ตอนที่ 30 — กลยุทธ์ว่างเปล่าบรรพกาล

แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นรอยยิ้มอันเย็นยะเยือกบนใบหน้าของหลี่เฉิน ศึกชี้ชะตาครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้ เขาจะไม่ใช่แค่ผู้รอดชีวิตอีกต่อไป แต่จะเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของทุกสิ่ง!

หลี่เฉินยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่าง ความคิดของเขาวิ่งพล่านไปกับข้อมูลมหาศาลที่เพิ่งได้รับมา ‘แก่นแท้แห่งความว่างเปล่าบรรพกาล’ ‌‘การปรับตัวแห่งความว่างเปล่า’ ที่ยกระดับเป็น ‘มิติว่างเปล่าไร้ขอบเขต’ ‘การเชื่อมโยงมิติ’ ‘มรดกแห่งอารยธรรมบรรพกาล’ และ ‘หินแห่งอารยธรรมบรรพกาล’ ทั้งหมดนี้คือขุมพลังที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน ​พลังที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ภายในพริบตา และเหนือสิ่งอื่นใด ระดับการบ่มเพาะของเขาก้าวข้ามสู่ ‘แก่นวิญญาณบรรพกาล ขั้นต้น’ ซึ่งเป็นระดับที่สามารถท้าทายยอดฝีมือแห่งแคว้นได้แล้ว

สามวัน… หลี่ซงนำทัพสามหมื่นนายบุกโจมตีเมืองเฉียนหลง นี่ไม่ใช่แค่การป้องกันเมืองอีกต่อไป ‍แต่เป็นโอกาสอันดีที่จะแสดงให้โลกเห็นถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขา ความแข็งแกร่งที่ซ่อนเร้นมานานภายใต้ฉากหน้าของเจ้าชายที่ถูกขับไล่

“ระบบ!” หลี่เฉินเรียกเสียงเรียบ พลันปรากฏหน้าต่างโปร่งแสงเบื้องหน้า ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังรายละเอียดของพลังใหม่ที่ระบบเพิ่งอัปเดต

[ราชันย์ระบบ: หลี่เฉิน] [ระดับการบ่มเพาะ: แก่นวิญญาณบรรพกาล ขั้นต้น] [ความสามารถพิเศษ: ‌มิติว่างเปล่าไร้ขอบเขต, การเชื่อมโยงมิติ, การปรับตัวแห่งความว่างเปล่า, แก่นแท้แห่งความว่างเปล่าบรรพกาล] [ไอเทมสำคัญ: หินแห่งอารยธรรมบรรพกาล, มรดกแห่งอารยธรรมบรรพกาล] [สถานะ: กำลังเตรียมรับศึกใหญ่]

หลี่เฉินเพ่งสมาธิไปยัง ‘มิติว่างเปล่าไร้ขอบเขต’ ‍ข้อมูลปรากฏขึ้นทันที [มิติว่างเปล่าไร้ขอบเขต: มิติส่วนตัวที่ไร้ขีดจำกัด สามารถขยายและหดตัวได้ตามเจตจำนงของผู้ครอบครอง ภายในมิติเวลาจะไหลช้าลงหนึ่งในสิบส่วนเมื่อเทียบกับโลกภายนอก สามารถใช้เก็บสิ่งของ สิ่งมีชีวิต หรือแม้กระทั่งเป็นฐานทัพลับในการฝึกฝนและผลิตทรัพยากร พลังงานแห่งความว่างเปล่าในมิติสามารถใช้ในการเสริมสร้างพลังการบ่มเพาะ ​หรือสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ได้ตามความเข้าใจของผู้ใช้]

ดวงตาของหลี่เฉินเป็นประกาย “เวลาที่ไหลช้าลง… นั่นหมายถึงข้ามีเวลาเตรียมการมากกว่าสามวันถึงสิบเท่า!” นี่เป็นข้อได้เปรียบมหาศาลที่ไม่อาจประเมินค่าได้ เขาสามารถใช้เวลาในมิติว่างเปล่าเพื่อฝึกฝน พัฒนาความสามารถ หรือแม้แต่สร้างกองทัพเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมา!

ถัดมาคือ ​‘การเชื่อมโยงมิติ’ [การเชื่อมโยงมิติ: ความสามารถในการสร้างประตูมิติขนาดเล็กถึงขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับมิติว่างเปล่าไร้ขอบเขต หรือเชื่อมต่อจุดสองจุดใดๆ ในโลกภายนอก พลังงานที่ใช้ขึ้นอยู่กับระยะทาง ขนาด และระยะเวลาของการเชื่อมโยง สามารถใช้ในการเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็ว ​โจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว หรือแม้กระทั่งเป็นทางหนีฉุกเฉิน]

“ยอดเยี่ยม! นี่คือความสามารถในการเคลื่อนย้ายเชิงกลยุทธ์!” หลี่เฉินพึมพำ การเชื่อมโยงมิติจะทำให้เขาสามารถเคลื่อนย้ายกองกำลังหรือทรัพยากรได้อย่างไร้ร่องรอย และสร้างความประหลาดใจให้แก่ศัตรูได้อย่างง่ายดาย

และสุดท้าย ‘มรดกแห่งอารยธรรมบรรพกาล’ กับ ‘หินแห่งอารยธรรมบรรพกาล’ [มรดกแห่งอารยธรรมบรรพกาล: ฐานข้อมูลความรู้ เทคโนโลยี และวิชาบ่มเพาะจากอารยธรรมโบราณที่สาบสูญไป สามารถเข้าถึงได้ผ่านหินแห่งอารยธรรมบรรพกาล] [หินแห่งอารยธรรมบรรพกาล: กุญแจในการเข้าถึงมรดกแห่งอารยธรรมบรรพกาล และเป็นแหล่งพลังงานโบราณที่สามารถใช้ในการขับเคลื่อนสิ่งก่อสร้างหรืออาวุธระดับสูงได้ เมื่อเปิดใช้งาน จะมอบความรู้และทักษะที่จำเป็นในการสร้างสรรค์สิ่งประดิษฐ์และเทคโนโลยีบรรพกาล]

หลี่เฉินหยิบหินแห่งอารยธรรมบรรพกาลออกมาจากแหวนมิติ มันเป็นหินสีเทาเข้ม มีลวดลายสลับซับซ้อนเรืองรองด้วยแสงสีฟ้าจางๆ เมื่อสัมผัส มันให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกและเต็มไปด้วยพลังงานโบราณที่อธิบายไม่ถูก

“ด้วยพลังเหล่านี้ สามหมื่นนายของหลี่ซงก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก!” หลี่เฉินกล่าวอย่างมั่นใจ แต่เขาก็ไม่ได้ประมาท การมีพลังไม่ได้หมายความว่าจะชนะเสมอไป กลยุทธ์และการใช้งานที่ชาญฉลาดต่างหากคือหัวใจสำคัญ

คืนนั้น หลี่เฉินไม่หลับใหล เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการสำรวจมิติว่างเปล่าไร้ขอบเขตของเขา มันเป็นห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต มีพลังงานแห่งความว่างเปล่าไหลวนอยู่หนาแน่น เขาได้ทดลองสร้างสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมาด้วยพลังแห่งความว่างเปล่า และพบว่าเขาสามารถบิดเบือนกฎเกณฑ์พื้นฐานบางอย่างได้ภายในมิติของเขาเอง

รุ่งเช้า หลี่เฉินเรียกชิงหลงเข้ามา “ชิงหลง เจ้าได้จัดเตรียมกำลังพลและเสบียงตามที่ข้าสั่งไปแล้วใช่หรือไม่?” หลี่เฉินถามด้วยน้ำเสียงสงบ ทว่าแววตาคมกริบ ชิงหลงคุกเข่าลง “เรียนท่านเจ้าชาย พลทหารเมืองเฉียนหลงพร้อมรบทุกนาย มีกำลังพลรวมห้าพันนาย เสบียงและอาวุธยุทโธปกรณ์เตรียมพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉินพยักหน้า “ดี… แต่เราจะไม่รบตามยุทธวิธีปกติ” ชิงหลงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง “ไปเรียกผู้บังคับบัญชาหน่วยรบพิเศษทั้งสิบคนมาพบข้าที่ห้องโถงใหญ่ในอีกครึ่งชั่วยาม” หลี่เฉินออกคำสั่ง “พ่ะย่ะค่ะ!” ชิงหลงรับคำอย่างไม่ลังเล แม้จะเต็มไปด้วยคำถามในใจ แต่ความภักดีต่อหลี่เฉินทำให้เขาไม่เคยตั้งคำถาม

เมื่อผู้บังคับบัญชาทั้งสิบคนมาถึง หลี่เฉินก็เริ่มอธิบายแผนการของเขาอย่างละเอียด “ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังสงสัยว่าเราจะรับมือกับกองทัพสามหมื่นนายได้อย่างไรด้วยกำลังพลเพียงห้าพันนาย” หลี่เฉินกวาดสายตามองไปที่ใบหน้าของทุกคน “แต่ข้ามีแผนการที่เหนือกว่ายุทธวิธีของมนุษย์ทั่วไป ข้าจะมอบพลังที่สามารถต่อกรกับกองทัพขนาดใหญ่ได้ให้แก่พวกเจ้า”

หลี่เฉินไม่พูดเปล่า เขายื่นหินแห่งอารยธรรมบรรพกาลออกไปเบื้องหน้า และร่ายอักขระโบราณที่เขาเพิ่งเรียนรู้จากมรดกแห่งอารยธรรมบรรพกาล แสงสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายออกมาจากหิน และพุ่งเข้าสู่สมองของเหล่าผู้บังคับบัญชาทุกคน พวกเขารู้สึกเหมือนมีข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในจิตใจ เป็นความรู้เกี่ยวกับเทคนิคการบ่มเพาะขั้นสูง การประดิษฐ์อาวุธพิเศษ และยุทธวิธีที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“นี่คือ ‘วิชาสร้างสรรค์แห่งความว่างเปล่า’ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของมรดกที่ข้าได้รับมา พวกเจ้าแต่ละคนจะได้รับความสามารถในการสร้างสิ่งประดิษฐ์ขนาดเล็กที่ใช้พลังงานว่างเปล่าเป็นเชื้อเพลิง มันสามารถสร้าง ‘เกราะพลังงานว่างเปล่า’ ที่เพิ่มการป้องกันได้อย่างมหาศาล หรือแม้กระทั่ง ‘ธนูพลังงานว่างเปล่า’ ที่สามารถยิงลูกศรที่เจาะทะลุเกราะเหล็กได้ง่ายดาย” หลี่เฉินอธิบาย “แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ‘ค่ายกลมิติชั่วคราว’ ซึ่งสามารถใช้สร้างมิติขนาดเล็กเพื่อกักขังศัตรูได้ชั่วขณะ หรือใช้เป็นเส้นทางหลบหนี”

เหล่าผู้บังคับบัญชาต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังที่พุ่งพล่านในร่างกาย และข้อมูลที่อัดแน่นในสมอง มันเป็นความรู้สึกที่น่าเหลือเชื่อ ราวกับว่าพวกเขาได้รับการยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

“ข้าจะมอบ ‘เศษผลึกแห่งความว่างเปล่า’ ให้พวกเจ้าคนละสิบชิ้น ซึ่งจะใช้เป็นแหล่งพลังงานเริ่มต้นในการสร้างสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้ และพวกเจ้าจะต้องฝึกฝนการใช้งานให้เชี่ยวชาญภายในสามวัน” หลี่เฉินสั่งการ “ชิงหลง เจ้าจงนำกองกำลังไปประจำตำแหน่งตามกำแพงเมือง และเตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีตามปกติ แต่เมื่อสัญญาณของข้าปรากฏขึ้น พวกเจ้าจงใช้พลังที่ข้ามอบให้ในทางที่ข้าจะบอกต่อไป”

ตลอดสามวันต่อมา เมืองเฉียนหลงตกอยู่ในความตึงเครียด แต่ภายในนั้นกลับมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หลี่เฉินใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในมิติว่างเปล่าไร้ขอบเขต เขาใช้พลังงานแห่งความว่างเปล่าเพื่อสร้าง ‘หน่วยรบหุ่นกลบรรพกาล’ ขนาดเล็กขึ้นมาจำนวนหนึ่ง นี่คือเทคโนโลยีที่เขาได้รับจากมรดกแห่งอารยธรรมบรรพกาล หุ่นกลเหล่านี้มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ทำจากโลหะสีดำสนิท มีดวงตาสีแดงเรืองรอง พวกมันมีพลังโจมตีและป้องกันที่สูงมาก และสามารถทำงานได้โดยไม่ต้องมีคนควบคุม

นอกจากนี้ หลี่เฉินยังได้ใช้ ‘การเชื่อมโยงมิติ’ เพื่อสร้างช่องทางลับหลายแห่งรอบๆ เมืองเฉียนหลง ช่องทางเหล่านี้จะนำไปสู่จุดซุ่มโจมตีสำคัญ หรือเป็นทางสำหรับเคลื่อนย้ายกองกำลังได้อย่างรวดเร็ว เขายังได้ใช้ ‘แก่นแท้แห่งความว่างเปล่าบรรพกาล’ เพื่อเสริมสร้างกำแพงเมืองในจุดสำคัญบางจุด ให้มีความคงทนแข็งแกร่งขึ้นอีกหลายเท่าตัว

คืนก่อนวันศึก ชิงหลงเข้ามารายงานอีกครั้ง “ท่านเจ้าชาย กองทัพขององค์ชายสองหลี่ซงได้มาถึงชานเมืองแล้วพ่ะย่ะค่ะ ค่ายทหารของพวกเขาทอดยาวเป็นระยะทางหลายลี้ พลทหารของเรารายงานว่าพวกเขามีทัพหน้าเป็นทหารม้าเหล็กกล้าถึงห้าพันนาย และมีเครื่องยิงหินขนาดใหญ่นับสิบเครื่อง” หลี่เฉินยืนอยู่บนหอคอยบัญชาการ มองไปยังแสงไฟระยิบระยับของค่ายทัพศัตรูที่อยู่ห่างออกไป “หลี่ซง… เจ้าคิดว่ากำลังพลและความได้เปรียบทางตัวเลขจะทำให้เจ้าชนะงั้นรึ?” หลี่เฉินพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาเปล่งประกายลึกล้ำ “ชิงหลง ส่งคำสั่งให้ทุกคนเตรียมพร้อม การแสดงกำลังที่แท้จริงของราชันย์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น”

รุ่งอรุณมาเยือนพร้อมกับเสียงแตรศึกที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งทุ่งหญ้าเบื้องหน้าเมืองเฉียนหลง กองทัพสามหมื่นนายของหลี่ซงตั้งทัพอย่างสง่างาม ทหารม้าเหล็กกล้าเป็นทัพหน้า ตามด้วยพลเดินเท้าและหน่วยเครื่องยิงหิน เสียงโห่ร้องกึกก้องสะท้านฟ้าดิน บรรยากาศแห่งสงครามปกคลุมไปทั่ว

บนกำแพงเมืองเฉียนหลง ทหารของหลี่เฉินยืนเรียงราย ใบหน้าของพวกเขายังคงมีความกังวลฉายชัด แม้จะได้รับพลังใหม่มา แต่ความแตกต่างของจำนวนก็ยังเป็นเรื่องที่น่าหวาดหวั่น หลี่ซงบนหลังม้าศึกสีดำทะมึน มองขึ้นไปยังกำแพงเมืองด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “หลี่เฉิน… เจ้าหนูที่ถูกขับไล่ ในที่สุดก็ถึงเวลาที่เจ้าจะพบกับจุดจบแล้ว!” เขาตะโกนเสียงดังกึกก้อง “โจมตี! บุกเข้ายึดเมืองเฉียนหลงให้ข้า!”

ทันทีที่เสียงคำรามของหลี่ซงขาดคำ กองทัพม้าเหล็กกล้าก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับคลื่นเหล็กกล้าที่ถาโถมเข้าหาฝั่ง เครื่องยิงหินเริ่มทำงาน ส่งก้อนหินขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่กำแพงเมือง เสียงกระทบกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว

หลี่เฉินยืนอยู่บนยอดหอคอยบัญชาการ โดยมีชิงหลงยืนอยู่ด้านข้าง สายตาของเขากวาดมองไปยังกองทัพศัตรูที่กำลังใกล้เข้ามา “ชิงหลง ได้เวลาแล้ว… ให้สัญญาณแก่หน่วยรบพิเศษทั้งสิบ ปฏิบัติการ ‘กลยุทธ์ว่างเปล่าบรรพกาล’ เริ่มต้น ณ บัดนี้!” ชิงหลงรับคำสั่ง แตรศึกของฝ่ายหลี่เฉินถูกเป่าขึ้น เสียงแหลมกังวานไปทั่วบริเวณ แต่สิ่งที่ตามมาไม่ใช่การตอบโต้ด้วยธนูหรือหินขนาดใหญ่จากกำแพงเมือง จู่ๆ เหนือท้องฟ้าเบื้องหน้ากองทัพของหลี่ซง ก็ปรากฏรอยแยกสีดำขนาดใหญ่ขึ้นสิบแห่ง แต่ละแห่งเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนออกมา ราวกับบาดแผลบนฟากฟ้า จากรอยแยกเหล่านั้น ‘หน่วยรบหุ่นกลบรรพกาล’ จำนวนมหาศาลพุ่งทะยานออกมาพร้อมกัน พวกมันมีรูปร่างเหมือนนักรบโบราณ ดวงตาสีแดงฉาน พวกมันพุ่งตรงเข้าใส่ทัพหน้าของหลี่ซงอย่างไม่คาดคิด! “นั่นมันอะไรกัน!” หลี่ซงตะโกนด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาซีดเผือด เมื่อเห็นหุ่นกลเหล็กกล้าเหล่านั้นพุ่งเข้าปะทะกับทัพหน้าของเขาอย่างไม่เกรงกลัว นี่คือการโจมตีที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน! นี่คือพลังแห่งอารยธรรมบรรพกาลที่หลี่เฉินได้ปลดปล่อยออกมา! สงครามเพิ่งเริ่มต้นขึ้น… และหลี่เฉินได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาจะไม่เล่นตามกฎของโลกใบนี้!