ตอนที่ 21 — ห้วงลึกใต้หอคอย

หลี่เฉินก้าวลงสู่ความมืดมิดนั้นอย่างช้าๆ อากาศเย็นยะเยือกปะทะเข้ากับผิวกาย ส่งความรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง ทางเดินเบื้องหน้ามืดสนิทราวกับไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด ผนังหินรอบด้านถูกสลักเสลาอย่างหยาบๆ ทว่าเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายโบราณที่ยากจะอธิบายได้ เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังแผ่วเบาจากที่ใดสักแห่งในความมืดมิดนั้น ยิ่งเพิ่มบรรยากาศวังเวงให้ลึกล้ำยิ่งขึ้น

เขาเปิดใช้งานจี้ดวงตาแห่งความมืดทันที ‌พลังงานสีม่วงเข้มไหลเวียนจากจี้หยกเข้าสู่ดวงตาของเขา แสงสีทมิฬส่องประกายเรืองรองฉายให้เห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในความมืดมิด ราวกับว่าเวลานี้ดวงตาของเขาสามารถทะลุทะลวงผ่านม่านหมอกแห่งความลับที่ปกคลุมสถานที่แห่งนี้ได้ ผนังหินปรากฏรอยสลักที่ดูคล้ายอักขระโบราณซึ่งเลือนรางไปตามกาลเวลา บางช่วงมีรากไม้ขนาดใหญ่แผ่ขยายปกคลุมราวกับพยายามจะกลืนกินทุกสิ่งให้จมหายไปในอ้อมกอดของธรรมชาติเบื้องล่างนี้ กลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นดินและกลิ่นอายพลังวิญญาณที่เข้มข้นจนสัมผัสได้ ​ยิ่งลึกลงไปเท่าใด ความรู้สึกกดดันจากพลังงานลึกลับก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเท่านั้น ราวกับว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่ใจกลางของขุมพลังโบราณที่ซ่อนเร้นมานานนับพันปี

ทางเดินทอดตัวลงไปอย่างต่อเนื่องและคดเคี้ยว หลี่เฉินก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความตื่นตัว เขาเปิดใช้งานทักษะเงาพรางระดับปรมาจารย์ทันที ร่างกายของเขากลายเป็นเหมือนเงาเลือนรางที่แทบไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้เบื้องหลัง ‍เสียงฝีเท้าของเขาเบาหวิวราวกับใบไม้ร่วงหล่น ยากจะจับได้ด้วยประสาทสัมผัสธรรมดา ระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในห้วงความคิด "ตรวจพบสนามพลังป้องกันระดับสูง! ผู้ใช้โปรดระมัดระวัง." หลี่เฉินหยุดชะงัก สายตาเพ่งมองไปยังเบื้องหน้า แม้จะมองไม่เห็นสิ่งใด ‌แต่จี้ดวงตาแห่งความมืดก็แสดงภาพคลื่นพลังวิญญาณที่ซับซ้อนและพันเกี่ยวกันอยู่เบื้องหน้า เหมือนใยแมงมุมที่มองไม่เห็น มันคือกับดัก!

"เป็นกับดักที่ซับซ้อนจริงๆ" หลี่เฉินรำพึง เขาย่อตัวลงและค่อยๆ คลานไปข้างหน้า ใช้ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวหินที่เย็นเฉียบ พลังวิญญาณที่แผ่ออกมาจากกับดักนั้นไม่ใช่พลังโจมตีโดยตรง ‍แต่เป็นพลังที่บิดเบือนการรับรู้และชะลอการเคลื่อนไหว หากเขาพุ่งเข้าไปอย่างไม่ระมัดระวัง อาจจะติดอยู่ในกับดักและตกเป็นเป้าหมายได้ง่ายดาย ด้วยทักษะเงาพรางระดับปรมาจารย์และการรับรู้ที่เหนือกว่าของจี้ดวงตาแห่งความมืด เขาเริ่มวิเคราะห์โครงสร้างของกับดักทีละชั้น เขาเห็นจุดเชื่อมต่อของพลังงานที่บิดเบือน และช่องว่างเล็กๆ ที่สามารถแทรกตัวผ่านไปได้

ใช้เวลาเกือบหนึ่งก้านธูป ​หลี่เฉินก็สามารถหาเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด เขาเคลื่อนที่ไปตามช่องว่างเหล่านั้นอย่างช้าๆ ร่างกายบิดพลิ้วราวกับงูเลื้อยผ่านก้อนหิน ทุกท่วงท่าเปี่ยมด้วยความชำนาญที่ไม่อาจหาได้จากผู้ฝึกตนทั่วไป เขาสัมผัสได้ถึงแรงต้านทานที่มองไม่เห็นบางอย่างที่พยายามจะยึดเกาะเขาไว้ แต่ด้วยการควบคุมพลังวิญญาณที่แม่นยำและทักษะเงาพรางที่สมบูรณ์แบบ เขาก็สามารถหลุดพ้นจากกับดักแรกมาได้โดยไม่กระตุ้นการทำงานของมันแม้แต่น้อย

เมื่อผ่านพ้นกับดักมาได้ ทางเดินก็เริ่มกว้างขึ้นเล็กน้อย ​เผยให้เห็นห้องโถงขนาดเล็กที่ผนังถูกแกะสลักเป็นภาพวาดโบราณ ภาพเหล่านั้นเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจ ชายในชุดคลุมสีดำยืนอยู่บนยอดหอคอยสูง กำลังแหงนมองดวงดาวเบื้องบน และเบื้องล่างคืออาณาจักรที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและสงคราม ถัดมาเป็นภาพของกลุ่มคนในชุดคลุมแบบเดียวกัน กำลังสร้างบางสิ่งบางอย่างที่ดูคล้ายกับหอคอยแห่งการเฝ้ามองนี้เอง และภาพสุดท้ายคือกลุ่มคนเหล่านั้นกำลังสังเกตการณ์บางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว ​ซึ่งถูกปกคลุมด้วยเงาคล้ายสัตว์ประหลาดขนาดมหึมาที่กำลังจะกลืนกินโลก

"นี่คือประวัติขององค์กรผู้เฝ้ามองแห่งเงาอย่างนั้นหรือ" หลี่เฉินพึมพำ เขามองไปรอบๆ ห้อง พบว่ามีแท่นบูชาหินตั้งอยู่กลางห้อง บนแท่นบูชามีม้วนคัมภีร์เก่าแก่ที่ทำจากหนังสัตว์วางอยู่ ม้วนคัมภีร์นั้นเปล่งประกายพลังวิญญาณจางๆ ออกมา ราวกับว่ามันถูกเก็บรักษาไว้ด้วยพลังพิเศษบางอย่าง เขาเดินเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง ใช้จี้ดวงตาแห่งความมืดสำรวจม้วนคัมภีร์นั้นเพื่อตรวจจับกับดักที่อาจซ่อนอยู่ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

เมื่อหยิบม้วนคัมภีร์ขึ้นมาสัมผัส ความเย็นยะเยือกของหนังสัตว์เก่าแก่ก็ถ่ายทอดมายังปลายนิ้ว เขากางมันออกอย่างช้าๆ ตัวอักษรโบราณที่สลักอยู่บนนั้นดูราวกับภาพวาดศิลปะ แต่ด้วยพลังของระบบและจี้ดวงตาแห่งความมืด เขาก็สามารถถอดความหมายของมันได้อย่างง่ายดาย

"บันทึกของผู้เฝ้ามองแห่งเงา – บทที่หนึ่ง: กำเนิด" เสียงของระบบดังก้องในความคิดของเขา "ในยุคอันไกลโพ้น เมื่อห้วงมิติเริ่มบิดเบี้ยว และรอยแยกสู่โลกอื่นเริ่มปรากฏ สิ่งชั่วร้ายจากภายนอกได้คืบคลานเข้ามานำพาความพินาศมาสู่อาณาจักร มนุษย์และเผ่าพันธุ์อื่นต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่ มีผู้คนกลุ่มหนึ่งตระหนักถึงภัยคุกคามที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า พวกเขาคือผู้มีญาณวิเศษที่สามารถสัมผัสถึงคลื่นพลังงานแห่งความมืดที่แผ่ซ่านเข้ามาจากรอยแยกมิติ"

"พวกเขาได้รวมตัวกัน ก่อตั้งองค์กรลับที่ชื่อว่า 'ผู้เฝ้ามองแห่งเงา' โดยมีภารกิจหลักคือการสร้าง 'หอคอยแห่งการเฝ้ามอง' ขึ้นทั่วทั้งอาณาจักร เพื่อใช้เป็นดวงตาคอยสอดส่องภัยคุกคามที่มองไม่เห็น และสร้าง 'จี้ดวงตาแห่งความมืด' ซึ่งเป็นดวงตาที่สามที่จะมอบพลังในการมองเห็นความจริงที่ซ่อนเร้น ให้แก่ผู้ที่ถูกเลือก พวกเขาเชื่อว่าความรู้คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการต่อกรกับความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา"

หลี่เฉินอ่านต่อ สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับตัวอักษรแต่ละตัวที่บอกเล่าเรื่องราวอันน่าทึ่ง องค์กรผู้เฝ้ามองแห่งเงาไม่ได้เป็นศัตรูอย่างที่เขาคิดตอนแรก หากแต่เป็นกลุ่มคนที่พยายามปกป้องอาณาจักรจากภัยคุกคามจากมิติอื่น พวกเขาเฝ้ารอคอยและเตรียมพร้อมมานานนับพันปี

"พวกเขาเฝ้ารอคอย 'ผู้ถูกเลือก' ที่จะปรากฏกายขึ้นในยามที่ภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่สุดมาถึง เพื่อเป็นผู้ถือครองจี้ดวงตาแห่งความมืดและนำพาอาณาจักรผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้"

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ หลี่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วสูง "ผู้ถูกเลือก? หมายถึงข้าอย่างนั้นหรือ?" เขามองไปยังจี้ดวงตาแห่งความมืดที่แขวนอยู่บนคอ เขานึกย้อนไปถึงตอนที่เขาได้รับจี้หยกนี้จากระบบ มันปรากฏขึ้นพร้อมกับคำว่า 'ของขวัญจากอดีตกาล' และ 'สอดคล้องกับคุณสมบัติของโฮสต์' ตอนนั้นเขายังไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริง แต่ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มกระจ่างขึ้น

ระบบแจ้งเตือนอีกครั้ง "โฮสต์ได้ค้นพบข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับองค์กรผู้เฝ้ามองแห่งเงา ได้รับแต้มระบบ 500 แต้ม"

หลี่เฉินเก็บม้วนคัมภีร์อย่างระมัดระวัง แม้จะเข้าใจเจตนาของผู้เฝ้ามองแห่งเงามากขึ้น แต่เขาก็ยังคงรู้สึกถึงความซับซ้อนบางอย่างในองค์กรนี้ พวกเขากำลังเฝ้ามองอะไรอยู่กันแน่? และภัยคุกคามจากมิติอื่นที่ว่านั้นคืออะไร?

เขาเดินออกจากห้องโถงเล็กๆ นั้น และพบว่าทางเดินเบื้องหน้ากลับไม่ได้ทอดยาวลงไปอีก แต่กลับกลายเป็นทางราบที่นำไปสู่ประตูหินขนาดใหญ่ ประตูนั้นสูงตระหง่านกว่าสามจ้าง ถูกแกะสลักเป็นรูปดวงตาที่มองลงมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและลึกลับ รอบๆ ประตูมีอักขระโบราณเรืองแสงจางๆ เป็นสีน้ำเงินเข้ม ราวกับเป็นผนึกที่ทรงพลัง

จี้ดวงตาแห่งความมืดที่คอของหลี่เฉินเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับเปล่งแสงสีม่วงดำที่เข้มข้นขึ้น ราวกับว่ามันกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่างที่อยู่หลังประตูบานนั้น "ระบบ! ประตูนี้คืออะไร?"

"ประตูแห่งการเฝ้าระวัง – มันนำไปสู่ห้องควบคุมหลักของหอคอยแห่งการเฝ้ามอง เป็นจุดศูนย์กลางที่ใช้ในการสังเกตการณ์ภัยคุกคามจากมิติอื่น" ระบบตอบอย่างรวดเร็ว "ผนึกพลังงานระดับสูง กำลังป้องกันการเข้าถึง"

หลี่เฉินสัมผัสประตูหิน อักขระโบราณนั้นเย็นเฉียบและแข็งแกร่งเกินกว่าจะถูกทำลายด้วยกำลังดิบๆ เขาใช้จี้ดวงตาแห่งความมืดเพ่งมองทะลุผ่านผนึกนั้น ภาพที่ปรากฏในดวงตาของเขาคือห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์โบราณที่ซับซ้อน บางอย่างดูคล้ายกับแท่นคริสตัลเรืองแสงที่เชื่อมต่อกับพลังงานบางอย่าง และตรงกลางห้องมีแท่นวงกลมขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีเขียวมรกตออกมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับเป็นหัวใจของหอคอยแห่งนี้

แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขามากที่สุดคือกลางแท่นวงกลมนั้น มีวัตถุบางอย่างที่ดูคล้ายดวงตาขนาดมหึมากำลังหมุนวนช้าๆ และดูดกลืนพลังงานวิญญาณรอบด้านเข้าสู่ตัวมันเอง มันไม่ได้เป็นดวงตาที่แท้จริง แต่เป็นผลึกพลังงานรูปร่างดวงตา ที่ซับซ้อนและมีชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาดใจ

ในขณะที่เขากำลังจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น จี้ดวงตาแห่งความมืดที่คอของเขาก็เปล่งแสงเจิดจ้ายิ่งขึ้น พลังงานสีม่วงดำพวยพุ่งออกมาจากจี้หยก และพุ่งตรงไปยังประตูหิน อักขระโบราณบนประตูก็พลันตอบสนอง แสงสีน้ำเงินเข้มเริ่มสั่นไหวและจางลงทีละน้อย ราวกับว่าจี้ดวงตาแห่งความมืดคือกุญแจที่ถูกต้องในการปลดผนึกนี้

เสียงครืนครั่นดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งทางเดิน ประตูหินขนาดมหึมาเริ่มเคลื่อนที่อย่างช้าๆ เผยให้เห็นช่องว่างที่นำไปสู่ห้องโถงเบื้องหลัง แสงสีเขียวมรกตจากภายในส่องสว่างออกมา ปะทะเข้ากับใบหน้าของหลี่เฉิน

ในขณะที่แสงนั้นส่องมาถึง เขาก็รู้สึกถึงคลื่นพลังงานที่รุนแรงและเย็นยะเยือกพุ่งออกมาจากภายในห้องโถงนั้น มันไม่ใช่พลังงานที่มุ่งร้ายโดยตรง แต่เป็นพลังงานที่หนักอึ้งและเก่าแก่ ราวกับว่ามันได้หลับใหลอยู่มานานแสนนาน และบัดนี้กำลังตื่นขึ้น

ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ไม่ใช่ภาษาใดๆ ที่เขาเคยรู้จัก ก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความหวัง และความเจ็บปวด ราวกับว่าวิญญาณโบราณกำลังส่งสารสุดท้ายออกมาจากห้วงลึกของเวลา

"เจ้า... ในที่สุด... เจ้าก็มา..."

เสียงนั้นสั่นสะท้านไปทั่วจิตวิญญาณของหลี่เฉิน ราวกับกำลังบอกใบ้ถึงภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่รอคอยเขาอยู่ข้างหน้า เขาก้าวเข้าไปในห้องโถงอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาผลึกสีเขียวมรกตขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนอยู่กลางห้อง และในขณะที่เขาเข้าใกล้ ดวงตาผลึกนั้นก็เรืองแสงเจิดจ้ายิ่งขึ้น พร้อมกับภาพหลอนนับพันที่พุ่งเข้าใส่จิตใจของเขา ภาพของดวงดาวที่ล่มสลาย อาณาจักรที่ถูกกลืนกิน และความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุดกำลังถาโถมเข้าใส่ ราวกับจะเปิดเผยความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเบื้องหลังการเฝ้าระวังทั้งหมดนี้ให้เขาได้รับรู้โดยสมบูรณ์