือนรางวัล

[ท่านได้รับคะแนนศักดิ์ศรี 100 หน่วย] [ท่านได้รับแพ็คเกจเริ่มต้นสำหรับผู้สร้าง] (หมายถึงได้ใช้ไปแล้ว) [ฟังก์ชันการก่อสร้างขั้นพื้นฐานถูกปลดล็อก]

หลี่เฉินรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนในร่างกายเมื่อเขาได้รับคะแนนศักดิ์ศรี เขาเปิดหน้าต่างสถานะของตนเองอีกครั้ง

ชื่อ: หลี่เฉิน สถานะ: เจ้าชายถูกเนรเทศ อาณาจักร: หมู่บ้านไร้นาม (ระดับ 1) ทรัพยากร: ไม้แปรรูป 470 หน่วย, หินก่อสร้าง 470 หน่วย, เมล็ดพืชพื้นฐาน 70 หน่วย กำลังพล: 0 คะแนนศักดิ์ศรี: 100 ภารกิจหลัก: สถาปนาอาณาจักร!

ในส่วนของ ‘อาณาจักร’ มีการเปลี่ยนแปลงจาก ‘ไม่มี’ เป็น ‘หมู่บ้านไร้นาม (ระดับ 1)’ ซึ่งทำให้หลี่เฉินรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก อย่างน้อยเขาก็มีจุดเริ่มต้นแล้ว

“อาซิง คะแนนศักดิ์ศรีนี้ใช้ทำอะไรได้บ้าง?” หลี่เฉินถาม

“คะแนนศักดิ์ศรีสามารถใช้เพื่อปลดล็อกฟังก์ชันต่างๆ ในระบบได้พะย่ะค่ะ รวมถึงการอัญเชิญด้วย” อาซิงตอบ “ในตอนนี้ ท่านมีคะแนนศักดิ์ศรี 100 หน่วย ท่านสามารถใช้มันเพื่ออัญเชิญขุนนางคนแรกของท่านได้”

“อัญเชิญขุนนาง!” หลี่เฉินอุทานด้วยความตื่นเต้น นี่คือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด การมีผู้ช่วยจะทำให้การสร้างอาณาจักรเป็นไปได้เร็วขึ้น

“ใช่พะย่ะค่ะ การอัญเชิญขั้นพื้นฐานใช้คะแนนศักดิ์ศรี 100 หน่วย เพื่อเรียกขุนนางหรือผู้เชี่ยวชาญระดับธรรมดา” อาซิงอธิบาย “อัตราความสำเร็จในการเรียกผู้มีความสามารถสูงจะเพิ่มขึ้นเมื่อระดับการอัญเชิญสูงขึ้นพะย่ะค่ะ”

“อัญเชิญเลย!” หลี่เฉินไม่ลังเล เขาต้องการผู้ช่วยอย่างเร่งด่วนที่สุด

ทันใดนั้น แผงหน้าจอเมนูอัญเชิญก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับวงแหวนเวทมนตร์สีทองที่เรืองแสงอยู่ตรงกลาง หลี่เฉินจ้องมองด้วยใจจดใจจ่อ แสงสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ชายผู้นั้นสวมชุดผ้าฝ้ายสีทึมๆ ใบหน้าดูซื่อสัตย์และแข็งกร้าว ร่างกายกำยำบ่งบอกถึงพละกำลัง ดวงตาของเขาฉายแววความมุ่งมั่นและความภักดี

“ข้าน้อย... จางลี่ ขอรายงานตัวพะย่ะค่ะ!” ชายหนุ่มผู้นั้นคุกเข่าลงเบื้องหน้าหลี่เฉินอย่างนอบน้อม

หลี่เฉินมองดูจางลี่ด้วยความประหลาดใจ เขามิได้คาดหวังว่าการอัญเชิญจะออกมาในรูปแบบนี้ ราวกับว่าจางลี่ได้ปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่า

[ข้อมูลของ จางลี่] ชื่อ: จางลี่ ตำแหน่ง: หัวหน้าคนงาน/ผู้พิทักษ์ ความสามารถพิเศษ:

• พละกำลังเหนือมนุษย์ (เพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานก่อสร้างและงานหนัก 30%)
• ความภักดีอันแรงกล้า (ไม่มีทางทรยศต่อผู้เป็นนาย)
• ทักษะการต่อสู้พื้นฐาน (สามารถป้องกันตัวและต่อสู้กับศัตรูระดับต่ำได้) สถานะ: ภักดีต่อหลี่เฉิน 100%

“จางลี่...” หลี่เฉินพึมพำชื่อของเขา “ลุกขึ้นเถิด”

จางลี่ลุกขึ้นยืนด้วยความเคารพ “ขอองค์ชายโปรดบัญชา ข้าน้อยพร้อมรับใช้พะย่ะค่ะ”

หลี่เฉินรู้สึกตื้นตันใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในที่สุดเขาก็ไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป เขามีผู้ช่วยคนแรกแล้ว! “ดี! จางลี่ เจ้าจงพักผ่อนก่อน วันพรุ่งนี้เราจะเริ่มงานใหญ่กัน” หลี่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง เขาชี้ไปที่บ้านพักที่เพิ่งสร้างเสร็จ “เจ้าสามารถพักที่นั่นได้”

“พะย่ะค่ะ” จางลี่ตอบรับด้วยความเคารพ ก่อนจะเดินไปยังบ้านพักที่หลี่เฉินชี้ให้ดู

หลี่เฉินกลับมาที่เรือนของตนเอง มองไปยังแผงหน้าจอระบบอีกครั้ง ตอนนี้เขามีคนงานแล้วหนึ่งคน ซึ่งจะช่วยให้การก่อสร้างเร็วขึ้น เขาเริ่มวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้

“อาซิง มีภารกิจต่อไปหรือไม่?” หลี่เฉินถาม

“มีพะย่ะค่ะ” อาซิงตอบ “เนื่องจากท่านมีกำลังพลคนแรกแล้ว ภารกิจต่อไปคือการ ‘ขยายฐานทัพ’ พะย่ะค่ะ”

[ภารกิจหลัก: ขยายฐานทัพ] รายละเอียด: หมู่บ้านไร้นามของท่านยังเล็กและไม่แข็งแกร่งพอ จงสร้างสิ่งปลูกสร้างเพิ่มเติมและรับสมัครกำลังพลให้ครบ 5 คน เงื่อนไข:

• สร้างบ้านพักคนงานเพิ่ม 3 หลัง
• สร้างรั้วไม้ล้อมรอบหมู่บ้าน
• สร้างลานฝึกฝน 1 แห่ง
• รับสมัครกำลังพลเพิ่ม 4 คน รางวัล: คะแนนศักดิ์ศรี 200 หน่วย, ปลดล็อกฟังก์ชันการฝึกฝนขั้นพื้นฐาน, ปลดล็อกฟังก์ชันการรับสมัครขั้นพื้นฐาน บทลงโทษหากล้มเหลว: ลดคะแนนศักดิ์ศรี 50 หน่วย

หลี่เฉินอ่านภารกิจใหม่ด้วยความตื่นเต้น นี่คือขั้นตอนต่อไปในการสร้างอาณาจักรของเขา เขามองออกไปนอกหน้าต่างไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ แสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้หมู่บ้านดูสงบเงียบ

“รับสมัครกำลังพลเพิ่ม 4 คน...” หลี่เฉินพึมพำ “ดูเหมือนว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ยุ่งเหยิงเสียแล้ว”

เขานั่งลงบนพื้นไม้ พิงแผ่นหลังกับผนังเรือน ดวงตาจ้องมองไปยังแผงหน้าจอระบบที่ยังคงส่องประกายเรืองรอง ความรู้สึกสิ้นหวังที่เคยเกาะกินจิตใจมานานหลายปี บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นและความหวังอันเปี่ยมล้น ในที่สุด เขาก็ได้พบกับหนทางที่จะกลับไปทวงคืนบัลลังก์ และสร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

แต่ภารกิจต่อไปก็ไม่ใช่เรื่องง่าย การหาคนงานเพิ่มถึงสี่คนในหุบเขาอันห่างไกลนี้เป็นเรื่องท้าทายอย่างยิ่ง และรั้วไม้กับลานฝึกฝนก็ต้องใช้ทรัพยากรอีกไม่น้อย หลี่เฉินรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่ด้วยระบบครองอาณาจักรที่อยู่เคียงข้าง เขาเชื่อมั่นว่าตนเองจะสามารถเอาชนะทุกสิ่งได้

ก่อนที่แสงอรุณจะมาเยือน หลี่เฉินได้หลับตาลง ภาพของบัลลังก์ที่รอคอยการกลับมาของเขาฉายชัดในห้วงความคิด พร้อมกับเสียงของอาซิงที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในใจ...