ตอนที่ 28 — สมรภูมิวิญญาณว่างเปล่า

จิตวิญญาณของหลี่เฉินถูกดึงเข้าไปในห้วงแห่งความมืดมิด เขาต้องต่อสู้กับวิญญาณบรรพกาลในสมรภูมิที่แท้จริง คือสมรภูมิแห่งจิตวิญญาณ! หากเขาพ่ายแพ้ เขาจะไม่เพียงแค่ตาย แต่จะถูกกลืนกินและกลายเป็นส่วนหนึ่งของวิญญาณบรรพกาลไปตลอดกาล!

ทันทีที่สติถูกฉุดกระชาก หลี่เฉินก็รู้สึกราวกับร่างกายและจิตใจกำลังถูกบดขยี้ ความรู้สึกเจ็บปวดที่ไร้ซึ่งจุดกำเนิดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของสิ่งที่เหลืออยู่ของเขา ‌เสียงกรีดร้องไร้สำเนียงดังอื้ออึงอยู่ในห้วงความคิด ภาพหลอนของความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขตปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ดวงตาของเขาเห็นเพียงมวลความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุด ราวกับกำลังยืนอยู่บนขอบเหวแห่งการไร้ตัวตน วิญญาณบรรพกาลไม่ได้โจมตีด้วยกำลังกาย แต่เป็นการโจมตีโดยตรงต่อแก่นแท้ของจิตวิญญาณ มันพยายามที่จะฉีกกระชากความทรงจำ ประสบการณ์ ​และความรู้สึกทั้งหมดที่หล่อหลอมให้เป็นหลี่เฉินออกเป็นชิ้นๆ ภาพของอาณาจักรที่ล่มสลายปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นการย้ำเตือนถึงความล้มเหลวและความโดดเดี่ยวอันนิรันดร์ มันคือการทรมานที่เหนือกว่าความเจ็บปวดทางกายใดๆ ที่เขาเคยประสบมา

"ไม่! ข้าจะไม่ยอม!" เสียงแห่งความเด็ดเดี่ยวผุดขึ้นจากส่วนลึกของจิตใจหลี่เฉิน แม้จะถูกรุมเร้าด้วยความมืดมิดและความเจ็บปวด ‍แต่ประกายแห่งการต่อต้านก็ยังคงลุกโชน เขาได้ลิ้มรสชาติของพลัง ได้สัมผัสถึงความหวังที่จะได้กลับคืนสู่บัลลังก์ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ทุกสิ่งจบลงที่นี่ เขาพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติที่เหลืออยู่ พยายามยึดมั่นในตัวตนของตนเอง ราวกับชายผู้กำลังจะจมน้ำที่พยายามตะเกียกตะกายหาที่ยึดเหนี่ยวเพียงน้อยนิดในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ วิญญาณบรรพกาลคือมหาสมุทรนั้น ‌และเขากำลังจะจมดิ่งลงไปชั่วนิรันดร์

ในห้วงแห่งความสิ้นหวัง แสงสว่างจางๆ ก็ปรากฏขึ้น มันคือระบบ! แต่ไม่ใช่ในรูปแบบที่เคยเห็น แต่มันปรากฏขึ้นในมิติแห่งจิตวิญญาณ เป็นประกายแสงสีฟ้าอ่อนที่ส่องประกายท่ามกลางความมืดมิดไร้ขอบเขต “ระบบ: ‍ตรวจพบการโจมตีทางจิตวิญญาณระดับสูงสุด! ตรวจพบการวิวัฒนาการของ 'การปรับตัวแห่งความว่างเปล่า' ที่สมบูรณ์! เริ่มต้นการป้องกันอัตโนมัติ...”

ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกว่างเปล่าที่เคยเป็นเพียงพลังงานที่หลี่เฉินดูดซับ ก็เริ่มปรากฏเป็นรูปธรรมในมิติแห่งจิตวิญญาณ มันไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งสิ่งใด ​แต่เป็นความว่างเปล่าที่มีอยู่ เป็นรากฐานของทุกสรรพสิ่ง พลังงานแห่งความว่างเปล่าที่เขาดูดซับเข้าไปเมื่อครู่ เริ่มหมุนวนรอบจิตวิญญาณของเขา ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันโปร่งแสงที่บิดเบี้ยวและเลือนลางราวกับเงาสะท้อนในน้ำ เปลวไฟแห่งการโจมตีทางจิตวิญญาณของวิญญาณบรรพกาลที่พุ่งเข้าใส่จิตวิญญาณของเขา ราวกับกำลังจะเผาผลาญทุกสิ่ง กลับถูกดูดซับและทำให้เจือจางลงเมื่อกระทบกับเกราะแห่งความว่างเปล่า

“นี่คือพลังของการปรับตัวแห่งความว่างเปล่าที่วิวัฒนาการแล้วงั้นหรือ?” ​หลี่เฉินคิดในใจอย่างยากลำบาก มันไม่ใช่แค่การป้องกัน แต่เป็นการดูดซับและทำลายล้าง พลังแห่งความว่างเปล่าไม่เพียงแต่ทำให้การโจมตีของศัตรูไร้ประสิทธิภาพ แต่มันยังพยายามที่จะ 'ลบ' การโจมตีเหล่านั้นออกไปจากความเป็นจริงทางจิตวิญญาณ จิตวิญญาณของวิญญาณบรรพกาลที่เคยเป็นดั่งคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าใส่ ​ก็เริ่มมีบางส่วนที่ถูกกัดกร่อนลงไปเล็กน้อย ราวกับน้ำทะเลที่ถูกดูดซับไปทีละหยดโดยผืนทราย

“ไม่เพียงแค่ป้องกัน แต่ยังสามารถดูดซับและใช้ประโยชน์ได้!” ระบบส่งข้อความอีกครั้ง “'การปรับตัวแห่งความว่างเปล่า' ระดับสูงสุด มอบความสามารถในการควบคุมพลังงานแห่งความว่างเปล่าในมิติแห่งจิตวิญญาณ ผู้ใช้สามารถสร้าง บิดเบือน และดูดซับพลังงานจิตวิญญาณโดยผ่านแก่นแท้ของความว่างเปล่า!”

หลี่เฉินพยายามทำความเข้าใจคำอธิบายนั้น ขณะที่เกราะแห่งความว่างเปล่าของเขายังคงป้องกันการโจมตีอันไร้สิ้นสุดของวิญญาณบรรพกาล เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นกับพลังงานที่อยู่รอบตัวเขา ราวกับว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของความว่างเปล่า และความว่างเปล่าก็เป็นส่วนหนึ่งของเขา เขามองเห็นพลังงานจิตวิญญาณของวิญญาณบรรพกาล ไม่ใช่ในฐานะของมวลพลังงานที่ไร้รูปแบบ แต่เป็นโครงสร้างที่สลับซับซ้อน มีรอยแยก มีจุดอ่อน และมีแก่นแท้ที่สามารถถูกบิดเบือนได้

ด้วยความเข้าใจใหม่ หลี่เฉินเริ่มตอบโต้ เขาไม่ได้โจมตีกลับด้วยกำลัง แต่ใช้พลังแห่งความว่างเปล่าที่เพิ่งจะเชี่ยวชาญ คลื่นพลังงานว่างเปล่าสีดำโปร่งแสงพุ่งออกจากจิตวิญญาณของเขา เคลื่อนที่อย่างเชื่องช้าแต่แน่นอน เข้าไปโอบล้อมการโจมตีทางจิตวิญญาณของวิญญาณบรรพกาล แทนที่จะปะทะกัน พลังแห่งความว่างเปล่ากลับพยายามที่จะ 'ฉีก' มิติทางจิตวิญญาณที่การโจมตีเหล่านั้นดำรงอยู่ มันเป็นการโจมตีที่แปลกประหลาด ราวกับการพยายามลบความเป็นจริงของการโจมตีออกไปจากโลกนี้

วิญญาณบรรพกาลดูเหมือนจะตกใจกับการตอบโต้ที่ไม่คาดคิดนี้ เสียงกรีดร้องที่ไร้สำเนียงแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและสับสน มันเพิ่มความเข้มข้นของการโจมตีเป็นสองเท่า ภาพหลอนของความโดดเดี่ยวอันนิรันดร์และความมืดมิดกัดกินจิตใจของหลี่เฉินรุนแรงขึ้น พยายามทำให้เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวัง แต่หลี่เฉินกลับใช้พลังแห่งความว่างเปล่าดูดซับความรู้สึกเหล่านั้น ราวกับว่าความว่างเปล่านั้นเป็นภาชนะที่ไร้ก้นบึ้งที่สามารถกลืนกินอารมณ์ด้านลบได้ทั้งหมด

“เจ้าเป็นอะไรกันแน่?” หลี่เฉินพยายามสื่อสารผ่านพลังจิตวิญญาณ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงคลื่นแห่งความเคียดแค้นและความปรารถนาที่รุนแรง ความปรารถนาที่จะดำรงอยู่ ความปรารถนาที่จะกลืนกิน และความปรารถนาที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับทุกสิ่ง

“ระบบ: วิเคราะห์แก่นแท้ของวิญญาณบรรพกาล... ตรวจพบเศษเสี้ยวของจิตสำนึกโบราณที่ถูกทอดทิ้งและผสานเข้ากับแก่นแท้แห่งความว่างเปล่าที่ปนเปื้อน พลังงานหลักคือความปรารถนาที่จะดำรงอยู่และขยายตัว ไม่มีเจตจำนงที่แท้จริง แต่เป็นเพียงสัญชาตญาณดิบ”

คำอธิบายของระบบทำให้หลี่เฉินเข้าใจมากขึ้น วิญญาณบรรพกาลนี้ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีความคิดความอ่าน แต่เป็นเหมือนพลังงานที่ถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณดิบที่ต้องการจะขยายตัวและกลืนกินทุกสิ่ง หลี่เฉินมองเห็นวิญญาณบรรพกาลในมิติแห่งจิตวิญญาณเป็นมวลพลังงานสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะฉีกทึ้งเกราะแห่งความว่างเปล่าของเขาออกเป็นชิ้นๆ

หลี่เฉินรวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามี เขานึกถึงภาพของอาณาจักรที่เขาจะสร้างขึ้น นึกถึงผู้คนที่เขาจะต้องปกป้อง นึกถึงบัลลังก์ที่รอการกลับมาของเขา ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดของเขาไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่เพื่ออนาคตของอาณาจักรที่เขาหมายมั่นจะสร้างขึ้น

“ข้าไม่ใช่อาหารของเจ้า!” หลี่เฉินคำราม พลังแห่งความว่างเปล่ารอบตัวเขาขยายตัวอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแค่ป้องกัน แต่ยังโจมตีกลับโดยตรง หลี่เฉินใช้ความสามารถใหม่ของเขา 'การปรับตัวแห่งความว่างเปล่า' เพื่อสร้าง 'หนามแห่งความว่างเปล่า' นับพันเล่ม มันไม่ใช่หนามที่จับต้องได้ แต่เป็นหนามที่สร้างขึ้นจากพลังงานจิตวิญญาณแห่งความว่างเปล่าที่สามารถทะลุผ่านมิติทางจิตวิญญาณได้ หนามเหล่านั้นพุ่งเข้าใส่แก่นแท้ของวิญญาณบรรพกาล ราวกับจะเจาะเข้าไปในใจกลางของมัน

วิญญาณบรรพกาลส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเป็นครั้งแรก มันไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันถูก 'กัดกร่อน' มันรู้สึกถึงการถูกลบเลือน หนามแห่งความว่างเปล่าแต่ละเล่มพยายามที่จะฉีกขาดโครงสร้างจิตวิญญาณของมันให้เป็นชิ้นๆ ไม่ใช่การทำลาย แต่เป็นการ 'แยกส่วน' มันออกจากกัน วิญญาณบรรพกาลตอบโต้ด้วยการระเบิดพลังงานครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา คลื่นแห่งความว่างเปล่าและความมืดมิดพุ่งเข้าใส่หลี่เฉินอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว

หลี่เฉินต้านทานคลื่นพลังงานนั้นอย่างสุดกำลัง เกราะแห่งความว่างเปล่าของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแทบจะแตกสลาย เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงอีกครั้ง ราวกับว่าจิตวิญญาณของเขากำลังถูกฉีกเป็นเสี่ยงๆ แต่เขาก็ยังคงยึดมั่น เขาพยายามที่จะควบคุมพลังแห่งความว่างเปล่าให้มากที่สุด หนามแห่งความว่างเปล่าที่เขาสร้างขึ้นยังคงโจมตีวิญญาณบรรพกาลอย่างต่อเนื่อง เขาไม่ได้ต้องการทำลายมันอย่างสิ้นเชิง แต่เขาต้องการที่จะทำให้มันอ่อนแอลง เพื่อที่เขาจะสามารถควบคุมหรือแม้กระทั่งดูดซับมันได้

ในการต่อสู้อันดุเดือดนี้ หลี่เฉินเริ่มมองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังมวลพลังงานอันมืดมิดของวิญญาณบรรพกาล มันไม่ใช่แค่ความว่างเปล่า แต่เป็นภาพที่พร่ามัวของอาณาจักรโบราณที่สาบสูญไปแล้ว ภาพของอารยธรรมที่รุ่งเรืองและเทคโนโลยีที่ล้ำยุค วิญญาณบรรพกาลนี้อาจไม่ใช่แค่พลังงานที่ถูกทอดทิ้ง แต่มันคือส่วนหนึ่งของความทรงจำและจิตสำนึกรวมของอารยธรรมนั้น

“ระบบ: ตรวจพบคลื่นความทรงจำโบราณที่ถูกฝังอยู่ในวิญญาณบรรพกาล ผู้ใช้มีโอกาสที่จะเข้าถึงข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับ 'แก่นแท้แห่งความว่างเปล่า' และอารยธรรมที่สาบสูญไปแล้ว คำเตือน: การเข้าถึงข้อมูลอาจทำให้เกิดการปนเปื้อนทางจิตวิญญาณ หากไม่ระมัดระวัง!”

โอกาส! หลี่เฉินรู้ว่านี่คือโอกาสที่เขาจะได้รับพลังและความรู้ที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็มาพร้อมกับความเสี่ยงมหาศาล เขาต้องตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับวิญญาณบรรพกาลนี้ จะทำลายมัน? จะผนึกมัน? หรือจะพยายามเข้าถึงความทรงจำที่อยู่ภายใน?

ขณะที่จิตวิญญาณของเขากำลังถูกกระแทกด้วยคลื่นพลังงานสุดท้ายของวิญญาณบรรพกาล หลี่เฉินตัดสินใจ เขาจะไม่ทำลายมัน แต่เขาจะพยายาม 'ผสาน' มันเข้ากับตัวเอง และเข้าถึงความทรงจำที่ซ่อนอยู่! เขาใช้พลังแห่งความว่างเปล่าที่วิวัฒนาการแล้ว เปิดช่องว่างทางจิตวิญญาณขนาดเล็กขึ้นภายในเกราะป้องกันของเขา พยายามที่จะยื่น "มือแห่งจิตวิญญาณ" เข้าไปในใจกลางของวิญญาณบรรพกาลที่กำลังอ่อนแรง เพื่อสัมผัสกับแก่นแท้ของมัน

วิญญาณบรรพกาลสัมผัสได้ถึงเจตนาของหลี่เฉิน มันกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกและโกรธแค้น ไม่ใช่แค่ถูกโจมตี แต่กำลังจะถูก 'ผนวก' เข้าด้วยกัน! มวลพลังงานสีดำทมิฬเริ่มรวมตัวกันเป็นจุดเดียว พยายามที่จะระเบิดพลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่เพื่อทำลายหลี่เฉินให้สิ้นซากก่อนที่มันจะถูกกลืนกิน!

หลี่เฉินรู้ว่านี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้ายของเขา ถ้าเขาไม่สามารถควบคุมการระเบิดครั้งนี้ได้ เขาจะถูกฉีกเป็นเสี่ยงๆ และวิญญาณบรรพกาลก็จะถูกทำลายไปพร้อมกับเขา แต่หากเขาทำสำเร็จ เขาจะได้รับพลังที่ยิ่งใหญ่ และความลับของอารยธรรมโบราณก็จะตกอยู่ในกำมือของเขา!

พลังงานแห่งความว่างเปล่ารอบตัวเขาถูกบิดเบือนจนถึงขีดสุด หลี่เฉินปิดตาลงในมิติแห่งจิตวิญญาณ รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่เขามี มุ่งเป้าไปที่จุดศูนย์กลางของวิญญาณบรรพกาลที่กำลังจะระเบิดออก เขาไม่ต้องการที่จะต่อสู้ แต่เขาต้องการที่จะ 'โอบรับ' มัน! พลังแห่งความว่างเปล่าแผ่ขยายออกไป โอบล้อมมวลพลังงานของวิญญาณบรรพกาลที่กำลังพองตัว ราวกับจะกลืนกินระเบิดนิวเคลียร์เข้าไปในความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต!

“ข้าจะกลายเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่! ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าจะไม่ล้มลงที่นี่!” หลี่เฉินคำรามด้วยจิตวิญญาณ พลังแห่งความว่างเปล่าของเขากลายเป็นหลุมดำขนาดเล็กที่ค่อยๆ ดูดกลืนพลังงานมหาศาลของวิญญาณบรรพกาลเข้าไปในตัวของมันเอง การรวมกันนี้ไม่ใช่การเผชิญหน้า แต่เป็นการหลอมรวมที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง!