ฉินมองไปยังป่าอีกครั้ง ความมืดมิดเบื้องหน้าดูจะหนาแน่นกว่าเดิมราวกับกำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ความเงียบที่กลับมาเยือนอีกครั้งนั้นไม่ใช่ความสงบสุข แต่เป็นลางบอกเหตุถึงพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาในไม่ช้า แรงกดดันที่มองไม่เห็นเริ่มถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง หลี่เฉินกำมีดสั้นในมือแน่น เขารู้ดีว่าการต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้มันจะเป็นการตัดสินชะตากรรมของหมู่บ้านเหิงชานอย่างแท้จริง
“หนึ่งชั่วโมง…” หลี่เฉินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาจับจ้องไปที่หน้าจอระบบที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า บ่งบอกเวลาที่เหลืออยู่ “เรามีเวลาแค่นั้น”
ฉินหันมามองหลี่เฉิน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตาฉายความมุ่งมั่นไม่แพ้กัน “ท่านจะทำอะไรต่อไป? พวกเขามามากกว่าเดิมแน่”
“ซ่อมแซมและเสริมกำลัง” หลี่เฉินตอบเสียงหนักแน่น “ระบบได้มอบโอกาสให้เรา” เขาไม่รอช้า คลิกเลือกตำราซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างที่เพิ่งซื้อมาทันที พลันตำราก็สลายเป็นลำแสงสีเขียวอ่อน พุ่งเข้าหาสิ่งกีดขวางและกับดักที่เสียหายจากคลื่นโจรกลุ่มแรก ราวกับมีเวทมนตร์ สิ่งก่อสร้างที่แตกหักกลับคืนสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ช่องว่างที่เคยมีก็ถูกเติมเต็มด้วยไม้ซุงและหินอย่างแข็งแรงกว่าเดิม แม้แต่กับดักที่ถูกทำลายก็กลับมาทำงานได้อีกครั้งในพริบตา ชาวบ้านที่เห็นภาพอัศจรรย์นี้ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
“นี่มัน…” ฉินอุทานออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา พลังลึกลับของหลี่เฉินนั้นเกินความเข้าใจของคนทั่วไปจริงๆ
“ไม่มีเวลาอธิบาย” หลี่เฉินรีบกล่าว “ไปเรียกทุกคนกลับมารวมตัวกันที่กำแพงตอนนี้! และเตรียมธนูให้พร้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ใครที่บาดเจ็บเล็กน้อยให้ดื่มยาฟื้นฟูกำลังกายที่ข้าจะมอบให้”
ขณะที่ฉินรีบวิ่งไปแจ้งข่าว หลี่เฉินก็เรียกใช้งานฟังก์ชันนักรบรับจ้าง ระบบแสดงภาพกลุ่มคนเงาร่างกำยำปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา พวกเขามีรูปร่างสูงใหญ่ สวมเกราะหนังสีเข้ม และถืออาวุธที่ดูแข็งแกร่งกว่ามีดสั้นหรือไม้คมของชาวบ้านอย่างเทียบไม่ติด มีดาบยาว พลองเหล็ก และธนูขนาดใหญ่ พวกเขามีทั้งหมดสิบคน แต่ละคนดูราวกับหลุดออกมาจากสนามรบที่แท้จริง
“ผู้บัญชาการ โปรดออกคำสั่ง” ชายหนุ่มร่างกำยำที่สุดในกลุ่ม ก้าวออกมา ใบหน้ามีรอยแผลเป็นพาดผ่าน แต่แววตาคมกริบ แสดงถึงประสบการณ์โชกโชนในการต่อสู้
“ยินดีต้อนรับสู่เหิงชาน สหาย” หลี่เฉินพยักหน้าให้ “พวกเจ้ามาได้ถูกเวลาพอดิบพอดี เรากำลังจะเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าเดิมมาก” เขาชี้ไปยังป่าที่มืดมิด “พวกโจรป่าระลอกสองกำลังจะมาถึงในอีกไม่ถึงชั่วโมง พวกมันมีจำนวนมากและดุร้ายกว่ากลุ่มแรก ข้าต้องการให้พวกเจ้ากระจายกำลังไปประจำการตามจุดสำคัญของกำแพงป้องกัน โดยเฉพาะจุดที่คาดว่าจะถูกโจมตีหนักที่สุด”
หลี่เฉินชี้แจงแผนการอย่างรวดเร็ว โดยอาศัยความรู้จากแผนที่ของระบบและประสบการณ์จากการรบเมื่อครู่ เขาจัดให้นักรบรับจ้างสี่คนประจำการที่ทางเข้าหลักด้านหน้า อีกสามคนไปเสริมแนวรับด้านตะวันออกซึ่งเคยเป็นจุดอ่อน และอีกสามคนเป็นกำลังสำรองเคลื่อนที่เร็ว คอยสนับสนุนจุดที่ต้องการ
“เข้าใจแล้ว ผู้บัญชาการ” หัวหน้านักรบรับจ้างนามว่า เวยหลง ตอบรับเสียงดังฟังชัด “พวกเราจะทำตามคำสั่งของท่านอย่างเคร่งครัด”
เมื่อฉินนำชาวบ้านที่ยังเหลือแรงกลับมารวมตัวกัน หลี่เฉินก็แจกจ่ายยาฟื้นฟูกำลังกายให้แก่ผู้ที่บาดเจ็บเล็กน้อยและผู้ที่เหนื่อยล้าที่สุด ยาแต่ละขวดเปล่งประกายสีเขียวอ่อน เมื่อดื่มเข้าไปแล้ว ความเหนื่อยล้าและอาการบาดเจ็บเล็กน้อยก็ดูจะบรรเทาลงอย่างน่าอัศจรรย์ สร้างขวัญกำลังใจให้แก่ชาวบ้านอีกครั้ง
“ทุกคน! มองไปที่นักรบรับจ้างเหล่านี้” หลี่เฉินตะโกนเสียงดังก้อง “พวกเขาคือผู้ที่มาช่วยเราต่อสู้! และมองไปที่กำแพงของเรา มันได้รับการซ่อมแซมจนแข็งแกร่งกว่าเดิมแล้ว! เราอาจจะเหนื่อย เราอาจจะกลัว แต่เราจะสู้! เพื่อหมู่บ้านของเรา เพื่อลูกหลานของเรา!”
คำพูดของหลี่เฉินปลุกเร้าจิตวิญญาณนักสู้ที่ซ่อนอยู่ในใจของชาวบ้าน แม้จะหวาดกลัว แต่เมื่อเห็นความเตรียมพร้อมที่เหนือกว่าเดิม และมีนักรบมืออาชีพมาร่วมด้วย พวกเขาก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
เวลาหนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความตึงเครียดแขวนลอยอยู่ในอากาศหนาวเย็นยามค่ำคืน เสียงลมพัดหวีดหวิวดูจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบกระซาบของความตาย
“พวกเขามาแล้ว!” เสียงตะโกนของเวยหลงดังขึ้นจากกำแพงด้านหน้า เมื่อเขาเห็นแสงไฟวูบวาบจากคบเพลิงจำนวนมากเคลื่อนที่เข้ามาจากความมืดมิดของป่า
หลี่เฉินมองออกไป ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว โจรป่ากลุ่มที่สองนี้แตกต่างจากกลุ่มแรกอย่างสิ้นเชิง พวกเขามีจำนวนเกือบสองร้อยคน มากกว่ากลุ่มแรกถึงสามเท่า! แถมยังมีการจัดระเบียบที่ดีกว่า มีผู้นำที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คนธรรมดา สวมเกราะเหล็กบางส่วนและถือดาบใหญ่ พวกเขาเดินเท้าเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ แต่ก็ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
“นั่นมัน หานตง หัวหน้าโจรพยัคฆ์ทมิฬ!” ฉินอุทาน ใบหน้าซีดเผือด “เขาคือหนึ่งในหัวหน้าโจรที่โหดเหี้ยมที่สุดในแถบนี้”
“หานตงหรือ” หลี่เฉินขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าระบบเคยเตือนถึงหัวหน้าโจรที่มีชื่อเสียงบางคนในพื้นที่นี้ หานตงเป็นหนึ่งในนั้น มีค่าความแข็งแกร่งระดับสูงกว่าหัวหน้าโจรคนแรกที่เขาฆ่าไปมากนัก
“เตรียมตัว! พวกมันจะบุกหนักกว่าเดิม!” หลี่เฉินสั่งการ เขาหยิบมีดสั้นประจำกายขึ้นมาอีกครั้ง ในใจไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องทุกคน
คลื่นโจรกลุ่มที่สองพุ่งเข้าใส่กำแพงป้องกันของหมู่บ้านเหิงชานดุจคลื่นพายุคลั่ง พวกมันไม่สนใจกับดักเล็กๆ น้อยๆ เหมือนกลุ่มแรก แต่ใช้กำลังคนจำนวนมากบุกทะลวงเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต บางคนถูกกับดักไม้แหลมเสียบทะลุร่าง ก็ยังมีคนอื่นเหยียบข้ามศพเหล่านั้นเข้ามา
เสียงธนูดังสนั่นจากฝั่งหมู่บ้าน ลูกธนูปักเข้าใส่ร่างโจรป่าหลายคนล้มลง แต่จำนวนที่มากเกินไปทำให้การป้องกันช่วงแรกดูเหมือนจะไร้ผล
“ยิงต่อเนื่อง! อย่าให้พวกมันปีนกำแพงได้!” เวยหลงสั่งการเสียงดัง นักรบรับจ้างของเขายิงธนูได้อย่างแม่นยำและทรงพลังกว่าชาวบ้านมาก แต่ละดอกที่ยิงออกไปมักจะคร่าชีวิตโจรป่าได้เสมอ
หานตงยืนอยู่ด้านหลังแนวหน้าของโจรป่า ดวงตาคมกริบกวาดมองการป้องกันของหมู่บ้าน เขากระโดดหลบลูกธนูที่พุ่งเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว แล้วชักดาบใหญ่ในมือออกมา ดาบนั้นเปล่งประกายสีแดงจางๆ ราวกับผ่านการชโลมด้วยเลือดมานับไม่ถ้วน
“ชนเข้าไป! ใครปีนขึ้นไปถึงกำแพงได้ก่อน ข้าจะให้รางวัลเป็นสตรีในหมู่บ้าน!” หานตงตะโกนเสียงดังก้อง คำพูดของเขายิ่งกระตุ้นความคลั่งของโจรป่าให้เพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว
โจรป่าจำนวนหนึ่งพยายามใช้บันไดไม้ปีนกำแพงขึ้นมา ชาวบ้านใช้ไม้และหินทุ่มลงไปอย่างสุดกำลัง แต่แรงปะทะของพวกโจรนั้นมหาศาล กำแพงไม้ที่ได้รับการซ่อมแซมก็เริ่มสั่นคลอน
หลี่เฉินประจำการอยู่ใจกลางแนวป้องกัน เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับเงา คอยสกัดกั้นโจรป่าที่พยายามขึ้นมาถึงกำแพง มีดสั้นในมือของเขาคมกริบและว่องไว เมื่อโจรป่าคนหนึ่งปีนขึ้นมาถึงยอดกำแพง หลี่เฉินก็พุ่งเข้าใส่ทันที เขาใช้มีดปาดคอโจรป่าอย่างแม่นยำ เลือดสาดกระเซ็น โจรป่าล้มลงจากกำแพงไป
[ท่านได้สังหารโจรป่าระดับ 5 ได้รับ 10 EXP] [ท่านได้รับ 10 คะแนนระบบ]
“อย่าให้พวกมันขึ้นมาได้! สู้!” หลี่เฉินตะโกน ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความมุ่งมั่น
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เลือดสาดกระเซ็นและเสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วบริเวณ ชาวบ้านหลายคนได้รับบาดเจ็บ มีบางคนถึงกับล้มลง แต่พวกเขาก็ยังกัดฟันสู้ไม่ถอย เพราะรู้ดีว่าหากพ่ายแพ้ ชะตากรรมของพวกเขาก็จะเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย
นักรบรับจ้างของเวยหลงแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและความเชี่ยวชาญในการต่อสู้ พวกเขาต่อสู้ได้อย่างดุดันและมีประสิทธิภาพ แม้จะถูกรุมล้อม แต่ก็สามารถยืนหยัดต่อสู้ได้ราวกับกำแพงเหล็ก
“ผู้บัญชาการ กำแพงด้านตะวันออกกำลังจะพัง!” เสียงของฉินดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก กำแพงด้านนั้นถูกโจมตีอย่างหนักจากโจรป่าจำนวนมาก และดูเหมือนจะต้านทานไว้ไม่ไหวแล้ว
หลี่เฉินมองไปยังทิศทางที่ฉินชี้ไป เขาเห็นกำแพงเริ่มร้าว และโจรป่าหลายคนกำลังจะปีนขึ้นมาได้
“เวยหลง! พาคนสามคนไปเสริมกำแพงด้านตะวันออกทันที! อีกสามคนตามข้ามา!” หลี่เฉินสั่งการอย่างเด็ดขาด เขารู้ดีว่าหากกำแพงด้านใดด้านหนึ่งพังลง หมู่บ้านก็จะต้องเผชิญกับการบุกทะลวงของโจรป่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เวยหลงพยักหน้ารับทันที เขานำนักรบรับจ้างสามคนมุ่งหน้าไปยังกำแพงด้านตะวันออกอย่างรวดเร็ว ขณะที่หลี่เฉินนำอีกสามคนมุ่งหน้าไปยังจุดที่กำลังจะพังทลาย
เมื่อหลี่เฉินไปถึง กำแพงด้านตะวันออกก็กำลังจะพังลงแล้ว โจรป่าหลายคนกำลังปีนขึ้นมา ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของชาวบ้านที่กำลังถอยร่น
“อย่าถอย! สู้!” หลี่เฉินตะโกน เขากระโดดขึ้นไปบนกำแพงที่สั่นคลอน พุ่งเข้าใส่โจรป่าที่อยู่ใกล้ที่สุด มีดสั้นในมือฟาดฟันออกไปอย่างต่อเนื่อง สังหารโจรป่าไปสองสามคนในพริบตา นักรบรับจ้างที่ตามมาก็เข้าร่วมการต่อสู้อย่างดุดัน พลองเหล็กและดาบยาวเหวี่ยงฟาดฟัน ทำให้โจรป่าที่พยายามปีนขึ้นมาต้องร่วงหล่นลงไป
แต่แรงกดดันก็ยังคงมหาศาล โจรป่าด้านล่างใช้ขวานและค้อนทุบกำแพงอย่างบ้าคลั่ง เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุด กำแพงไม้ส่วนหนึ่งก็พังทลายลงมา เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อโจรป่าจำนวนมากกรูกันเข้ามาในหมู่บ้าน
“ตายซะ!” หานตงที่ดูสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา เห็นช่องโหว่ เขากระโดดข้ามซากกำแพงที่พังทลายเข้ามาในหมู่บ้านเป็นคนแรก ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังหลี่เฉินราวกับเห็นเหยื่ออันโอชะ
“เจ้าหนู ดูเหมือนว่าความสามารถของเจ้าจะยังไม่พอที่จะปกป้องคนพวกนี้ได้” หานตงกล่าวเยาะเย้ย เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด “วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงคืออะไร”
หลี่เฉินจ้องมองหานตง ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ในใจกลับเต้นระรัว หานตงมีออร่าที่แตกต่างจากโจรป่าทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ความแข็งแกร่งของเขาน่าจะอยู่ในระดับที่เหนือกว่าหลี่เฉินในปัจจุบันมาก
“ใครจะอยู่ใครจะไป ยังไม่ถึงเวลาตัดสิน!” หลี่เฉินตอบกลับ เขากำมีดสั้นในมือแน่น เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“ฮึ่ม! ปากดีนัก!” หานตงพุ่งเข้าใส่หลี่เฉินทันที ดาบใหญ่ในมือฟาดฟันลงมาด้วยพลังที่รุนแรงราวกับพายุ หลี่เฉินยกมีดสั้นขึ้นป้องกัน เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น แรงปะทะทำให้หลี่เฉินรู้สึกชาไปทั้งแขน เขารู้ทันทีว่านี่คือศัตรูที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน
หานตงไม่ปล่อยให้หลี่เฉินได้พักหายใจ เขากระหน่ำฟันดาบใส่อย่างต่อเนื่อง การโจมตีแต่ละครั้งรุนแรงและหนักหน่วง หลี่เฉินต้องใช้ความว่องไวทั้งหมดที่มีในการหลบหลีกและป้องกันตัว เขารู้สึกได้ถึงลมปราณที่หมุนวนในร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ จากการต่อสู้ที่ยาวนาน
“ท่านหลี่เฉิน!” ฉินพยายามจะเข้ามาช่วย แต่ถูกโจรป่าคนอื่นขวางไว้ นักรบรับจ้างของเวยหลงก็กำลังติดพันกับการต่อสู้กับโจรป่าจำนวนมากที่ทะลักเข้ามา
หลี่เฉินถูกต้อนจนมุม เขาเห็นช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีในการโต้กลับ แต่ด้วยความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าของหานตง การโจมตีของเขาก็ถูกปัดป้องได้อย่างง่ายดาย
หานตงยิ้มเย็น ดาบใหญ่ในมือของเขาสะบัดกลับ พุ่งเป้าหมายไปยังลำคอของหลี่เฉินอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะหลบได้ทัน ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น หลี่เฉินตัดสินใจที่จะใช้คะแนนระบบที่มีอยู่ทั้งหมดเพื่อซื้ออะไรบางอย่างที่อาจจะพลิกสถานการณ์นี้ได้
“ระบบ! ซื้อ…” คำพูดของเขายังไม่ทันขาดคำ ดาบใหญ่ของหานตงก็ฟาดเข้ามาใกล้คอของเขาแล้ว แสงสะท้อนจากคมดาบสาดส่องเข้ามาในดวงตาของหลี่เฉิน
ในห้วงเวลาสุดท้ายของการตัดสินใจ เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่พุ่งตรงมา เขาจะรอดหรือไม่? หรือนี่คือจุดจบของราชันย์ระบบที่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นสร้างอาณาจักรของตน?
ราชันย์ระบบ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก