ตอนที่ 9 — ราตรีพยัคฆ์ทมิฬ

เสียงแตรศึกที่ดังก้องกังวานสนั่นหวั่นไหวเมื่อครู่ ไม่ใช่เพียงแค่เสียงสัญญาณการมาถึงของความตาย หากแต่มันคือเสียงสะท้อนของความสิ้นหวังที่แผ่ซ่านเข้าจับขั้วหัวใจของชาวบ้านเหิงชานทุกคน แสงสุดท้ายของดวงตะวันที่ลาลับขอบฟ้า ปล่อยให้ความมืดเข้าปกคลุมหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเปลวไฟจากคบเพลิงนับร้อยที่จุดขึ้นบนยอดเนินเขา เผยให้เห็นเงาดำทะมึนของผู้บุกรุกที่กำลังคืบคลานลงมาอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัว

"กรี๊ดดดดด!" ‌เสียงหวีดร้องของสตรีดังขึ้น พร้อมกับร่างของหญิงชราคนหนึ่งที่ทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับไร้ซึ่งชีวิต เด็กเล็กบางคนเริ่มร้องไห้จ้าอย่างไม่อาจควบคุม ความหวาดกลัวดุจเงื้อมมือมารที่บีบรัดจิตใจของชาวบ้าน บิดเบือนความกล้าหาญที่เคยมีให้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก หลี่เฉินเหลือบมองใบหน้าเหล่านั้น แววตาที่จับจ้องไปยังชาวบ้านของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่น ​เขาต้องเป็นหลักให้พวกเขา เป็นกำแพงสุดท้ายที่จะปกป้องชีวิตอันเปราะบางเหล่านี้

"เงียบ!" เสียงของหลี่เฉินดังกังวาน ผสมผสานกับพลังปราณที่เพิ่งฝึกฝนจนก่อเกิดเป็นความน่าเกรงขาม ทำให้เสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นค่อยๆ เงียบลง ชาวบ้านทุกคนหันมามองเขา สายตาเต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่และคำถามที่ไม่อาจเอ่ย "จำคำพูดของข้าได้หรือไม่? ‍พวกเราคือชาวเหิงชาน! พวกเราจะสู้! พวกเราจะปกป้องบ้านของเรา!" หลี่เฉินประกาศเสียงดังกังวาน มือของเขากำดาบซวนหยวนแน่น พลังปราณที่หมุนเวียนอยู่ภายในกายพร้อมที่จะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ ระบบที่เคยนิ่งเงียบกลับส่องแสงเรืองรองขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏตรงหน้าเขา

[ติ๊ง! ‌ภารกิจเร่งด่วน: ปฐมสมรภูมิแห่งเหิงชาน เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] [ปกป้องหมู่บ้านเหิงชานจากการรุกรานของโจรพยัคฆ์ทมิฬ] [ระยะเวลา: จนกว่าจะสิ้นสุดการต่อสู้] [รางวัลเมื่อสำเร็จ: คะแนนอาณาจักร +500, ชื่อเสียง +100, ‍ปลดล็อกฟังก์ชัน 'กองกำลังป้องกัน'] [บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: หมู่บ้านเหิงชานถูกทำลาย, คะแนนอาณาจักร -1000, ชื่อเสียง -500]

หลี่เฉินไม่ลังเลที่จะกดยืนยันรับภารกิจ แววตาของเขากลับมาคมกริบอีกครั้ง ​เขาหันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่อาสาจับอาวุธขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นขวาน สิ่ว หรือไม้พลองที่ลับคมจนแหลมคม แม้จะดูน่าขันเมื่อเทียบกับอาวุธของโจร แต่ในตอนนี้มันคือความหวังทั้งหมดของพวกเขา

"อาฟู! อากัง! และพวกเจ้าทุกคน!" ​หลี่เฉินชี้ไปยังแนวป้องกันที่เขาจัดเตรียมไว้ "ประจำตำแหน่ง! ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันแม้แต่คนเดียวข้ามเข้ามาในหมู่บ้านได้!" "รับทราบขอรับท่านเจ้าชาย!" อาฟูตอบรับอย่างหนักแน่น สีหน้าของเขายังคงซีดเผือด แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น อาฟูและอากังนำชาวบ้านที่พอจะต่อสู้ได้ราวสามสิบกว่าคน เข้าประจำที่แนวรั้วไม้ที่เสริมความแข็งแกร่งด้วยโคลนและหิน ​ซึ่งถูกสร้างขึ้นอย่างเร่งรีบในสามวันที่ผ่านมา ด้านหลังรั้วเต็มไปด้วยหลุมกับดักที่ซ่อนเร้นด้วยใบไม้และกิ่งไม้แหลมคมตามที่หลี่เฉินสั่ง

เสียงฝีเท้าของกองโจรพยัคฆ์ทมิฬเริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนพื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน ความมืดมิดยามค่ำคืนไม่สามารถบดบังเงาร่างมหึมาของหัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬผู้น่าเกรงขามได้ ชายผู้นั้นสวมใส่เกราะหนังหยาบกร้านที่ประดับด้วยเขี้ยวสัตว์ร้าย มีรอยสักรูปพยัคฆ์สีดำสนิทอยู่บนแขน กำทวนเหล็กยาวในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถือหัวหน้าหมู่บ้านที่ถูกสังหารไปเมื่อหลายวันก่อนขึ้นมาอย่างอหังการ ราวกับจะประกาศความตายให้แก่ทุกคน "ฮ่าๆๆๆ! พวกแกที่นี่มีเพียงเท่านี้หรือ?! แค่ฝูงแกะที่รอการเชือด! ส่งเสบียงและสตรีมาให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกบุรุษ!" เสียงแหบห้าวของหัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬดังก้องไปทั่ว ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย

หลี่เฉินก้าวออกมาข้างหน้า สีหน้าเย็นชา "เจ้าคงเป็นหัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬสินะ? จงถอยกลับไปซะ ก่อนที่พวกเจ้าจะต้องเสียใจ!" "โอ้? ยังมีไอ้หนูผู้กล้าหาญอีกคนรึนี่? ใบหน้าดูดีเชียว ไม่เลวๆ น่าเสียดายที่ต้องมาตายในคืนนี้!" หัวหน้าโจรหัวเราะเสียงดังสนั่น "เอาล่ะ! พวกเจ้า! บุก!"

สิ้นเสียงคำสั่ง กลุ่มโจรพยัคฆ์ทมิฬนับร้อยที่ซ่อนอยู่ในความมืดก็พุ่งเข้าใส่แนวป้องกันของหมู่บ้านเหิงชานราวกับกระแสน้ำป่าที่ไหลบ่า คบเพลิงนับร้อยวูบไหวราวกับดวงตานับไม่ถ้วนที่จ้องมองมาอย่างหิวกระหาย เสียงโหวกเหวกโวยวายผสมกับเสียงฝีเท้าและเสียงอาวุธกระทบกันดังระงม การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

หลี่เฉินดึงดาบซวนหยวนออกมาจากฝัก แสงเรืองรองสีเงินบางๆ เปล่งประกายจากคมดาบที่คมกริบ เขาสั่งให้ชาวบ้านที่ถือธนูและหน้าไม้ที่ทำขึ้นอย่างเร่งรีบระดมยิงใส่กลุ่มโจรที่พุ่งเข้ามาเป็นระลอกแรก ลูกธนูและลูกดอกหน้าไม้ที่แม้จะไม่มากพอจะสร้างความเสียหายร้ายแรง แต่ก็เพียงพอที่จะสกัดการบุกของโจรบางส่วนได้ชั่วขณะ "อย่าให้พวกมันเข้าใกล้แนวรั้ว! ผลักพวกมันออกไป!" หลี่เฉินตะโกนสั่งพลางใช้ดาบปัดป้องการโจมตีจากโจรสองคนที่พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว

โจรสองคนนั้นเป็นนักรบที่มีประสบการณ์ พวกมันเคลื่อนไหวว่องไวและอาวุธในมือก็หนักหน่วง ดาบซวนหยวนของหลี่เฉินปะทะเข้ากับดาบใหญ่ของโจรคนแรก เกิดประกายไฟพร่างพราย หลี่เฉินสัมผัสได้ถึงแรงปะทะที่รุนแรง เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่ก็ใช้จังหวะนั้นหมุนตัวส่งปลายดาบเข้าแทงที่ลำคอของโจรอีกคนอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น โจรคนนั้นล้มลงทันที

"ไอ้สารเลว!" โจรคนแรกคำรามด้วยความโกรธ มันเหวี่ยงดาบใหญ่เข้าใส่หลี่เฉินอย่างบ้าคลั่ง หลี่เฉินพลิ้วตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด เขาสัมผัสได้ถึงลมปะทะที่ผ่านใบหน้าไปอย่างรวดเร็ว พลังปราณถูกส่งไปที่ปลายเท้า ทำให้การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วยิ่งขึ้น เขาใช้จังหวะที่โจรพุ่งพลาด ส่งดาบซวนหยวนแทงสวนเข้าไปที่อกของโจรคนนั้นอย่างรุนแรง ดาบทะลุผ่านเกราะหนัง เข้าปักคาอยู่ในอกของมัน โจรพยัคฆ์ทมิฬกระอักเลือดคำหนึ่งก่อนจะล้มลงไปนอนแน่นิ่ง

[ติ๊ง! ท่านสังหารโจรพยัคฆ์ทมิฬระดับต้น 2 ตน ได้รับคะแนนประสบการณ์ +20]

เสียงระบบดังก้องในหัว แต่หลี่เฉินไม่มีเวลาสนใจ เขาต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีระลอกแล้วระลอกเล่า กลุ่มโจรพยัคฆ์ทมิฬมีจำนวนมากเกินไป พวกมันพยายามบุกทะลวงแนวป้องกันอย่างไม่ลดละ รั้วไม้เริ่มมีรอยร้าวจากการถูกโจมตีด้วยขวานและดาบหนักๆ "ยันไว้! พวกเราต้องยันไว้!" อาฟูตะโกน เสียงของเขาสั่นเครือ แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดใช้ไม้พลองที่ลับคมปัดป้องการโจมตีของโจรอย่างสุดกำลัง อากังเองก็ใช้ขวานสับฟันโจรที่พยายามปีนข้ามรั้วเข้ามาอย่างดุดัน

หลี่เฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาเห็นชาวบ้านหลายคนได้รับบาดเจ็บ บางคนล้มลงไปแล้ว แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังคงกัดฟันสู้ ระบบแสดงสถานะ "ขวัญกำลังใจของทหาร: ต่ำ" และ "แนวป้องกัน: ถูกโจมตีอย่างหนัก" "ระบบ! มีวิธีเพิ่มขวัญกำลังใจหรือพลังป้องกันได้หรือไม่?!" หลี่เฉินรีบถามในใจ

[ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจ 'ปฐมสมรภูมิแห่งเหิงชาน' ผู้ใช้สามารถเลือกใช้ฟังก์ชัน 'ออร่าราชันย์' ระดับ 1 ชั่วคราวได้หรือไม่?] [ออร่าราชันย์ (ระดับ 1): เพิ่มพลังโจมตีและพลังป้องกัน 10% ให้แก่พันธมิตรในระยะ 20 เมตร เพิ่มขวัญกำลังใจอย่างมาก (ใช้คะแนนอาณาจักร 50 ต่อนาที)]

50 คะแนนต่อนาที! เป็นราคาที่สูง แต่ในตอนนี้ไม่มีทางเลือก หลี่เฉินไม่มีเวลาลังเล "เปิดใช้งาน 'ออร่าราชันย์'!" เขาสั่ง ทันทีที่คำสั่งถูกยืนยัน แสงสีทองเรืองรองบางๆ ก็เริ่มแผ่ออกมาจากร่างของหลี่เฉิน แสงนั้นไม่ได้เจิดจ้า แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพลังงาน มันแผ่ปกคลุมเหล่านักรบชาวเหิงชานที่อยู่ใกล้เคียง ร่างกายที่อ่อนล้าของพวกเขาพลันรู้สึกมีกำลังขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ ความหวาดกลัวที่เคยเกาะกินจิตใจค่อยๆ คลายลง แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้

"รู้สึก...รู้สึกมีพลัง!" ชาวบ้านคนหนึ่งอุทาน ใบหน้าของเขาจากที่เคยซีดเซียว กลับมีสีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย "ท่านเจ้าชาย!" อาฟูมองหลี่เฉินด้วยความทึ่ง ออร่าที่แผ่ออกมาจากร่างของหลี่เฉินทำให้เขาและคนอื่นๆ รู้สึกฮึกเหิมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ด้วยออร่าราชันย์ที่คอยหนุนนำ ทำให้แนวป้องกันของเหิงชานกลับมามั่นคงอีกครั้ง พวกเขาผลักดันโจรที่พยายามเข้ามาได้หลายคน โจรพยัคฆ์ทมิฬเองก็เริ่มหงุดหงิด พวกมันไม่คิดว่าหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้จะสามารถต้านทานการโจมตีของพวกตนได้นานขนาดนี้ "พวกแกกำลังเล่นกับความตาย!" เสียงคำรามของหัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬดังก้องอีกครั้ง มันเห็นว่าการโจมตีระลอกแรกไม่เป็นผล จึงตัดสินใจลงมือด้วยตัวเอง "พวกกระจอกหลีกไป! ให้ข้าจัดการเอง!"

หัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬพุ่งทะยานเข้ามา มันกระโดดข้ามรั้วไม้ที่สูงกว่าสองคนได้อย่างง่ายดาย ทวนเหล็กในมือของมันกวัดแกว่งอย่างรวดเร็วและรุนแรงราวกับพยัคฆ์ที่ตะปบเหยื่อ ชาวบ้านที่อยู่ใกล้เคียงถูกทวนของมันฟาดกระเด็นไปคนแล้วคนเล่า บางคนกระอักเลือด บางคนถึงกับกระดูกหัก ร่างกายของมันเปี่ยมไปด้วยพลังปราณที่แข็งแกร่งกว่าโจรทั่วไปหลายเท่าตัว มันคือผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงอย่างไม่ต้องสงสัย

[ติ๊ง! ตรวจพบศัตรูระดับสูง: หัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬ (ระดับ 3 ผู้ฝึกยุทธ์วิถีปราณ)] [พลังโจมตี: 150, พลังป้องกัน: 120, ความเร็ว: 100] [จุดอ่อน: กล้ามเนื้อต้นขาด้านใน (จากการเคลื่อนที่ที่ผิดธรรมชาติ)]

หลี่เฉินมองข้อมูลที่ระบบแสดงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ระดับ 3 ผู้ฝึกยุทธ์วิถีปราณ... พลังโจมตีและป้องกันของมันสูงกว่าเขามากนัก หลี่เฉินเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับ 1 ผู้ฝึกยุทธ์วิถีปราณเท่านั้น ความแตกต่างนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย แต่เขาก็สังเกตเห็น "จุดอ่อน" ที่ระบบระบุไว้

"ท่านเจ้าชาย! ระวัง!" อาฟูร้องเตือนเมื่อเห็นหัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬพุ่งตรงเข้ามาหาหลี่เฉิน "หนีไปซะไอ้หนู! อย่ามาขวางทางตายของข้า!" หัวหน้าโจรคำราม มันเหวี่ยงทวนเหล็กที่หนักอึ้งเข้าใส่หลี่เฉินอย่างรุนแรง ลมปะทะที่เกิดจากการกวัดแกว่งทวนรุนแรงจนเส้นผมของหลี่เฉินปลิวไสว

หลี่เฉินไม่ได้หลบหนี เขายืนหยัดมั่นคง ดาบซวนหยวนในมือถูกยกขึ้นตั้งรับ พลังปราณทั้งหมดในกายถูกส่งไปรวมที่คมดาบ "เคล็ดกระบี่เมฆาไหล!" เขาตะโกนชื่อเคล็ดวิชาที่เพิ่งฝึกฝน ดาบซวนหยวนเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่พลิ้วไหว มันไม่ปะทะตรงๆ แต่กลับปัดป้องและเบี่ยงเบนแรงโจมตีจากทวนเหล็กของหัวหน้าโจรอย่างชาญฉลาด เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหลายครั้ง หลี่เฉินรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านเข้ามาในแขน แม้จะใช้วิชาเคล็ดกระบี่เมฆาไหลเพื่อลดแรงปะทะ แต่เขาก็ยังคงถูกผลักถอยหลังไปหลายก้าว

"โอ้? ยังมีฝีมืออยู่บ้างนี่!" หัวหน้าโจรประหลาดใจ มันไม่คิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะสามารถต้านทานการโจมตีของมันได้ "แต่แค่นี้ยังไม่พอ!" มันคำราม พลังปราณสีดำเริ่มแผ่ออกมาจากร่างของมัน ทวนเหล็กในมือเริ่มเปล่งแสงสีดำหม่น

หลี่เฉินรู้ดีว่าเขาไม่สามารถต่อสู้ตรงๆ ได้ เขาต้องอาศัยกลยุทธ์ เขาจดจำจุดอ่อนที่ระบบบอกไว้ "กล้ามเนื้อต้นขาด้านในจากการเคลื่อนที่ที่ผิดธรรมชาติ" เขาสังเกตการเคลื่อนไหวของหัวหน้าโจรอย่างละเอียด ทุกครั้งที่มันกระโดดหรือเปลี่ยนทิศทาง ร่างกายของมันจะเอียงเล็กน้อย และกล้ามเนื้อต้นขาด้านในจะตึงเป็นพิเศษ

"อาฟู! อากัง! รั้งพวกโจรตัวอื่นไว้! อย่าให้พวกมันเข้ามาใกล้ข้า!" หลี่เฉินตะโกนสั่ง "ขอรับท่านเจ้าชาย!" อาฟูและอากังที่ได้รับพลังจากออร่าราชันย์ต่างกัดฟันเข้าต่อสู้กับโจรที่พยายามจะเข้ามารุมหลี่เฉินอย่างสุดชีวิต

หลี่เฉินเข้าปะทะกับหัวหน้าโจรอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เพียงแต่ตั้งรับ แต่ยังหาช่องโจมตี เขายังคงใช้เคล็ดกระบี่เมฆาไหลที่เน้นความพลิ้วไหวและเบี่ยงเบน แต่ทุกครั้งที่หัวหน้าโจรพุ่งเข้าใส่ หลี่เฉินจะพยายามถอยไปในทิศทางที่ทำให้มันต้องเคลื่อนที่แบบผิดธรรมชาติ และเมื่อมันพยายามเปลี่ยนทิศทาง หลี่เฉินก็ฉวยโอกาสนั้น

"ฮึ่ม! เจ้าเด็กนี่มันน่ารำคาญ!" หัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬเริ่มหงุดหงิด มันเหวี่ยงทวนเหล็กเข้าใส่หลี่เฉินอีกครั้ง แต่คราวนี้หลี่เฉินไม่หลบ เขาสวนกลับด้วยการพุ่งเข้าใส่ในจังหวะที่หัวหน้าโจรกำลังจะหมุนตัว ทำให้กล้ามเนื้อต้นขาด้านในของมันตึงตัว "นี่แหละ!" หลี่เฉินคิดในใจ

ดาบซวนหยวนพุ่งตรงไปยังจุดอ่อนนั้นอย่างรวดเร็วและแม่นยำ หัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬไม่คาดคิดว่าหลี่เฉินจะกล้าโจมตีสวนกลับเช่นนี้ มันพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ไม่ทัน ดาบซวนหยวนกรีดผ่านเกราะหนัง เข้าปักลึกที่ต้นขาด้านในของมัน เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกมา

"อ๊ากกกก!" หัวหน้าโจรคำรามด้วยความเจ็บปวด มันเซถอยหลังไปหลายก้าว ทวนเหล็กในมือหล่นลงพื้นด้วยความตกใจและเจ็บปวด [ติ๊ง! ท่านสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อจุดอ่อนของหัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬ ได้รับคะแนนประสบการณ์ +50!]

หลี่เฉินไม่รอช้า เขารู้ว่านี่คือโอกาสทอง พลังปราณทั้งหมดถูกส่งไปที่ขาของเขา ทำให้เขากระโจนเข้าหาหัวหน้าโจรที่กำลังเสียหลักอย่างรวดเร็ว ดาบซวนหยวนเปล่งประกายคมกริบอีกครั้ง เป้าหมายคือลำคอของหัวหน้าโจร "เจ้าเด็กเวร! อย่าคิดว่าจะฆ่าข้าได้ง่ายๆ!" หัวหน้าโจรคำราม แม้จะบาดเจ็บ แต่มันก็ยังคงมีเรี่ยวแรง มันพยายามยกมือขึ้นปัดป้อง แต่ก็ช้าเกินไป

ดาบซวนหยวนพุ่งเข้าใส่ลำคอของหัวหน้าโจรอย่างรวดเร็ว แต่ในวินาทีสุดท้ายที่คมดาบกำลังจะสัมผัสกับผิวหนัง ปราณสีดำเข้มก็พลันระเบิดออกมาจากร่างของหัวหน้าโจรอย่างรุนแรง มันไม่ใช่การป้องกัน แต่เป็นการโจมตีสวนกลับที่บ้าคลั่ง! ปราณสีดำนั้นปะทะเข้ากับร่างของหลี่เฉินอย่างจัง ส่งร่างของเขากระเด็นไปไกลหลายเมตร!

"อั่ก!" หลี่เฉินกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ดาบซวนหยวนหลุดจากมือกระเด็นไปตกไกล ร่างกายของเขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วราวกับกระดูกจะแตกหัก พลังของหัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬในยามที่บาดเจ็บกลับยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม

[ติ๊ง! ผู้ใช้ได้รับบาดเจ็บสาหัส! พลังชีวิต -50%!] [แนะนำ: ถอยร่น!]

หลี่เฉินพยายามจะลุกขึ้น แต่ขาของเขาอ่อนแรงเกินกว่าจะยืนได้ หัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬที่บาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังคงความดุร้ายราวกับสัตว์ป่า มันยกมือข้างที่ยังไม่บาดเจ็บกุมบาดแผลที่ต้นขา ดวงตาของมันแดงก่ำไปด้วยความแค้น "ไอ้เด็กเวร! กล้าทำข้าถึงเพียงนี้! ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ!" มันคำราม เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาต

ในขณะที่หลี่เฉินกำลังพยายามดึงตัวเองขึ้นมา หัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬก็พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง มันไม่สนใจทวนที่หล่นไปแล้ว แต่มันใช้มือเปล่าที่เต็มไปด้วยพละกำลังอันมหาศาลของมันพุ่งเข้าใส่ ราวกับกรงเล็บพยัคฆ์ที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้ขาดสะบั้น

ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ต่างตกตะลึง พวกเขาสูญเสียขวัญกำลังใจที่เพิ่งได้มาไปทันที ความหวังของพวกเขากำลังจะถูกบดขยี้ต่อหน้าต่อตา อาฟูและอากังพยายามจะเข้าช่วย แต่ถูกโจรกลุ่มอื่นรั้งไว้ไม่ให้ไปถึงตัวหลี่เฉิน หลี่เฉินมองเงาร่างมหึมาที่กำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ

[ติ๊ง! ผู้ใช้ได้รับบาดเจ็บสาหัส! พลังชีวิตเหลือ 20%!] [แนะนำ: ใช้ยาฟื้นฟูขั้นต่ำ!] [ตรวจพบไอเท็ม 'ยาฟื้นฟูขั้นต่ำ' จำนวน 1 ขวดในคลัง!] [ต้องการใช้หรือไม่?]

หลี่เฉินไม่มีทางเลือกอื่น เขาตัดสินใจใช้ยาฟื้นฟูขั้นต่ำทันที ในขณะที่หัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬกำลังจะมาถึงตัวเขาในอีกไม่กี่อึดใจ!