ตอนที่ 145 — อเวจีกลืนดารา

แสงดาวในหุบเขาอัสนีบาตที่เคยส่องประกายระยิบระยับราวกับเพดานแก้วคริสตัลบัดนี้กลับหม่นหมองลงอย่างน่าใจหาย แต่ละดวงกะพริบไหวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของสิ่งมีชีวิต พลังงานแห่งความว่างเปล่าที่มองไม่เห็นเมื่อครู่ กลับกลายเป็นกระแสคลื่นแห่งความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องประชุม พลังงานนี้ไม่ได้เพียงแค่กดดันร่างกาย แต่ยังบีบรัดจิตวิญญาณให้รู้สึกถึงความว่างเปล่าอันไร้สิ้นสุด ราวกับมีม