ตอนที่ 12 — สามชั่วโมงชี้ชะตา

หลี่เฉินชะงัก สายตาจับจ้องไปที่แผนที่ในระบบ นั่นหมายความว่าการต่อสู้ยังไม่จบสิ้น และภัยคุกคามใหม่กำลังจะมาถึงเร็วกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก แผนที่ขนาดเล็กแสดงจุดสีแดงราวสิบกว่าจุดกำลังเคลื่อนที่เข้ามาจากทิศตะวันออกและทิศเหนือ แต่ละจุดดูเหมือนจะเป็นกลุ่มโจรขนาดเล็ก หากแต่รวมกันแล้วอาจมีจำนวนไม่น้อยกว่ากลุ่มโจรพยัคฆ์ทมิฬที่เขาเพิ่งสังหารไปเมื่อครู่ สถานการณ์พลิกผันจากชัยชนะอันหอมหวานกลายเป็นวิกฤตครั้งใหม่ในพริบตา

“สามชั่วโมง...” ‌หลี่เฉินพึมพำกับตัวเอง เสียงของระบบยังคงย้ำเตือนถึงเวลาที่เหลืออยู่ แม้ร่างกายของเขาจะยังคงรู้สึกเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ครั้งก่อน แต่จิตใจกลับตื่นตัวอย่างถึงที่สุด นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาพักผ่อน แต่เป็นเวลาที่จะต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เขาเป็นผู้ปกครองของเหิงชานแล้ว และในฐานะราชันย์ ​เขาต้องปกป้องผู้คนของเขา

"ระบบ! แสดงสถานะของข้า!" หลี่เฉินสั่งด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ

หน้าจอโปร่งแสงปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อมูลที่อัปเดต:

[โฮสต์: หลี่เฉิน] [เผ่าพันธุ์: มนุษย์] [ระดับ: 2 (120/200)] [พลังชีวิต: ‍95/100] [พลังปราณ: 80/100] [ความแข็งแกร่ง: 12] [ความว่องไว: 10] [ความทนทาน: 11] [สติปัญญา: 15] [ค่าโชค: 8] [ทักษะ: กระบี่พริบพยัคฆ์ ‌(ระดับพื้นฐาน), การบังคับใช้ระบบ (ระดับพื้นฐาน)] [สถานะพิเศษ: ราชันย์ผู้ถูกลืม, ผู้ปกครองเหิงชาน] [คะแนนระบบ: 500] [เหรียญทอง: 50]

คะแนนระบบ 500! ‍หลี่เฉินสังเกตเห็นตัวเลขนี้ทันที มันต้องมาจากการสังหารหัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬอย่างแน่นอน และระดับของเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน แม้จะยังไม่มากนัก แต่ทุกแต้มและทุกระดับมีความหมายอย่างยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้

"ระบบ! มีภารกิจใหม่หรือไม่? และแสดงร้านค้าของระบบ!" หลี่เฉินสั่งต่อเนื่อง

[ติ๊ง! ​ภารกิจหลัก (ระดับ S) – การป้องกันเหิงชาน: ป้องกันการโจมตีระลอกใหม่จากกลุ่มโจรป่า (0/100%)] [รางวัล: คะแนนระบบ ​1,000, เหรียญทอง 100, ปลดล็อกสิ่งก่อสร้างพื้นฐาน 1 ชนิด, ระดับโฮสต์ +1] [บทลงโทษ: ​หากล้มเหลว, อาณาเขตเหิงชานจะถูกทำลาย, โฮสต์จะถูกลดระดับ 3 ระดับ และเข้าสู่สถานะ 'อ่อนแอ' เป็นเวลา 24 ชั่วโมง]

[ติ๊ง! ร้านค้าของระบบเปิดใช้งานแล้ว!]

หน้าจอใหม่ปรากฏขึ้น แสดงรายการสินค้าที่น่าตื่นตาตื่นใจ แม้จะเป็นเพียงรายการเริ่มต้น แต่ก็มีสิ่งของที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอดและพัฒนาฐานอำนาจของเขา

[ร้านค้าของระบบ (พื้นฐาน)]

1. [ยาฟื้นฟูพื้นฐาน]: ฟื้นฟูพลังชีวิต 50 หน่วย (ราคา: 50 คะแนนระบบ)
2. [ยาฟื้นฟูปราณพื้นฐาน]: ฟื้นฟูพลังปราณ 50 หน่วย (ราคา: 50 คะแนนระบบ)
3. [อาวุธพื้นฐาน: มีดเหล็ก]: เพิ่มความแข็งแกร่ง 1-3 หน่วย (ราคา: 20 คะแนนระบบ/ชิ้น)
4. [เกราะหนังพื้นฐาน]: เพิ่มความทนทาน 1-2 หน่วย (ราคา: 30 คะแนนระบบ/ชิ้น)
7. [กองกำลังป้องกัน: ชาวบ้านติดอาวุธ]: จ้างชาวบ้าน 5 คน พร้อมมีดเหล็กและเกราะหนัง (ราคา: 200 คะแนนระบบ/กลุ่ม)
8. [วัสดุก่อสร้างพื้นฐาน]: ไม้ 100 หน่วย, หิน 100 หน่วย (ราคา: 30 คะแนนระบบ/ชุด) ... (รายการเพิ่มเติม)

หลี่เฉินกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว เขามีคะแนนระบบ 500 แต้ม นั่นหมายความว่าเขาสามารถซื้ออะไรได้ไม่มากนัก แต่ต้องเลือกสิ่งที่สำคัญที่สุด

"ยาฟื้นฟูคงยังไม่จำเป็นนัก ข้ายังไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส" เขาคิด "แต่ชาวบ้าน... พวกเขาเป็นเพียงชาวนา ไม่ได้ถูกฝึกฝนมาเพื่อการรบ"

เขาหันมองไปยังกลุ่มชาวบ้านที่ยังคงยืนรวมตัวกันด้วยแววตาเลื่อมใสและความหวาดกลัวที่ยังคงไม่จางหายไป การสังหารพยัคฆ์ทมิฬของเขาทำให้พวกเขามีความหวัง แต่ก็ตระหนักดีว่าภัยยังไม่หมดไป

หลี่เฉินเหลือบมองไปที่หลี่หู ชายหนุ่มผู้กล้าหาญที่พยายามช่วยเหลือเขาก่อนหน้านี้ หลี่หูกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มชาวบ้าน ใบหน้ายังคงมีคราบเขม่าดินปืน แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"หลี่หู!" หลี่เฉินเรียก

หลี่หูสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินตรงเข้ามาหาหลี่เฉินอย่างนอบน้อม "ขอรับ ท่านผู้ปกครอง"

"ข้ามีข่าวร้าย" หลี่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "กลุ่มโจรป่าระลอกใหม่กำลังจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่ถึงสามชั่วโมง พวกมันมีจำนวนมากกว่าครั้งแรก"

เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่ชาวบ้าน ความหวังที่เพิ่งจะผลิบานเริ่มจะเหี่ยวเฉาลงอีกครั้ง ใบหน้าของหลายคนซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

"แต่พวกเราจะไม่ยอมแพ้!" หลี่เฉินประกาศเสียงก้อง ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว "พวกเรามีเวลาสามชั่วโมงในการเตรียมตัว และข้าจะนำพวกเจ้าต่อสู้กับพวกมันอีกครั้ง!"

เขาหันไปมองหลี่หู "หลี่หู เจ้าเคยเป็นทหารมาบ้างใช่หรือไม่?"

หลี่หูพยักหน้าอย่างลังเล "ขอรับ ท่านผู้ปกครอง... ข้าเคยเป็นทหารเกณฑ์เมื่อหลายปีก่อน แต่ก็แค่เพียงฝึกฝนพื้นฐานเท่านั้น ไม่เคยผ่านการรบจริงจัง"

"นั่นก็เพียงพอแล้ว" หลี่เฉินกล่าว "เจ้าจงรวบรวมชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านทุกคนที่ยังพอมีแรงต่อสู้ได้ พวกเราจะจัดตั้งกองกำลังป้องกันหมู่บ้าน"

"แต่... พวกเราไม่มีอาวุธขอรับ" หลี่หูแย้งด้วยความกังวล "พวกเรามีเพียงจอบ เสียม และมีดเก่าๆ เท่านั้น"

"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น" หลี่เฉินโบกมือ "ข้าจะจัดหาอาวุธให้พวกเจ้า แต่สิ่งสำคัญคือจิตใจของพวกเจ้า ความกล้าหาญที่จะปกป้องครอบครัวและบ้านของพวกเจ้า"

หลี่หูมองหลี่เฉินด้วยความประหลาดใจ แววตาของเขาบ่งบอกถึงความเชื่อมั่นที่เพิ่มขึ้น "ขอรับ ท่านผู้ปกครอง! ข้าจะทำตามคำสั่งของท่าน!"

ขณะที่หลี่หูรีบไปรวบรวมชาวบ้าน หลี่เฉินก็หันกลับมาที่ระบบอีกครั้ง เขามีคะแนนระบบ 500 แต้ม

"กองกำลังป้องกัน: ชาวบ้านติดอาวุธ" ราคา 200 คะแนนระบบ สำหรับ 5 คน พร้อมอาวุธและเกราะ "นี่คือทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้"

"ซื้อ 'กองกำลังป้องกัน: ชาวบ้านติดอาวุธ' สองกลุ่ม!" หลี่เฉินสั่ง

[ติ๊ง! โฮสต์ได้ซื้อ 'กองกำลังป้องกัน: ชาวบ้านติดอาวุธ' 2 กลุ่ม (รวม 10 คน) ใช้คะแนนระบบ 400 แต้ม] [คะแนนระบบคงเหลือ: 100]

ทันทีที่เสียงของระบบสิ้นสุดลง แสงสีทองจางๆ ก็สาดส่องลงมาจากท้องฟ้าเหนือบริเวณที่หลี่หูกำลังรวบรวมชาวบ้าน แสงนั้นครอบคลุมชายฉกรรจ์สิบคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พวกเขาดูเหมือนจะรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของพวกเขา ใบหน้าของพวกเขาจากที่เคยซีดเซียวก็กลับมามีเลือดฝาด พร้อมกับความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและมั่นใจอย่างประหลาด

เมื่อแสงจางหายไป ชาวบ้านทั้งสิบคนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับมีดเหล็กเล่มใหม่เอี่ยมที่คาดเอว และเสื้อเกราะหนังอย่างง่ายที่สวมทับเสื้อผ้าเดิมของพวกเขา ดวงตาของพวกเขาเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นและความแข็งแกร่งที่เพิ่งจะได้รับ

"นี่มัน... อะไรกันขอรับ?" หลี่หูอุทานด้วยความตกตะลึง

หลี่เฉินยิ้มบางๆ "นี่คือของขวัญจากฟ้า เพื่อให้พวกเรามีกำลังที่จะต่อสู้กับพวกโจร" เขาไม่สามารถอธิบายถึงระบบได้ แต่ผลลัพธ์ที่ปรากฏชัดเจนก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างความเชื่อมั่น

"หลี่หู จงนำคนเหล่านี้ไปฝึกฝนการใช้มีดและเกราะอย่างรวดเร็วเท่าที่จะทำได้" หลี่เฉินสั่ง "และให้พวกเขาบอกเล่าความรู้สึกที่ได้รับพลังนี้ให้แก่คนอื่นๆ เพื่อสร้างขวัญกำลังใจ"

"ขอรับ!" หลี่หูรับคำอย่างกระตือรือร้น เขารู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นในตัวเขาเอง และมองเห็นความเปลี่ยนแปลงในเพื่อนร่วมหมู่บ้านทั้งสิบคน

หลี่เฉินเหลือคะแนนระบบ 100 แต้ม เขาตัดสินใจซื้อ 'ตำราทักษะ: การทำกับดักพื้นฐาน' (80 คะแนนระบบ) และเหลือ 20 แต้มไว้สำรอง

[ติ๊ง! โฮสต์ได้เรียนรู้ทักษะ 'การทำกับดักพื้นฐาน']

ข้อมูลเกี่ยวกับวิธีการสร้างกับดักง่ายๆ แต่มีประสิทธิภาพ เช่น กับดักหลุมพราง กับดักหนามไม้ไผ่ และกับดักเชือก ก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของหลี่เฉินอย่างรวดเร็ว ราวกับเขาได้ฝึกฝนมานานหลายปี

"หลี่หู! ส่งคนอีกสิบคนมาหาข้า" หลี่เฉินเรียก

เมื่อชาวบ้านอีกสิบคนเดินมาถึง หลี่เฉินก็เริ่มอธิบายวิธีการสร้างกับดักอย่างกระชับและชัดเจน พวกเขาไม่เคยเห็นใครอธิบายสิ่งเหล่านี้ได้อย่างละเอียดและเข้าใจง่ายเช่นนี้มาก่อน

"พวกเจ้าจงไปสร้างกับดักรอบๆ หมู่บ้าน โดยเฉพาะทางเข้าหลักและทางที่คาดว่าพวกโจรจะเข้ามา พวกเราจะใช้ป่ารอบๆ เป็นกำแพงป้องกัน" หลี่เฉินสั่ง "จงใช้ไม้และก้อนหินที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด"

ชาวบ้านรับคำสั่งและเริ่มปฏิบัติงานอย่างขยันขันแข็ง พวกเขาถูกกระตุ้นด้วยพลังงานใหม่และความหวังที่หลี่เฉินนำมาให้

ขณะที่ชาวบ้านกำลังเตรียมการป้องกัน หลี่เฉินก็ใช้เวลาที่เหลือในการสำรวจอาณาเขตเหิงชานในระบบอย่างละเอียด เขามองเห็นเส้นทางเดินป่าที่ซับซ้อนและภูมิประเทศที่เป็นภูเขา ซึ่งสามารถใช้เป็นข้อได้เปรียบในการป้องกัน

"ระบบ แสดงข้อมูลสิ่งก่อสร้างที่ปลดล็อกได้" หลี่เฉินสั่ง

[สิ่งก่อสร้าง (พื้นฐาน)]

1. [กำแพงไม้พื้นฐาน]: กำแพงไม้สูง 2 เมตร (ราคา: ไม้ 50, หิน 20, เวลาสร้าง 1 ชั่วโมง)
3. [ค่ายฝึกทหารพื้นฐาน]: เพิ่มประสิทธิภาพการฝึกฝน 10% (ราคา: ไม้ 100, หิน 50, เวลาสร้าง 3 ชั่วโมง) ... (รายการเพิ่มเติม)

ด้วยเวลาที่มีเพียงสามชั่วโมง และทรัพยากรที่จำกัด สิ่งก่อสร้างเหล่านี้ดูเหมือนจะยังห่างไกลเกินไป แต่หลี่เฉินก็เก็บข้อมูลไว้ในใจ

เขากลับไปที่แผนที่ระบบอีกครั้ง จุดสีแดงยังคงเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ เวลาเหลืออีกประมาณสองชั่วโมงครึ่ง

หลี่เฉินตัดสินใจที่จะใช้กลยุทธ์ 'ตั้งรับเชิงรุก' คือการใช้กับดักและภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์มากที่สุดก่อนที่จะถึงตัวหมู่บ้าน

เขาเดินสำรวจพื้นที่รอบๆ หมู่บ้านอย่างรวดเร็ว โดยมีชาวบ้านบางคนติดตามไปเพื่อรับคำสั่ง เขาชี้จุดที่จะสร้างกับดักหลุมพรางขนาดใหญ่และจุดที่จะซ่อนตัวเพื่อซุ่มโจมตี

"พวกโจรคงคิดว่าพวกเราเป็นเพียงชาวบ้านที่ไร้การป้องกัน" หลี่เฉินคิด "แต่พวกเขาจะต้องประหลาดใจ"

เสียงขวานกระทบไม้และเสียงก้อนหินกระทบกันดังขึ้นทั่วบริเวณ ชาวบ้านทุกคนต่างเร่งมือทำงานด้วยความมุ่งมั่น เด็กๆ ช่วยขนหินและกิ่งไม้ ส่วนผู้หญิงก็เตรียมอาหารและน้ำสำหรับนักสู้ในอนาคต บรรยากาศของความร่วมมือและความสามัคคีแผ่ซ่านไปทั่วหมู่บ้านเหิงชาน

หลี่หูนำชาวบ้านสิบคนที่ได้รับพลังใหม่มาฝึกฝนอย่างหนัก เขาเป็นคนเสียงดังและมีความเป็นผู้นำอยู่ในตัว เขาเน้นย้ำถึงวิธีการใช้มีดเหล็กอย่างง่าย และการเคลื่อนไหวเป็นกลุ่ม ท่ามกลางความตื่นตระหนกที่ยังคงมีอยู่ ความหวังเล็กๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของชาวบ้าน

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว กับดักหลุมพรางหลายแห่งถูกขุดขึ้นและปิดบังไว้อย่างแนบเนียน หนามไม้ไผ่ถูกเหลาจนแหลมคมและติดตั้งอยู่ตามทางเดินแคบๆ ที่คาดว่าโจรจะใช้ บรรยากาศในหมู่บ้านตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็มีความพร้อมเพรียง

หลี่เฉินกลับมาที่ลานกลางหมู่บ้าน เขาเห็นชาวบ้านจำนวนหนึ่งที่ไม่ได้เข้าร่วมการฝึกหรือการสร้างกับดักกำลังยืนมองเขาด้วยแววตาหลากหลาย ทั้งความหวาดกลัว ความสงสัย และความหวัง

"พวกเจ้าทุกคน!" หลี่เฉินเปล่งเสียงอันทรงพลัง "จงจำไว้ว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเหิงชาน แต่เป็นการต่อสู้เพื่อชีวิตและอนาคตของพวกเรา! ข้า หลี่เฉิน จะยืนหยัดอยู่เคียงข้างพวกเจ้า และจะนำพวกเจ้าไปสู่ชัยชนะอีกครั้ง!"

คำพูดของเขาไม่ใช่เพียงคำพูดเปล่าๆ แต่มันเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ซึ่งเป็นผลมาจาก 'การบังคับใช้ระบบ' และสถานะ 'ราชันย์ผู้ถูกลืม' มันสร้างความเชื่อมั่นอย่างลึกซึ้งในหัวใจของชาวบ้าน

"ท่านผู้ปกครอง! เราจะสู้!" เสียงของหลี่หูดังขึ้น เขายืนอยู่ข้างหน้ากลุ่มนักรบชาวบ้านทั้งสิบคน มีดเหล็กในมือสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่เริ่มคล้อยต่ำ

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง เสียงของระบบเตือนว่าเหลือเวลาเพียง 30 นาที

หลี่เฉินจัดวางกำลังพลที่มีอยู่อย่างจำกัด เขาให้กลุ่มนักรบชาวบ้านของหลี่หูประจำการอยู่ตามจุดยุทธศาสตร์ที่สามารถซุ่มโจมตีได้ และคอยสนับสนุนชาวบ้านที่รับหน้าที่ดูแลกับดัก

ตัวหลี่เฉินเองเลือกที่จะประจำการอยู่ที่ทางเข้าหลักของหมู่บ้าน ซึ่งเป็นจุดที่เขาคาดว่าจะเป็นแนวปะทะที่สำคัญที่สุด

"ท่านผู้ปกครอง... ท่านจะต่อสู้เพียงลำพังหรือขอรับ?" หลี่หูถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าหลี่เฉินจะยืนอยู่แนวหน้า

"ไม่หรอก หลี่หู" หลี่เฉินตอบพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย "ข้าจะอยู่ข้างหน้าพวกเจ้าเสมอ"

เขาตรวจสอบมีดสั้นเล่มเดียวที่เขาเคยใช้สังหารพยัคฆ์ทมิฬ ซึ่งตอนนี้อยู่ในมือของเขาอย่างกระชับ มันเป็นอาวุธเดียวของเขา แต่เขาเชื่อมั่นในทักษะ 'กระบี่พริบพยัคฆ์' และพลังที่เขามี

30 นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

[ติ๊ง! เหลือเวลา 10 นาที...] [ติ๊ง! เหลือเวลา 5 นาที...] [ติ๊ง! การโจมตีระลอกใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น! ขอให้โฮสต์เตรียมตัวให้พร้อม!]

เสียงสัญญาณเตือนของระบบดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ตามมาด้วยเสียงก้องกังวานจากป่าทึบเบื้องนอก เสียงโห่ร้อง เสียงฝีเท้า และเสียงหักของกิ่งไม้บ่งบอกถึงการมาถึงของคลื่นโจรกลุ่มแรก

หลี่เฉินยืนนิ่งอยู่กลางทางเข้าหมู่บ้าน สายลมพัดผ่านพัดชายเสื้อของเขาให้โบกสะบัด ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของกลุ่มเงาดำที่กำลังเคลื่อนที่ออกมาจากความมืดมิดของป่า พวกมันมาแล้ว...

"ทุกคน!" หลี่เฉินตะโกนเสียงดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน "จงปกป้องเหิงชาน! จงปกป้องบ้านของเรา!"

เสียงโห่ร้องตอบรับดังขึ้นจากชาวบ้านที่ประจำอยู่ในตำแหน่งต่างๆ แววตาของพวกเขามีทั้งความหวาดกลัวและความมุ่งมั่น

หลี่เฉินชักมีดสั้นออกจากฝัก เขายืนตระหง่านดุจขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน แสงจันทร์สาดส่องลงมาต้องคมมีดสะท้อนเป็นประกายราวกับจะบอกว่า ราชันย์แห่งเหิงชานพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับคลื่นพายุครั้งใหม่...