ตอนที่ 13 — พายุแรกแห่งเหิงชาน

ความเงียบยามค่ำคืนของป่าเหิงชานนั้นหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงจันทร์สาดส่องลงมาระหว่างกิ่งก้านของต้นไม้สูงใหญ่ สร้างเงาตะคุ่มที่เต้นระริกตามแรงลม ราวกับเงาของอสูรร้ายที่กำลังคืบคลานเข้าใกล้ ชาวบ้านเหิงชานยืนประจำที่ของตนอย่างเงียบงัน แต่ละคนกำอาวุธที่หามาได้ในมือแน่น เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายบนแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่าแววตาของพวกเขาก็ฉายประกายแห่งความมุ่งมั่นที่จะปกป้องบ้านเกิด ‌หลี่เฉินยืนอยู่บนเนินดินเล็กๆ ที่มองเห็นทางเข้าหมู่บ้าน มือขวาของเขากำมีดสั้นเล่มเดียวไว้แน่น ลมหายใจของเขาสงบนิ่งผิดกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวดุจกลองศึก ระบบภายในจิตใจของเขายังคงนับถอยหลังอย่างเงียบเชียบ เหลือเวลาอีกไม่กี่วินาทีแล้ว

ทันใดนั้น เสียงกรอบแกรบของกิ่งไม้แห้งก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่า ​แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและไม่ระมัดระวัง ตามมาด้วยเสียงตะโกนหยาบคายและเสียงหัวเราะครึกครื้นที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อน หลี่เฉินหรี่ตาลง เขารู้ดีว่าคลื่นแรกของพวกโจรป่าได้มาถึงแล้ว

“มาแล้ว!” หลี่หูตะโกนเสียงแหบพร่าจากตำแหน่งด้านล่าง เขาพยักหน้าให้หลี่เฉินอย่างมั่นคง แม้จะมีความกังวลฉายชัดในดวงตา

หลี่เฉินไม่ตอบ เขากระชับมีดในมือให้แน่นขึ้นอีกครั้ง ‍ร่างกายของเขาสะสมพลังงานที่รอการระเบิดออก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง แต่ภายในกลับลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้ เขามองดูคลื่นมนุษย์เงาตะคุ่มที่ค่อยๆ ปรากฏตัวออกมาจากความมืดมิดของป่าทีละคนสองคน พวกมันนับสิบ หากไม่ติดว่าเขาได้ซื้อชาวบ้านติดอาวุธมาเพิ่ม กำลังพลของเหิงชานคงไม่เพียงพอจะรับมือได้แน่ ‌แต่ด้วยจำนวนของชาวบ้านติดอาวุธที่เพิ่มขึ้นมาทำให้หลี่เฉินมีกำลังพลถึง 20 ชีวิต

“บุก!” เสียงคำรามดังขึ้นจากหัวหน้าโจรคนหนึ่งที่ดูตัวใหญ่กว่าเพื่อน มันชี้ดาบใหญ่ในมือตรงมายังหมู่บ้าน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภจับจ้องไปที่บ้านเรือนที่ดูสงบเงียบ

พวกโจรป่าอีกเกือบยี่สิบคนพุ่งเข้าใส่หมู่บ้านอย่างบ้าคลั่งราวกับหมาป่าหิวโซ ทว่าก่อนที่พวกมันจะเหยียบย่างเข้ามาถึงรั้วไม้ที่ทำขึ้นอย่างเร่งรีบ เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น!

"อ๊ากกก!" "อะไรกัน!" "กับดัก! ‍มีกับดัก!"

เสียงร้องโหยหวนดังระงมขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อพวกโจรป่าอย่างน้อยห้าหกคนตกลงไปในหลุมพรางที่ถูกพรางไว้ด้วยกิ่งไม้และใบหญ้าคมกริบเสียบทะลุขา พวกมันดิ้นรนและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด บางส่วนโดนกับดักเหยียบเท้าที่ทำจากไม้แหลมคมบดขยี้ฝ่าเท้าจนเลือดสาด ส่วนที่เหลือชะงักฝีเท้าด้วยความตกใจและสับสน

นี่คือผลงานของ 'ตำราทักษะ: การทำกับดักพื้นฐาน' ที่หลี่เฉินได้เรียนรู้และถ่ายทอดให้กับชาวบ้านบางส่วนในช่วงเวลาอันสั้น ​ชาวบ้านเหล่านั้น แม้จะไม่เชี่ยวชาญ แต่ก็เข้าใจหลักการและลงมือทำตามคำแนะนำของหลี่เฉินอย่างสุดความสามารถ และผลลัพธ์ที่ได้ก็เกินความคาดหมาย

"หึ! พวกโง่เง่า!" หลี่เฉินเยาะหยันเบาๆ ในลำคอ เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ​กับดักเหล่านี้ช่วยลดจำนวนศัตรูลงได้ในทันที และยังสร้างความวุ่นวายให้กับข้าศึกอีกด้วย

"ยิงธนู!" หลี่เฉินออกคำสั่งเสียงดังก้อง ธนูจากคลังแสงของระบบที่เขาซื้อมาพร้อมกับชาวบ้านติดอาวุธนั้นมีคุณภาพดีกว่าที่ชาวบ้านเคยใช้ พวกมันถูกง้างขึ้นและปล่อยออกไปพร้อมกันราวกับฝูงผึ้งแตกรัง

ฟิ้ววว! ฉึก! ฉึก!

ลูกธนูพุ่งทะลุความมืดมิดเข้าปักร่างของพวกโจรป่าที่กำลังสับสนอย่างแม่นยำ เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง ​โจรป่าหลายคนล้มลงกับพื้น เลือดแดงฉานกระเซ็นไปทั่ว หลี่เฉินเห็นคะแนนระบบของเขาเพิ่มขึ้นทีละเล็กทีละน้อย "สังหารโจรป่า, +1 คะแนนระบบ" "สังหารโจรป่า, +1 คะแนนระบบ"

"พวกแก! กล้าดียังไง!" หัวหน้าโจรที่ตัวใหญ่ที่สุดคำรามด้วยความโกรธ มันเห็นพรรคพวกของมันล้มตายลงไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ยังไม่ทันได้เข้าถึงตัวหมู่บ้าน มันชูดาบใหญ่ขึ้นเหนือหัว "บุก! บุกเข้าไป! ฆ่ามันให้หมด!"

พวกโจรป่าที่เหลืออีกประมาณสิบกว่าคนถูกความโกรธเข้าครอบงำ พวกมันพุ่งเข้าใส่หมู่บ้านอีกครั้ง คราวนี้พวกมันระมัดระวังกับดักมากขึ้น แต่ก็ยังไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ทั้งหมด บางคนเหยียบกับดักที่ซ่อนเร้นจนบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ก็ยังคงพุ่งทะลวงเข้ามา

"รับมือ!" หลี่หูตะโกนเสียงดัง เขาและกลุ่มชาวบ้านติดอาวุธที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างกระทันหัน แต่ก็มีความกล้าหาญเต็มเปี่ยม พุ่งเข้าปะทะกับพวกโจรป่าที่เข้ามาถึงรั้วไม้

เสียงดาบกระทบกัน เสียงโลหะปะทะไม้ เสียงกรีดร้องและเสียงหอบหายใจดังระงมไปทั่วบริเวณ ชาวบ้านติดอาวุธที่หลี่เฉินซื้อมานั้น แม้จะไม่ได้มีทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม แต่พวกเขาก็มีความแข็งแกร่งและจิตใจที่มุ่งมั่น พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุดัน ใช้ขวาน จอบ และไม้เท้าที่ติดเหล็กแหลมเข้าตอบโต้พวกโจรป่า

หลี่เฉินมองเห็นภาพรวมของการต่อสู้ เขารู้ว่าการป้องกันเชิงรับอย่างเดียวไม่เพียงพอ เขาต้องสร้างความได้เปรียบให้ได้มากกว่านี้ เขากระโดดลงจากเนินดิน พุ่งเข้าสู่ใจกลางสนามรบดุจสายฟ้าฟาด

เป้าหมายของเขาคือหัวหน้าโจรตัวใหญ่ที่กำลังฟาดฟันดาบใหญ่อย่างบ้าคลั่งอยู่แถวหน้า มันแข็งแกร่งและอันตราย หลี่เฉินรู้ว่าหากไม่กำจัดมัน ชาวบ้านอาจจะต้องเสียเปรียบอย่างมาก

"แก!" หัวหน้าโจรเห็นหลี่เฉินพุ่งเข้ามา มันแสยะยิ้มอย่างดูถูก "เจ้าเด็กเมื่อวานซืน คิดจะมาตายหรือไง!" มันฟาดดาบใหญ่เข้าใส่หลี่เฉินด้วยแรงทั้งหมด

หลี่เฉินไม่หลบ เขากระโดดหลบคมดาบที่ฟาดลงมาอย่างฉิวเฉียด พลังของเขาเพิ่มขึ้นจากการสังหารหัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬ ทำให้ร่างกายของเขามีความคล่องตัวและความแข็งแกร่งเหนือกว่าคนธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด เขาร่อนไปรอบๆ หัวหน้าโจรราวกับผีเสื้อ แต่การโจมตีของเขากลับรุนแรงดุจเหล็กกล้า

มีดสั้นในมือของหลี่เฉินสะท้อนแสงจันทร์ มันถูกใช้ด้วยความชำนาญที่น่าเหลือเชื่อ เขาหลบการโจมตีของหัวหน้าโจรอย่างรวดเร็วและว่องไว ก่อนจะแทงสวนกลับไปอย่างแม่นยำ

ฉึก!

มีดสั้นของหลี่เฉินกรีดผ่านแขนของหัวหน้าโจร เกิดเป็นบาดแผลยาว เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมา หัวหน้าโจรคำรามด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความตกใจ มันไม่คิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะว่องไวและอันตรายถึงเพียงนี้

"แก...!" มันพยายามจะฟาดดาบใหญ่อีกครั้ง แต่หลี่เฉินไม่ให้โอกาส เขาวกกลับมาอีกครั้ง แทงมีดสั้นเข้าที่ช่องว่างระหว่างเกราะป้องกันของหัวหน้าโจรอย่างรวดเร็ว

ฉึก! ฉึก!

มีดสั้นปักเข้าที่สีข้างของหัวหน้าโจรอย่างจัง มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่รุนแรงกว่าเดิม ดาบใหญ่ในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น มันทรุดลงคุกเข่า เลือดพุ่งออกมาจากปาก

"ข้า... ไม่ยอม...!" หัวหน้าโจรพยายามจะเงยหน้าขึ้นมองหลี่เฉินด้วยแววตาอาฆาต แต่หลี่เฉินไม่รอช้า เขากระโดดขึ้นเหนือร่างของมัน และแทงมีดสั้นลงไปที่คอของมันอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

ฉึก!

เสียงสุดท้ายของหัวหน้าโจรขาดหายไป ร่างของมันล้มลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ

ติ๊ง! [สังหารหัวหน้าโจรป่า (ระดับต่ำ)] [ได้รับ: 20 คะแนนระบบ] [พลังชีวิต: 100/100 -> 100/100] (หลี่เฉินไม่ได้รับบาดเจ็บ) [พลังงาน: 100/100 -> 85/100]

หลี่เฉินหอบหายใจเล็กน้อย การต่อสู้กับหัวหน้าโจรนั้นใช้พลังงานไปไม่น้อย เขาเหลือบมองคะแนนระบบที่เพิ่มขึ้น เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย พลังที่เพิ่มขึ้นช่วยให้เขารับมือกับสถานการณ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เมื่อหัวหน้าโจรล้มลง ขวัญกำลังใจของพวกโจรป่าที่เหลือก็ลดฮวบลงทันที พวกมันเริ่มแสดงอาการหวาดกลัวและลังเล หลี่หูและชาวบ้านติดอาวุธที่เห็นการต่อสู้ของหลี่เฉินก็ฮึกเหิมขึ้น พวกเขารุกไล่พวกโจรป่าที่เหลืออย่างดุดัน

"หัวหน้ามันตายแล้ว! พวกเราชนะแล้ว!" หลี่หูตะโกนเสียงดังก้อง

คำตะโกนนี้เป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้พวกโจรป่าตัดสินใจ พวกมันบางส่วนหันหลังกลับ วิ่งหนีเข้าป่าไปอย่างไม่คิดชีวิต บางส่วนที่ถูกล้อมก็พยายามต่อสู้เป็นเฮือกสุดท้าย แต่ก็ถูกชาวบ้านติดอาวุธที่ได้ใจรุมสังหารจนหมดสิ้น

การต่อสู้ดำเนินไปอีกพักใหญ่ ก่อนที่เสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธจะค่อยๆ เงียบลง เหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจของชาวบ้านและความเงียบที่น่าขนลุก

หลี่เฉินมองดูซากศพของพวกโจรป่าที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ รวมถึงชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยหลายคน เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก คลื่นแรกผ่านไปแล้ว...

"หัวหน้าหลี่เฉิน! พวกเราชนะแล้ว!" หลี่หูวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนเลือดและเหงื่อ แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี

"ใช่... พวกเราชนะแล้ว" หลี่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย เขามองไปยังชาวบ้านที่กำลังช่วยกันปฐมพยาบาลคนเจ็บและตรวจสอบความเสียหาย แม้จะชนะ แต่ก็มีบาดแผลเกิดขึ้น

"ท่านหลี่เฉิน ท่านเก่งกาจมาก!" ชาวบ้านคนหนึ่งที่บาดเจ็บที่แขนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชม

หลี่เฉินพยักหน้าตอบรับ เขารู้สึกถึงความเคารพที่เพิ่มขึ้นในสายตาของชาวบ้าน เขาตรวจดูสถานะของระบบอีกครั้ง

[คะแนนระบบ: 500 (เริ่มต้น) + 500 (หัวหน้าพยัคฆ์ทมิฬ) + 20 (หัวหน้าโจรป่า) + 15 (โจรป่าทั่วไป) = 1035 คะแนน] [สถานะหมู่บ้านเหิงชาน: ปลอดภัย (ชั่วคราว)]

"ยังไม่จบ" หลี่เฉินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่หูและชาวบ้านคนอื่นๆ หุบลง

"อะไรนะขอรับ?" หลี่หูถามอย่างกังวล

"ระบบแจ้งเตือนว่าจะมีโจรป่าระลอกใหม่" หลี่เฉินอธิบาย "นี่เป็นเพียงคลื่นแรกเท่านั้น พวกมันอาจจะส่งโจรป่าที่แข็งแกร่งกว่าเดิมมา หรืออาจจะมาพร้อมกับจำนวนที่มากกว่า"

ชาวบ้านที่ได้ยินคำพูดของหลี่เฉินก็หน้าถอดสี หลายคนเริ่มมองไปยังป่าเบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง

"แต่พวกเราก็จัดการพวกมันได้แล้วนี่ขอรับ" ชาวบ้านคนหนึ่งพยายามพูดปลอบใจตัวเอง

"คลื่นแรกมีแค่โจรป่ากระจอก ส่วนหัวหน้าก็ไม่ได้แข็งแกร่งมาก" หลี่เฉินตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แต่คลื่นต่อไปอาจจะไม่ใช่แบบนั้น ชาวบ้านที่บาดเจ็บต้องได้รับการดูแล คนที่ไม่เป็นอะไรต้องเตรียมพร้อม พวกเรามีเวลาพักไม่มาก"

หลี่เฉินเดินเข้าไปตรวจกับดักที่เสียหาย และประเมินจำนวนลูกธนูที่เหลือ เขาต้องวางแผนให้รอบคอบกว่าเดิม หากคลื่นต่อไปมาในจำนวนที่มากกว่าหรือมีผู้นำที่แข็งแกร่งกว่านี้ พวกเขาอาจจะต้องเผชิญกับความยากลำบากอย่างแท้จริง

"หลี่หู จัดการพวกโจรป่าที่ตายแล้วให้เรียบร้อย อย่าให้เป็นแหล่งเพาะเชื้อโรค และให้ทุกคนเตรียมพร้อม อย่าเพิ่งประมาท" หลี่เฉินออกคำสั่ง

หลี่หูพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม เขารู้ดีว่าหลี่เฉินพูดถูก แม้จะดีใจกับชัยชนะ แต่ก็ไม่ควรประมาท

หลี่เฉินเดินไปตามแนวป้องกัน ตรวจสอบความเสียหายของรั้วไม้และกับดัก เขามองไปยังความมืดมิดของป่าที่เงียบสงบอีกครั้ง ความสงบนี้เป็นเพียงภาพลวงตา เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แฝงเร้นอยู่เบื้องหลังความมืด

"ระบบ สแกนพื้นที่โดยรอบ" หลี่เฉินสั่งในใจ

ติ๊ง! [กำลังสแกน... พบกลุ่มพลังงานขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่มาจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ] [จำนวน: ประมาณ 30-40 คน] [สถานะ: โจรป่าติดอาวุธหนัก มีผู้นำที่แข็งแกร่งกว่าคลื่นแรก] [ระยะทาง: 3 ลี้] [เวลาโดยประมาณ: 1 ชั่วโมง]

หลี่เฉินหรี่ตาลง กลุ่มโจรป่าขนาดใหญ่กว่าเดิม และผู้นำที่แข็งแกร่งขึ้น นี่คือความท้าทายที่แท้จริง เขามองไปยังชาวบ้านที่เริ่มผ่อนคลายลงหลังจากชัยชนะครั้งแรก เขาจะต้องแจ้งข่าวร้ายนี้กับทุกคน แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องใช้คะแนนระบบที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

"ร้านค้า" หลี่เฉินเปิดหน้าต่างร้านค้าของระบบขึ้นมา เขาไล่ดูรายการสินค้าที่สามารถซื้อได้ด้วยคะแนน 1035 คะแนน

'กองกำลังป้องกัน: ชาวบ้านติดอาวุธ' (5 คน) – 200 คะแนน 'กองกำลังป้องกัน: นักรบรับจ้างขั้นต้น' (1 คน) – 300 คะแนน 'ตำราทักษะ: การซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างพื้นฐาน' – 100 คะแนน 'ยาฟื้นฟูกำลังกายระดับต่ำ' (10 ขวด) – 50 คะแนน 'หินพลังงานระดับต่ำ' (1 ก้อน) – 100 คะแนน 'ชุดเกราะหนังเสริมกำลัง' (สำหรับ 1 คน) – 150 คะแนน

หลี่เฉินคิดอย่างรวดเร็ว เขามีกำลังพลที่บาดเจ็บและเหนื่อยล้า การเพิ่มจำนวนคนอาจจะช่วยได้ แต่การมีนักรบที่แข็งแกร่งคนเดียวอาจจะสร้างความแตกต่างได้มากกว่า นอกจากนี้ การซ่อมแซมกับดักและรั้วป้องกันก็เป็นสิ่งจำเป็น ยาฟื้นฟูกำลังกายก็จะช่วยฟื้นฟูชาวบ้านที่บาดเจ็บ

"ซื้อ 'กองกำลังป้องกัน: นักรบรับจ้างขั้นต้น' 1 คน" หลี่เฉินตัดสินใจทันที เขารู้ว่ากำลังเสริมที่แท้จริงคือสิ่งที่พวกเขาต้องการในตอนนี้ "ซื้อ 'ตำราทักษะ: การซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างพื้นฐาน' 1 เล่ม" "ซื้อ 'ยาฟื้นฟูกำลังกายระดับต่ำ' 10 ขวด"

ติ๊ง! [หัก 300 คะแนน สำหรับ 'นักรบรับจ้างขั้นต้น' 1 คน] [หัก 100 คะแนน สำหรับ 'ตำราทักษะ: การซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างพื้นฐาน' 1 เล่ม] [หัก 50 คะแนน สำหรับ 'ยาฟื้นฟูกำลังกายระดับต่ำ' 10 ขวด] [คะแนนระบบคงเหลือ: 585 คะแนน]

ทันทีที่เขากดซื้อ แสงสว่างจ้าก็ปรากฏขึ้นข้างกายของหลี่เฉิน ก่อนที่ร่างของชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งจะปรากฏตัวขึ้น เขาสวมชุดเกราะหนังน้ำหนักเบาและสะพายดาบยาวไว้ที่หลัง ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ข้าน้อย เจียงไท่ ยินดีรับใช้ท่านผู้นำ" เจียงไท่คุกเข่าลงข้างหนึ่งและประสานหมัดคำนับหลี่เฉินอย่างนอบน้อม

หลี่เฉินพยักหน้า เขาหยิบยาฟื้นฟูกำลังกายออกมา 10 ขวด และตำราทักษะออกมาจากระบบ เขาเดินตรงไปหาหลี่หูและชาวบ้านคนอื่นๆ

"ฟังให้ดีทุกคน!" หลี่เฉินพูดเสียงดังก้อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม "คลื่นที่สองกำลังมา และพวกมันแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก"

คำพูดของหลี่เฉินทำให้ชาวบ้านทุกคนเงียบกริบ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอีกครั้ง

"แต่เราก็มีการเตรียมพร้อม" หลี่เฉินชี้ไปที่เจียงไท่ "นี่คือนักรบรับจ้าง เจียงไท่ เขาจะช่วยพวกเราต่อสู้ และนี่คือยาฟื้นฟูกำลังกาย ให้คนบาดเจ็บดื่มเพื่อฟื้นฟูร่างกาย และหลี่หู นี่คือตำราการซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างพื้นฐาน ให้ชาวบ้านที่มีแรงซ่อมแซมกับดักและรั้วป้องกันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"

หลี่เฉินมองไปยังป่าอีกครั้ง ความมืดมิดเบื้องหน้าดูจะหนาแน่นกว่าเดิมราวกับกำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ความเงียบที่กลับมาเยือนอีกครั้งนั้นไม่ใช่ความสงบสุข แต่เป็นลางบอกเหตุถึงพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาในไม่ช้า แรงกดดันที่มองไม่เห็นเริ่มถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง หลี่เฉินกำมีดสั้นในมือแน่น เขารู้ดีว่าการต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้มันจะเป็นการตัดสินชะตากรรมของหมู่บ้านเหิงชานอย่างแท้จริง