ตอนที่ 11 — กำเนิดราชันย์ระบบ

เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของพยัคฆ์ทมิฬก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ดาบของหลี่เฉินกระเด็นหลุดมือ เลือดสีแดงฉานอาบย้อมผืนดิน เขาพยายามยันกายลุกขึ้น ทว่าความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่างจนกล้ามเนื้อทุกส่วนกระตุก ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง ขวานเหล็กในมือของพยัคฆ์ทมิฬส่องประกายวาววับ มันถูกยกขึ้นเหนือศีรษะ ‌เตรียมจู่โจมลงมาเพื่อปลิดชีพเจ้าชายตกอับผู้นี้ให้สิ้นซาก แสงสุดท้ายของชีวิตกำลังจะเลือนหายไปจากดวงตาของหลี่เฉิน ทว่าในห้วงวินาทีวิกฤติที่สุด เสียงหนึ่งกลับดังก้องขึ้นในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงกระซิบจากสรวงสวรรค์และนรกภูมิในคราวเดียวกัน

"ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะวิกฤติร้ายแรง! โฮสต์กำลังจะตาย! ระบบราชันย์กำลังทำการเชื่อมต่ออัตโนมัติ!"

พร้อมกับเสียงนั้น ​แสงสีทองสว่างจ้าพลันระเบิดออกมาจากร่างของหลี่เฉิน ส่องประกายเจิดจ้าจนทุกคนต้องหรี่ตาลง แสงนั้นแผ่รัศมีเป็นเกราะป้องกันบางๆ ห่อหุ้มร่างที่โชกเลือดของเขาไว้ พยัคฆ์ทมิฬที่กำลังจะฟาดขวานลงมาถูกแรงกระแทกที่มองไม่เห็นผลักกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว มันเซถลา ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง ‍ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว

"อะไรกัน! เจ้าใช้เล่ห์กลอันใด!" พยัคฆ์ทมิฬคำรามลั่น มันลุกขึ้นยืน กวาดสายตาจับจ้องไปที่หลี่เฉินด้วยความระแวง ดาบของมันที่เคยจมอยู่ในร่างของหลี่เฉิน ถูกแรงลึกลับดีดกระเด็นออกมาอย่างง่ายดาย

สำหรับหลี่เฉินแล้ว สภาพการณ์ภายในตัวเขายิ่งสับสนอลหม่าน ‌แสงสีทองนั้นไม่ได้เพียงแค่ส่องประกายภายนอก แต่ยังไหลเวียนอยู่ภายใน เส้นเลือดทุกเส้นราวกับถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้น ความเจ็บปวดที่เคยรุนแรงราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ค่อยๆ ลดลงอย่างน่าอัศจรรย์ ความอ่อนล้าถูกแทนที่ด้วยพลังงานบางอย่างที่แปลกประหลาด แต่เต็มเปี่ยม ‍เขาเห็นหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับภาพลวงตา แต่กลับคมชัดยิ่งกว่าสิ่งใดๆ

"การเชื่อมต่อระบบสำเร็จ! ยินดีต้อนรับสู่ระบบราชันย์ โฮสต์ หลี่เฉิน! ตรวจพบสภาวะร่างกายโฮสต์อยู่ในขั้นวิกฤติร้ายแรง จำเป็นต้องทำการรักษาและฟื้นฟูโดยเร่งด่วน!" ​เสียงที่ดังก้องในหัวของเขาเปลี่ยนเป็นเสียงที่นุ่มนวลกว่าเดิม ราวกับเสียงของสตรีเพศที่ไพเราะ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเข้าใจได้

หลี่เฉินพยายามขยับตัว เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังหล่อเลี้ยงร่างที่บอบช้ำของเขา ความอุ่นร้อนแพร่กระจายไปทั่วทุกอณู ฟื้นฟูบาดแผลอย่างรวดเร็ว บาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกที่เคยทะลุผ่านไปถึงปอดกำลังสมานตัวกันอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาขยับนิ้วมือ ​พยายามคว้าดาบที่หลุดมือไป แต่แล้วหน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่

"คำแนะนำสำหรับโฮสต์: ใช้ 'คะแนนราชันย์' ที่ได้รับจากการฟื้นฟูเบื้องต้น เพื่อแลกเปลี่ยนกับ 'ยาฟื้นฟูบาดแผลขั้นต้น' ​ในร้านค้าระบบ! หรือเปิด 'หีบของขวัญเริ่มต้น' เพื่อรับรางวัลพิเศษ!"

หลี่เฉินมองหน้าต่างระบบที่ลอยอยู่ตรงหน้าด้วยความมึนงง คะแนนราชันย์? ร้านค้าระบบ? หีบของขวัญเริ่มต้น? เขาไม่เข้าใจอะไรเลย แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่านี่คือโอกาสสุดท้ายในการเอาชีวิตรอด เขาเหลือบมองพยัคฆ์ทมิฬที่กำลังคำรามด้วยความกราดเกรี้ยว เตรียมจะพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง

"หีบของขวัญเริ่มต้น!" หลี่เฉินตัดสินใจเลือกอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ว่าเขาจะทำได้อย่างไร แต่เมื่อคิดในใจเช่นนั้น หน้าต่างระบบก็เปลี่ยนแปลงไป หีบสมบัติสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงกลางหน้าจอ ก่อนจะเปิดออกช้าๆ พร้อมกับแสงสว่างที่พุ่งออกมา

"ติ๊ง! โฮสต์ได้รับ: ยาฟื้นฟูขั้นกลาง x1, พลังแห่งราชันย์ (ชั่วคราว) x1, ทักษะ: ดาบไร้เงาขั้นต้น x1"

ก่อนที่หลี่เฉินจะได้ประมวลผลข้อมูลทั้งหมด ขวดแก้วขนาดเล็กบรรจุน้ำสีเขียวมรกตก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาอย่างกะทันหัน พร้อมกับความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน เขาดื่มมันลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย รสชาติหวานเย็นแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ ก่อนที่พลังชีวิตจะพุ่งทะลักเข้ามาในร่าง บาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกปิดสนิท กล้ามเนื้อที่ฉีกขาดกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง เส้นเอ็นที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง ความเจ็บปวดทั้งหมดหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

"พลังแห่งราชันย์ (ชั่วคราว) กำลังทำงาน! ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 500%! ความเร็วเพิ่มขึ้น 300%! ความต้านทานเพิ่มขึ้น 200%! ระยะเวลา: 10 นาที!" เสียงระบบแจ้งเตือน พร้อมกับความรู้สึกที่ราวกับร่างของเขาถูกชาร์จด้วยพลังงานมหาศาล เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง สัมผัสได้ถึงพลังที่เอ่อล้นอยู่ในทุกอณูของร่างกาย ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นและเพลิงแค้นที่ปะทุขึ้นในดวงตา

พยัคฆ์ทมิฬเห็นหลี่เฉินลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน มันตกใจจนถอยหลังไปอีกก้าว "เจ้า... เจ้าไม่บาดเจ็บรึ! เป็นไปไม่ได้!"

หลี่เฉินไม่ตอบ เขาก้มลงหยิบดาบของตนที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ดาบที่เคยหนักอึ้งบัดนี้กลับรู้สึกเบาหวิวราวกับขนนก เขากำดาบแน่น พลังแห่งราชันย์ที่ไหลเวียนอยู่ในกายทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและแม่นยำยิ่งขึ้น ทักษะดาบไร้เงาขั้นต้นที่ได้รับมา ราวกับถูกสลักอยู่ในความทรงจำ เขารู้สึกราวกับว่าได้ฝึกฝนทักษะนี้มานับร้อยนับพันครั้ง

"ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องชดใช้แล้ว!" เสียงของหลี่เฉินเย็นเยียบ ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังจะเผาผลาญทุกสิ่ง เขากระโจนเข้าใส่พยัคฆ์ทมิฬอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่บาดเจ็บเมื่อครู่บัดนี้ราวกับไม่เคยถูกทำร้ายมาก่อน ความเร็วของเขาเหนือกว่าพยัคฆ์ทมิฬหลายเท่าตัว

พยัคฆ์ทมิฬไม่ทันตั้งตัว มันพยายามยกขวานขึ้นปัดป้อง ทว่าดาบของหลี่เฉินก็พุ่งผ่านอากาศมาถึงตัวมันแล้ว 'ทักษะ: ดาบไร้เงาขั้นต้น' ทำให้ดาบของเขาปรากฏเป็นเงาลางๆ นับสิบเงา ฟันเข้าใส่พยัคฆ์ทมิฬจากทุกทิศทาง พยัคฆ์ทมิฬกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดพุ่งกระฉูดออกจากบาดแผลนับสิบจุดบนร่างกายของมัน ดาบของหลี่เฉินไม่ได้คมกริบเพียงภายนอก แต่ยังแฝงไปด้วยพลังงานบางอย่างที่กัดกินพลังชีวิตของมัน

"อ๊ากกกก!" พยัคฆ์ทมิฬล้มลงไปกองกับพื้น มันพยายามใช้มือปิดบาดแผลที่เลือดไหลไม่หยุด แต่ก็ไม่เป็นผล หลี่เฉินไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปหาพยัคฆ์ทมิฬที่กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

"เจ้าคิดจะครอบครองเหิงชาน หวังจะทำร้ายชาวบ้านที่บริสุทธิ์... เจ้าสมควรตาย!" หลี่เฉินกล่าวเสียงต่ำ ก่อนจะยกดาบขึ้นสูง แสงสีทองเรืองรองจากดาบของเขาฟาดฟันลงมาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ตัดศีรษะของพยัคฆ์ทมิฬขาดสะบั้นออกจากบ่า เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดขึ้นฟ้า ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณจะล้มลงไปกองกับพื้นอย่างเงียบงัน

"ติ๊ง! โฮสต์สังหารผู้บุกรุก 'พยัคฆ์ทมิฬ' ระดับแม่ทัพ! ได้รับ 'คะแนนราชันย์' 500 แต้ม! 'ชื่อเสียง' 100 แต้ม! ได้รับ 'หีบสมบัติพิเศษ' x1!"

เสียงระบบดังขึ้นในหัวของหลี่เฉินอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้สนใจมันมากนัก เขายืนนิ่ง หอบหายใจเบาๆ พลังแห่งราชันย์ยังคงไหลเวียนอยู่ในตัวเขา แต่เขารู้สึกได้ว่ามันกำลังจะหมดลงในไม่ช้า

ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิรบ ชาวบ้านที่กำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับพวกโจรหยุดชะงัก ทุกสายตาจับจ้องมาที่หลี่เฉินที่ยืนอยู่เหนือร่างไร้ศีรษะของพยัคฆ์ทมิฬ พวกโจรที่เห็นแม่ทัพของตนถูกสังหารอย่างเหี้ยมโหดต่างพากันหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือด พวกมันเริ่มส่งเสียงโกลาหล ถอยร่นอย่างไม่เป็นขบวน

"แม่ทัพพยัคฆ์ทมิฬตายแล้ว! หนีเร็วเข้า!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น ทันใดนั้น ความกล้าหาญที่เคยมีก็มลายหายไปสิ้น พวกโจรพยัคฆ์ทมิฬนับร้อยที่เคยเกรียงไกร บัดนี้กลับกลายเป็นฝูงแกะที่แตกตื่น พวกมันทิ้งอาวุธ วิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างไม่คิดชีวิต มุ่งหน้าลงจากเนินเขาไปในความมืดมิด

"ชัยชนะเป็นของพวกเรา!" เสียงของชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้น ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องยินดีกึกก้องไปทั่วทั้งเหิงชาน ความสิ้นหวังเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสุขและความโล่งใจ ชาวบ้านบางคนทรุดตัวลงร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ บางคนหันไปกอดกันและกันด้วยความดีใจ

เซียวเหมิงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ดวงตาของนางเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง นางไม่เคยคิดเลยว่าหลี่เฉินที่บาดเจ็บสาหัสเมื่อครู่ จะสามารถลุกขึ้นมาสังหารพยัคฆ์ทมิฬได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ พลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเมื่อครู่ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก ราวกับเทพเจ้าจุติลงมาช่วยเหลือ

"ท่านหลี่เฉิน!" เซียวเหมิงรีบวิ่งเข้ามาหาเขา ด้วยความเป็นห่วง เธอเห็นว่าแสงสีทองรอบตัวเขาเริ่มจางหายไป และใบหน้าของเขาก็เริ่มซีดเผือดลงอีกครั้ง

"ข้าไม่เป็นไร..." หลี่เฉินกล่าวเสียงแหบพร่า พลังแห่งราชันย์หมดลงแล้ว ความเจ็บปวดและความอ่อนล้าถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันอยู่ในระดับที่เขาทนได้ เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่ยังคงหล่อเลี้ยงร่างของเขาจากยาฟื้นฟูขั้นกลางที่ดื่มไป

"ติ๊ง! 'พลังแห่งราชันย์ (ชั่วคราว)' สิ้นสุดลง! โฮสต์โปรดเตรียมตัวรับผลข้างเคียงเล็กน้อย!"

หลี่เฉินรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย แต่ร่างกายของเขาก็ยังคงฟื้นตัวอย่างต่อเนื่อง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ชาวบ้านกำลังกอดกันด้วยความดีใจ ผู้เฒ่าหลินเดินเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคารวะ

"ท่านหลี่เฉิน! ท่านได้ช่วยชีวิตพวกเราชาวเหิงชานเอาไว้! บุญคุณครั้งนี้พวกเราจะไม่มีวันลืมเลือน!" ผู้เฒ่าหลินกล่าวพลางค้อมกายลงคำนับอย่างนอบน้อม ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็ทยอยกันเข้ามาแสดงความขอบคุณ บางคนถึงกับคุกเข่าลง

หลี่เฉินมองดูผู้คนเหล่านี้ เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง พลังที่เขาได้รับจากระบบนั้นมหัศจรรย์ยิ่งนัก แต่มันก็มาพร้อมกับภาระอันยิ่งใหญ่ เขาไม่เพียงแต่ต้องปกป้องตัวเอง แต่ยังต้องปกป้องผู้คนที่เชื่อมั่นในตัวเขาด้วย

"ทุกคนโปรดลุกขึ้นเถิด" หลี่เฉินกล่าวเสียงดังฟังชัด "ภัยยังไม่หมดสิ้น พวกเราต้องเตรียมพร้อมสำหรับวันข้างหน้า"

"ท่านหลี่เฉินกล่าวถูกต้อง" ผู้เฒ่าหลินพยักหน้า "พวกโจรอาจจะถอยไป แต่พวกมันอาจจะกลับมาอีกได้ทุกเมื่อ"

"ข้าจะนำพวกเจ้าเอง" หลี่เฉินประกาศกร้าว "เหิงชานแห่งนี้จะไม่มีวันตกเป็นของโจรป่าอีกต่อไป ข้าจะสร้างมันให้เป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุด!"

ชาวบ้านต่างมองหน้ากันด้วยความหวังในดวงตา คำพูดของหลี่เฉินราวกับเป็นคำประกาศิตจากฟ้า

ในระหว่างที่ชาวบ้านกำลังจัดการกับศพของโจรและบาดแผลของตนเอง หลี่เฉินเดินแยกตัวออกมาเล็กน้อย เขาสั่งให้เซียวเหมิงและผู้เฒ่าหลินจัดเวรยามให้เข้มงวดและเก็บกวาดพื้นที่ให้เรียบร้อย ส่วนตัวเขาเองก็ต้องการเวลาทำความเข้าใจกับระบบที่เพิ่งได้รับมา

"ระบบราชันย์" หลี่เฉินพึมพำกับตัวเอง เขานึกถึงหน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และข้อความต่างๆ ก็ปรากฏขึ้นมาใหม่

[ชื่อโฮสต์: หลี่เฉิน] [ตำแหน่ง: เจ้าชายผู้ถูกเนรเทศ (ชั่วคราว)] [ชื่อเสียง: 100] [คะแนนราชันย์: 500] [ค่าสถานะ:] [ความแข็งแกร่ง: 15 (เพิ่มขึ้น 5 จากการใช้ยาฟื้นฟู)] [ความว่องไว: 12 (เพิ่มขึ้น 2 จากการใช้ยาฟื้นฟู)] [ความอึด: 18 (เพิ่มขึ้น 3 จากการใช้ยาฟื้นฟู)] [สติปัญญา: 25] [เสน่ห์: 10] [พลังวิญญาณ: 0 (ยังไม่ปลดล็อค)]

[ทักษะ:] [ดาบไร้เงาขั้นต้น (ระดับ 1/10): ฝึกฝนการใช้ดาบด้วยความเร็วและแม่นยำ สร้างเงาหลอกตาให้ศัตรู)] [ทักษะการบริหารขั้นต้น (ปลดล็อค)]

[ร้านค้าระบบ: (เปิดใช้งานแล้ว)] [คลังเก็บของ: (เปิดใช้งานแล้ว)] [ภารกิจ: (เปิดใช้งานแล้ว)] [อาณาเขต: เหิงชาน (เริ่มก่อตั้ง)]

หลี่เฉินพิจารณารายละเอียดต่างๆ อย่างถี่ถ้วน คะแนนราชันย์ 500 แต้มที่ได้จากการสังหารพยัคฆ์ทมิฬ ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น ค่าสถานะที่ดูเหมือนจะสะท้อนถึงศักยภาพของเขา และที่สำคัญคือ 'ทักษะการบริหารขั้นต้น' ที่เพิ่งปลดล็อค

"หีบสมบัติพิเศษที่ได้จากการสังหารพยัคฆ์ทมิฬ" หลี่เฉินคิดในใจ

"ติ๊ง! เปิด 'หีบสมบัติพิเศษ'?" ระบบถาม

"เปิด" หลี่เฉินตอบ

"ติ๊ง! โฮสต์ได้รับ: แผนผังการสร้างป้อมปราการขั้นต้น x1, เมล็ดพันธุ์พืชฟื้นฟูพลังวิญญาณ x5, ยาเพิ่มค่าประสบการณ์ทักษะ x3"

แผนผังการสร้างป้อมปราการ! นี่คือสิ่งที่เขาต้องการที่สุดในตอนนี้ เขากวาดสายตาไปยังสภาพกำแพงดินที่ทรุดโทรมของเหิงชาน ด้วยแผนผังนี้ เขาจะสามารถสร้างป้อมปราการที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้จริง

"ภารกิจ" หลี่เฉินเปิดเมนูภารกิจ

[ภารกิจหลัก: สร้างฐานอำนาจ] [คำอธิบาย: เหิงชานคือจุดเริ่มต้นในการก่อร่างสร้างราชอาณาจักรของโฮสต์ จงใช้ทรัพยากรและความสามารถที่มี สร้างเหิงชานให้เป็นฐานอำนาจที่มั่นคงและแข็งแกร่ง] [เป้าหมาย: สร้างป้อมปราการขั้นต้นสำเร็จ, รวบรวมประชากร 500 คน, สร้างรายได้ประจำ 100 คะแนนราชันย์ต่อเดือน] [รางวัล: ปลดล็อคระบบยศตำแหน่ง, หีบสมบัติราชันย์ขั้นต้น x1, คะแนนราชันย์ 1000 แต้ม]

[ภารกิจรอง: ฟื้นฟูเหิงชาน] [คำอธิบาย: ชาวเหิงชานได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการโจมตีของโจร จงช่วยเหลือพวกเขาให้ฟื้นตัวและกลับมามีชีวิตที่ดีขึ้น] [เป้าหมาย: รักษาชาวบ้านที่บาดเจ็บ 50 คน, ซ่อมแซมบ้านเรือนที่เสียหาย 20 หลัง, ปรับปรุงคุณภาพชีวิตของชาวบ้าน] [รางวัล: ชื่อเสียง 50 แต้ม, คะแนนราชันย์ 200 แต้ม, ความจงรักภักดีของชาวบ้านเพิ่มขึ้น]

หลี่เฉินอ่านภารกิจทั้งสองอย่างละเอียด ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มจางๆ นี่ไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอดอีกต่อไป แต่เป็นการสร้างอาณาจักรอย่างแท้จริง เขาจะต้องสร้างเหิงชานแห่งนี้ให้กลายเป็นรากฐานที่มั่นคงที่สุด

"ท่านหลี่เฉิน!" เสียงเรียกของเซียวเหมิงทำให้เขาหลุดจากภวังค์

"มีอะไรหรือเซียวเหมิง?" หลี่เฉินหันไปถาม

"ชาวบ้านจัดการศพของโจรเสร็จแล้วเจ้าค่ะ ผู้บาดเจ็บก็ได้รับการดูแลเบื้องต้นแล้ว แต่มีบ้านเรือนเสียหายหลายหลัง และเสบียงอาหารก็เหลือน้อยเต็มที" เซียวเหมิงรายงานด้วยสีหน้าเป็นกังวล

หลี่เฉินพยักหน้า เขารับทราบปัญหาเหล่านี้ดี และระบบก็ได้มอบภารกิจให้เขาจัดการแล้ว

"ไม่เป็นไร" หลี่เฉินกล่าว "ข้ามีแผนแล้ว พรุ่งนี้เช้า ข้าจะเริ่มสร้างป้อมปราการขึ้นใหม่ และจะจัดการเรื่องเสบียงอาหารให้เรียบร้อย"

"ท่าน... ท่านมีแผนแล้วหรือเจ้าคะ?" เซียวเหมิงถามด้วยความประหลาดใจ

"ใช่" หลี่เฉินตอบ ดวงตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่น "และข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าและทุกคน"

หลี่เฉินมองไปยังชาวบ้านที่กำลังสาละวนกับการเก็บกวาดซากความเสียหาย ความเหน็ดเหนื่อยยังคงปรากฏบนใบหน้าของพวกเขา แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหวังที่ริบหรี่ เขารู้ว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่ด้วยระบบราชันย์ เขาจะไม่ยอมแพ้

เขานึกถึงคะแนนราชันย์ 500 แต้มในมือ และแผนผังการสร้างป้อมปราการขั้นต้นที่เพิ่งได้รับมา เหิงชานแห่งนี้จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของอาณาจักรของเขาอย่างแท้จริง

"แต่ก่อนอื่น..." หลี่เฉินพึมพำกับตัวเอง "ข้าต้องจัดการกับศพของพยัคฆ์ทมิฬให้เรียบร้อยก่อน" เขากวาดสายตามองไปยังร่างไร้ศีรษะของพยัคฆ์ทมิฬที่นอนจมกองเลือดอยู่ เขาต้องการสำรวจว่ามีอะไรที่สามารถใช้เป็นประโยชน์ได้บ้างจากร่างของมัน บางทีระบบอาจจะให้รางวัลเพิ่มเติมหากเขารวบรวมทรัพยากรจากศัตรูได้

ความมืดมิดของรัตติกาลยังคงปกคลุมเหิงชาน แต่บัดนี้มันไม่ได้เป็นความมืดที่น่าหวาดกลัวอีกต่อไป หากแต่เป็นฉากหลังสำหรับการเริ่มต้นใหม่ของราชันย์ผู้ถูกเนรเทศ หลี่เฉินกำดาบในมือแน่น เขารู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้ง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงพลังที่ไร้ขีดจำกัดที่เพิ่งได้รับมา

"พรุ่งนี้เช้า... เหิงชานจะเริ่มก่อกำเนิดใหม่" หลี่เฉินคิดในใจ และในขณะที่เขากำลังจะเดินเข้าไปหาร่างของพยัคฆ์ทมิฬ ระบบก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนสำคัญขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับภาพแผนที่ขนาดเล็กที่แสดงจุดสีแดงหลายจุดกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เหิงชานจากทิศทางต่างๆ

"ติ๊ง! ตรวจพบกลุ่มโจรป่าขนาดเล็กหลายกลุ่มกำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้ 'อาณาเขต: เหิงชาน' โฮสต์โปรดเตรียมรับมือกับการโจมตีระลอกใหม่ในอีก 3 ชั่วโมง!"

หลี่เฉินชะงัก สายตาจับจ้องไปที่แผนที่ในระบบ นั่นหมายความว่าการต่อสู้ยังไม่จบสิ้น และภัยคุกคามใหม่กำลังจะมาถึงเร็วกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก...