ตอนที่ 25 — หนีตายมิติพินาศ

"มิติย่อยภายใน 60 วินาที ขอแนะนำให้ผู้เล่นเคลื่อนย้ายออกจากพื้นที่ทันที!"

หลี่เฉินเบิกตากว้าง สถานที่แห่งนี้กำลังจะล่มสลายงั้นหรือ? เขากำลังจะถูกดูดกลืนไปพร้อมกับมันหรือไม่? นี่มันยังไม่จบอีกหรือนี่! เขาเพิ่งจะรอดชีวิตจากการต่อสู้กับภัยคุกคามระดับจักรวาลมาได้ แต่กลับต้องมาเผชิญหน้ากับหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมอีกงั้นหรือ? ‌เขาจะหนีออกจากมิติย่อยที่กำลังจะล่มสลายไปได้อย่างไรในสภาพที่อ่อนแรงเช่นนี้?!

เวลา 60 วินาที... มันช่างเป็นคำเตือนที่โหดร้ายเสียเหลือเกิน! แก่นแท้แห่งพลังมิติที่เขาใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้กับผู้ล่าห้วงมิติได้ถูกทำลายลงจนไม่เหลือสภาพเดิม มันส่งผลกระทบโดยตรงต่อโครงสร้างของมิติย่อยแห่งนี้ หลี่เฉินรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พื้นดินเริ่มแตกร้าว ​ผืนฟ้าบิดเบี้ยวคล้ายผ้าที่ถูกดึงยืดออกอย่างไร้ทิศทาง แสงสว่างเริ่มเลือนลางลง ความมืดมิดจากห้วงอวกาศอันว่างเปล่ากำลังกัดกินขอบเขตของมิติย่อยนี้เข้ามาอย่างรวดเร็ว

“ระบบ! มีทางออกไหม? ฉันจะหนีไปได้อย่างไร?” หลี่เฉินตะโกนถามอย่างร้อนรน พลังวิญญาณของเขาเหือดแห้งไปเกือบหมด ร่างกายบอบช้ำจากการต่อสู้อันดุเดือดจนแทบจะยืนไม่ไหว ‍เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกของความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะจิต

[ติ๊ง! ระบบตรวจพบสภาวะวิกฤตสูงสุด! มิติย่อยกำลังจะล่มสลายใน 55 วินาที! การเคลื่อนย้ายออกจากพื้นที่ต้องการพลังงานมหาศาลและทักษะการแยกมิติระดับสูง]

“ฉันไม่มีพลังงานขนาดนั้น! ทักษะที่ได้มาก็เป็นแค่ระดับเริ่มต้นเท่านั้น! แก่นแท้แห่งพลังมิติก็ใช้การไม่ได้แล้ว!” ‌หลี่เฉินกัดฟันกรอด เขากวาดสายตาไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง ผนังมิติเริ่มฉีกขาดเผยให้เห็นความว่างเปล่าสีดำสนิทที่ดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ใกล้ให้หายไปในพริบตา

[ติ๊ง! ระบบเสนอทางเลือกฉุกเฉิน: เปิดใช้งาน 'ช่องว่างมิติฉุกเฉิน' (Emergency ‍Spatial Rift) โดยใช้พลังงานวิญญาณของผู้เล่นทั้งหมดและ 'แก่นแท้แห่งอาณาจักร' (Kingdom Core) เพื่อสร้างเส้นทางหนีชั่วคราว]

แก่นแท้แห่งอาณาจักร! นั่นคือรากฐานของระบบอาณาจักรทั้งหมดของเขา! ​หลี่เฉินรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เขารู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่ถูกกักเก็บอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นแกนกลางที่เชื่อมโยงเขากับระบบการสร้างอาณาจักร หากใช้มันไป เขาจะเหลืออะไร? อาณาจักรของเขาจะล่มสลายหรือไม่?

“ผลกระทบคืออะไร? ถ้าฉันใช้แก่นแท้แห่งอาณาจักรไป มันจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันและระบบ?” ​เขาถามเสียงสั่น ความเป็นความตายอยู่ตรงหน้า แต่เขาก็ยังต้องคำนึงถึงอนาคตของอาณาจักรที่เขากำลังสร้างขึ้นมา

[ติ๊ง! การใช้ 'ช่องว่างมิติฉุกเฉิน' จะทำให้แก่นแท้แห่งอาณาจักรเข้าสู่สภาวะอ่อนแออย่างรุนแรง พลังงานวิญญาณของผู้เล่นจะถูกดึงไปจนหมด และอาจเกิดผลข้างเคียงที่ไม่คาดคิดในการเคลื่อนย้าย ​ผู้เล่นอาจถูกส่งไปยังมิติที่ไม่รู้จักโดยสมบูรณ์ หรือได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการบิดเบี้ยวของมิติ]

[ระยะเวลาที่เหลือ: 40 วินาที!]

“ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วใช่ไหม?!” หลี่เฉินคำราม พลังงานวิญญาณที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเขาถูกบีบคั้นออกมาจนหมดสิ้น ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มด้วยความอ่อนล้า แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดุจหินผา ต่อให้ต้องเสี่ยงทุกสิ่ง เขาก็จะรอดไปให้ได้!

“เปิดใช้งาน! ใช้ 'ช่องว่างมิติฉุกเฉิน'!” หลี่เฉินตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เขาก็ไม่มีทางยอมแพ้ให้กับโชคชะตาที่กำลังจะพรากชีวิตของเขาไป

ทันทีที่เขาสิ้นเสียง แสงสีทองเจิดจ้าก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของหลี่เฉิน มันเป็นแสงแห่งแก่นแท้แห่งอาณาจักรที่ถูกดึงออกมาใช้ในยามคับขัน พลังงานอันมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้ภายในถูกปลดปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่ง มันไหลทะลักเข้าสู่ระบบและถูกเปลี่ยนเป็นพลังงานมิติบริสุทธิ์อย่างรวดเร็ว

[ติ๊ง! กำลังเปิดใช้งาน 'ช่องว่างมิติฉุกเฉิน'... ตรวจพบความเสียหายรุนแรงต่อแก่นแท้แห่งอาณาจักร... พลังงานวิญญาณผู้เล่นกำลังถูกดึงออกจนหมด... กรุณาอดทน... กำลังสร้างรอยแยกมิติชั่วคราว...]

หลี่เฉินรู้สึกราวกับร่างกายของเขากำลังถูกฉีกกระชาก พลังงานวิญญาณทั้งหมดถูกดูดออกไปอย่างไม่เหลือชิ้นดี มันเป็นความเจ็บปวดที่เหนือกว่าความอ่อนล้าใดๆ ที่เขาเคยประสบมา แสงสีทองที่ล้อมรอบตัวเขาสว่างวาบขึ้น ก่อนจะรวมตัวกันเป็นวงกลมขนาดใหญ่เบื้องหน้าเขา มันคือประตูแห่งมิติที่ไม่มั่นคง บิดเบี้ยว และเต็มไปด้วยพลังงานแห่งความปั่นป่วน

[ระยะเวลาที่เหลือ: 15 วินาที!]

“เข้าไป!” หลี่เฉินกัดฟันกรอด ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งทะยานเข้าใส่ช่องว่างมิตินั้นโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่ามันอาจเป็นหลุมดำแห่งความตาย แต่ก็ดีกว่ายืนรอความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา!

เมื่อร่างของเขาพุ่งผ่านช่องว่างมิติไป หลี่เฉินรู้สึกได้ถึงแรงบิดเบือนที่รุนแรงราวกับร่างกายถูกบิดเป็นเกลียว ภาพรอบตัวเขากลายเป็นเส้นสายสีสันสดใสที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ คล้ายกับการทะลวงผ่านห้วงเวลาและอวกาศในชั่วพริบตา เสียงครืนครั่นกึกก้องจนแก้วหูแทบระเบิด ความรู้สึกมึนงงและวิงเวียนเข้าครอบงำ ราวกับจิตวิญญาณของเขากำลังจะถูกฉีกออกจากร่างกาย

[ติ๊ง! การเคลื่อนย้ายเสร็จสมบูรณ์... แก่นแท้แห่งอาณาจักรเข้าสู่สภาวะอ่อนแออย่างรุนแรง... ระบบเข้าสู่โหมดจำกัด... ผู้เล่นได้รับบาดเจ็บภายในขั้นวิกฤต...]

ก่อนที่หลี่เฉินจะรับรู้ถึงข้อความแจ้งเตือนทั้งหมด ร่างกายของเขาก็ถูกเหวี่ยงกระแทกลงสู่พื้นอย่างรุนแรง!

โครม!

เสียงกระแทกดังสนั่น หินหลายก้อนแตกกระจาย ร่างของหลี่เฉินกลิ้งไปหลายตลบ ก่อนจะหยุดนิ่งในสภาพที่ซี่โครงหักหลายซี่ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากปากของเขา ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ และลมหายใจรวยรินเต็มที

เขาพยายามลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือท้องฟ้าสีเทาหม่นที่ปกคลุมด้วยเมฆหนาทึบ ดวงอาทิตย์ดูจะถูกบดบังไปจนมิด รอบกายของเขามีแต่ความว่างเปล่า ทุ่งหญ้าแห้งแล้งกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่นั้นเหี่ยวเฉาและบิดเบี้ยวราวกับถูกดูดพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น อากาศเย็นยะเยือกและแห้งผาก ราวกับว่าที่แห่งนี้ไม่เคยมีชีวิตชีวามาก่อน

เขาอยู่ที่ไหนกันแน่?

ความเจ็บปวดที่รุนแรงแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง หลี่เฉินพยายามขยับตัวแต่ก็ทำได้เพียงกระตุกเบาๆ เขาพยายามรวบรวมพลังวิญญาณที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเพื่อฟื้นฟูร่างกาย แต่กลับพบว่าเส้นลมปราณของเขาว่างเปล่า พลังวิญญาณถูกดึงออกไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว!

“ระบบ... รายงานสถานะ...” เขาพึมพำเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติที่เลือนลาง

[ติ๊ง! สถานะผู้เล่น: ชื่อ: หลี่เฉิน ระดับ: ต่ำกว่าระดับเริ่มต้น (พลังวิญญาณหมดสิ้น) สภาพร่างกาย: บาดเจ็บภายในขั้นวิกฤต (เส้นลมปราณเสียหาย ซี่โครงหัก อวัยวะภายในได้รับความกระทบกระเทือน) ระบบอาณาจักร: เข้าสู่โหมดจำกัด (แก่นแท้แห่งอาณาจักรเสียหายรุนแรง ต้องใช้เวลาฟื้นฟูอย่างน้อย 100 วัน และต้องการพลังงานวิญญาณมหาศาลในการซ่อมแซม) ทักษะ: ส่วนใหญ่ไม่สามารถใช้งานได้เนื่องจากพลังงานวิญญาณไม่เพียงพอ ตำแหน่งปัจจุบัน: มิติย่อยแห่ง 'แดนรกร้างไร้ชีวิต' (Lifeless Wasteland Sub-dimension) อันตราย: สูงมาก (ตรวจพบพลังงานลึกลับไม่พึงประสงค์ระดับสูงในรัศมี 10 กิโลเมตร)]

“แดนรกร้างไร้ชีวิต... พลังงานลึกลับ... อันตรายสูง...” หลี่เฉินพึมพำทวนคำพูดของระบบ แต่ละคำเปรียบเสมือนค้อนที่ทุบลงบนจิตใจของเขาอย่างรุนแรง

นี่มันอะไรกัน เขาอุตส่าห์รอดพ้นจากหายนะมาได้ แต่กลับต้องมาอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม! พลังวิญญาณหมดสิ้น ร่างกายบาดเจ็บสาหัส ระบบอาณาจักรเข้าสู่โหมดจำกัด และที่สำคัญที่สุดคือเขาอยู่ในมิติที่ไม่รู้จัก ซึ่งมีอันตรายระดับสูงอยู่ใกล้ๆ!

เขารู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่กัดกินเข้ามาในกระดูก ไม่ใช่เพียงเพราะอุณหภูมิที่ต่ำ แต่เป็นความรู้สึกสิ้นหวังที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ พลังวิญญาณที่เคยเป็นรากฐานของความแข็งแกร่งของเขาได้หายไปจนหมดสิ้น เขาไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาที่อ่อนแอ ไร้ซึ่งพลังในการป้องกันตัว

ขณะที่เขากำลังต่อสู้กับความสิ้นหวัง จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังเข้ามาในโสตประสาทของเขา เสียงนั้นหนักแน่นและสม่ำเสมอ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง หลี่เฉินพยายามหันศีรษะ แต่ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านทำให้เขาทำได้เพียงมองเห็นภาพเบลอๆ

“ใคร... ใครน่ะ?” เขาพยายามเปล่งเสียง แต่ก็ออกมาเป็นเพียงเสียงกระซิบที่แทบจะไม่ได้ยิน

เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าเขา เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งทอดทับลงมาบดบังแสงสลัวๆ ที่ส่องลงมาจากท้องฟ้า หลี่เฉินพยายามเพ่งมอง แต่ภาพก็ยังคงพร่ามัว เขาเห็นเพียงรูปร่างของสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนมนุษย์ แต่มีขนาดที่ใหญ่กว่าปกติมาก และมีออร่าสีดำทมิฬบางๆ แผ่ออกมาจากตัว

[ติ๊ง! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับ 'วิญญาณแห่งความตาย' (Spirit of Death) ระดับพลังงาน: ขั้นก่อตั้งวิญญาณ]

วิญญาณแห่งความตาย! ขั้นก่อตั้งวิญญาณ! หลี่เฉินเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างที่สุด นี่เขาเพิ่งจะรอดชีวิตจากการต่อสู้กับผู้ล่าห้วงมิติระดับจักรวาลมาได้ แต่กลับต้องมาเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตระดับสูงในสภาพที่อ่อนแอถึงขีดสุดเช่นนี้อีกหรือ?

ดวงตาของวิญญาณแห่งความตายคู่นั้นส่องประกายสีแดงก่ำ ราวกับดวงไฟแห่งนรก มันจ้องมองมาที่หลี่เฉินด้วยความสนใจใคร่รู้ แต่ในความสนใจนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความหิวกระหาย และความเย็นชาที่ทำให้จิตวิญญาณสั่นสะท้าน

“มนุษย์... เจ้ามาทำอะไรในแดนแห่งความตายนี้...” เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งดังขึ้น ราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพ มันไม่ได้มาจากปาก แต่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณที่สามารถสื่อสารได้โดยตรงกับความคิดของหลี่เฉิน

หลี่เฉินรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากวิญญาณแห่งความตาย ราวกับมีภูเขาขนาดมหึมากดทับอยู่บนร่างของเขา เขารู้ดีว่าด้วยสภาพในตอนนี้ เขาไม่สามารถต่อกรกับสิ่งมีชีวิตระดับ 'ขั้นก่อตั้งวิญญาณ' ได้เลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่รู้เลยว่าวิญญาณแห่งความตายมีลักษณะอย่างไร หรือมีพลังอำนาจแค่ไหน

“ข้า... ข้าแค่หลงทางมา...” หลี่เฉินพยายามพูด แต่คำพูดก็ติดอยู่ในลำคอ

วิญญาณแห่งความตายก้มลงมามองใกล้ขึ้น ดวงตาสีแดงฉานนั้นแทบจะอยู่ตรงหน้าเขา หลี่เฉินรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของมัน กลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นจนทำให้เขาแทบจะอาเจียน

“หลงทาง... หึ... ไม่มีใครหลงทางมาที่นี่ได้ เว้นแต่จะถูกดึงดูดโดยความตาย...” วิญญาณแห่งความตายกล่าวพร้อมกับยื่นมือที่ผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งออกมา มันมีเล็บยาวแหลมคมสีดำทมิฬ ปลายนิ้วนั้นค่อยๆ ยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าของหลี่เฉินอย่างช้าๆ

ความตาย! หลี่เฉินรู้สึกได้ถึงพลังงานแห่งความตายที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ มันพยายามที่จะกัดกินพลังชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดของเขา นี่มันคือการสิ้นสุดแล้วจริงๆ อย่างนั้นหรือ? เขาเพิ่งจะได้รับระบบครองอาณาจักร เขายังไม่ได้สร้างอาณาจักรของตัวเองเลยด้วยซ้ำ!

ระบบ! ระบบ! ทำอะไรสักอย่างสิ!

[ติ๊ง! ระบบเข้าสู่โหมดจำกัด การตอบสนองช้าลง... ตรวจพบวิญญาณแห่งความตายกำลังพยายามดูดกลืนพลังชีวิตของผู้เล่น... แนะนำให้หลบหนี!]

หลบหนีงั้นหรือ? ด้วยสภาพแบบนี้จะหลบหนีไปได้อย่างไร?! หลี่เฉินรู้สึกสิ้นหวัง แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังมือที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ เขาจะต้องหาทางรอดให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม!

ทันใดนั้นเอง ภาพของแก่นแท้แห่งพลังมิติที่เขาเคยใช้เป็นอาวุธก็วาบเข้ามาในความคิดของเขา แม้มันจะเสียหายรุนแรง แต่เศษซากของมันอาจจะยังหลงเหลืออยู่! หรือไม่ก็... สิ่งที่ผู้ล่าห้วงมิติทิ้งไว้!

หลี่เฉินจำได้ว่าหลังจากที่ผู้ล่าห้วงมิติถูกดูดกลืนไปในหลุมดำมิติ มันได้ทิ้งบางสิ่งบางอย่างไว้เบื้องหลัง เศษซากของมันที่ไม่ได้ถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น!

“เศษซากของผู้ล่าห้วงมิติ... อยู่ที่ไหน?” หลี่เฉินพึมพำกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว

วิญญาณแห่งความตายหยุดชะงัก เล็บแหลมคมนั้นหยุดห่างจากใบหน้าของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องไปที่หลี่เฉินด้วยความประหลาดใจ

“ผู้ล่าห้วงมิติ... เจ้ากำลังพูดถึงอะไร?” เสียงของวิญญาณแห่งความตายเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม

หลี่เฉินฉวยโอกาสนี้ ใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกได้ว่าวิญญาณแห่งความตายสนใจในสิ่งที่เขาพูด นั่นอาจเป็นช่องทางเดียวที่จะซื้อเวลาให้เขาได้!

“ข้า... ข้ารู้เกี่ยวกับผู้ล่าห้วงมิติ... มันคือสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติหนึ่งที่สามารถทำลายทุกสิ่งทุกอย่างได้... ข้าเพิ่งจะต่อสู้กับมันมา... และข้าก็รู้ว่ามันทิ้งบางสิ่งบางอย่างไว้เบื้องหลัง... สิ่งที่อาจจะมีพลังงานมหาศาล...” หลี่เฉินพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ร่างกายจะอ่อนแอถึงขีดสุด

ดวงตาของวิญญาณแห่งความตายกระพริบช้าๆ ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล มันถอนมือกลับไปช้าๆ แรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาก็ลดลงเล็กน้อย

“เจ้า... ต่อสู้กับผู้ล่าห้วงมิติ? ด้วยร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้?” วิญญาณแห่งความตายไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ข้ามีวิธีของข้า... แต่ตอนนี้ข้าบาดเจ็บสาหัส... หากเจ้าอยากรู้เรื่องของผู้ล่าห้วงมิติ... เจ้าก็ต้องช่วยข้าก่อน...” หลี่เฉินกล่าวอย่างกล้าหาญ แม้ในใจจะหวาดกลัวจนแทบจะหยุดหายใจ

วิญญาณแห่งความตายยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของหลี่เฉิน บรรยากาศรอบกายเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านทุ่งหญ้าแห้งแล้ง มันเป็นความเงียบที่กดดันและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

ทันใดนั้นเอง ดวงตาสีแดงของวิญญาณแห่งความตายก็ส่องประกายขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะคาดเดา

“หึ... น่าสนใจ... มนุษย์ที่กำลังจะตายกลับกล้าต่อรองกับวิญญาณแห่งความตายอย่างข้า...” วิญญาณแห่งความตายกล่าวด้วยเสียงที่เย็นชา แต่หลี่เฉินสัมผัสได้ว่ามันไม่ได้ตั้งใจที่จะโจมตีเขาในทันที

“ข้าไม่ได้กลัวความตาย... แต่ข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ... และข้อมูลที่ข้ามีเกี่ยวกับผู้ล่าห้วงมิติอาจจะเป็นประโยชน์ต่อเจ้า...” หลี่เฉินโกหกคำโต เขายังไม่มีข้อมูลอะไรมากนัก แต่เขาก็ต้องเสี่ยง

วิญญาณแห่งความตายเงียบไปอีกครั้ง มันก้มลงมาพิจารณาร่างของหลี่เฉินอย่างละเอียดถี่ถ้วน ราวกับพยายามมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา

“ความตายเป็นจุดจบของทุกสรรพสิ่ง... แต่บางครั้งมันก็เป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง... ข้าจะให้โอกาสเจ้า... มนุษย์ตัวน้อย...”

สิ้นเสียงของวิญญาณแห่งความตาย หลี่เฉินก็รู้สึกได้ถึงพลังงานแห่งความตายที่เย็นยะเยือกพุ่งเข้าสู่ร่างของเขา! มันไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นพลังงานที่ไม่คุ้นเคยที่แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย มันทำให้เขารู้สึกหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ ราวกับกำลังถูกแช่แข็ง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่เริ่มลดลงทีละน้อย ความรู้สึกอ่อนล้าที่เคยถาโถมเข้าใส่ก็เริ่มจางหายไป

นี่คือการรักษา? หรือการเปลี่ยนผ่าน?

หลี่เฉินไม่แน่ใจ แต่เขารู้สึกว่าวิญญาณแห่งความตายไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขาอย่างน้อยก็ในตอนนี้

“เจ้าได้รับพรจากแดนแห่งความตาย... จงฟื้นฟูร่างกายของเจ้า... แล้วมาบอกเล่าเรื่องราวที่เจ้าอ้างถึง... หากเจ้าโกหก... ความตายที่แท้จริงจะมาเยือนเจ้าอย่างสาสม...” เสียงของวิญญาณแห่งความตายดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่มันจะหันหลังกลับและเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้หลี่เฉินนอนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าแห้งแล้งเพียงลำพัง พร้อมกับพลังงานแห่งความตายที่ยังคงไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา

หลี่เฉินมองตามร่างของวิญญาณแห่งความตายที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดสลัวของแดนรกร้างไร้ชีวิต เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ยังคงกัดกิน แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความหวังที่ริบหรี่

เขาไม่รู้ว่าพลังงานแห่งความตายที่ได้รับมานั้นจะส่งผลดีหรือร้ายต่อร่างกายของเขาในอนาคต แต่ในตอนนี้ มันคือทางรอดเดียวที่เขาได้รับ และเขาจะต้องใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด

เขาพยายามขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาสามารถขยับแขนได้เล็กน้อย ความเจ็บปวดลดลงไปมากจนน่าประหลาดใจ พลังงานแห่งความตายที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของเขาได้เริ่มซ่อมแซมบาดแผลภายในอย่างช้าๆ แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังอ่อนแอเกินกว่าที่จะลุกขึ้นยืน

หลี่เฉินหอบหายใจอย่างหนักพลางมองไปยังท้องฟ้าสีเทาหม่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น นี่คือจุดเริ่มต้นครั้งใหม่ จุดเริ่มต้นในแดนรกร้างไร้ชีวิต ที่ที่เขาจะต้องฟื้นฟูพลัง กลับมาแข็งแกร่ง และหาทางกลับไปยังอาณาจักรของเขาให้ได้

แต่ก่อนอื่น เขาต้องเอาชีวิตรอดจากสถานที่แห่งนี้ และรับมือกับความจริงที่ว่าเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาที่ได้รับพลังงานแห่งความตายมาในร่าง!

[ติ๊ง! ผู้เล่นได้รับ 'พรแห่งความตาย (ชั่วคราว)' (Temporary Blessing of Death) การฟื้นฟูบาดแผลจะเร็วขึ้น 50% แต่พลังงานวิญญาณจะไม่สามารถฟื้นฟูได้จนกว่าแก่นแท้แห่งอาณาจักรจะเสถียร]

พรแห่งความตาย... หลี่เฉินพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านอยู่ในร่างกาย มันเป็นทั้งพรและคำสาปในเวลาเดียวกัน

เขาเหลือบมองไปยังซากปรักหักพังของมิติย่อยที่เพิ่งล่มสลายไปในระยะไกล มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอวกาศที่บิดเบี้ยวและมืดมิด ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าเบื้องหลัง เขาได้รอดชีวิตมาจริงๆ

แต่ตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมในมิติที่ไม่รู้จักแห่งนี้ เขามีเพียงร่างกายที่บอบช้ำ พลังที่เหือดแห้ง และระบบที่เข้าสู่โหมดจำกัด

เขาจะทำอย่างไรต่อไปในแดนรกร้างไร้ชีวิตแห่งนี้? และวิญญาณแห่งความตายจะกลับมาทวงสัญญาของเขาเมื่อใด?